ก้าวแรกสู่อาร์คานา

กลิ่นอายของสนิมเหล็กและผงศิลาเวทมนตร์คละคลุ้งอยู่ในห้องโถงทดสอบใต้ดินจนแสบจมูก เสียงฝایรองเท้าหนังนับร้อยคู่กระทบพื้นหินอ่อนขัดเงาดังสะท้อนก้องกังวาน ปะปนกับเสียงซุบซิบประหม่าของเหล่าเด็กฝึกงานปีหนึ่งที่เพิ่งก้าวเท้าพ้นรั้วบ้านมาหมาดๆ เอเดนยืนนิ่งอยู่หน้าประศูหินยักษ์สลักรูปลวดลายดาราจักร มือขวาของเขากำสายสะพายเป้แน่นจนข้อต่อปล้อนนิ้วขาวซีด ดวงตาคู่คมจดจ้องแผ่นศิลาสีนิลเบื้องหน้าที่มีรอยร้าวลึกจากการใช้งานมาหลายร้อยปี—รอยร้าวที่กำลังเรืองแสงสีฟ้าจางๆ ตามระดับพลังเวทที่ไหลเวียนผ่านโครงสร้างของสถาบันอาร์คานา "ถ้าควบคุมความสว่างของแสงไม่ได้อีกรอบล่ะก็... ฉันคงได้ถูกส่งไปแผนกเกษตรเวทมนตร์เพื่อเร่งโตผักกาดหอมแทนที่จะได้เรียนเวทต่อสู้แน่ๆ" เด็กหนุ่มพึมพำกับตัวเองเบาๆ พลางสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อระงับความสั่นไหวในอก ปมปัญหาเรื่องการกักเก็บอนุภาคแสงในร่างกายยังคงเป็นฝันร้ายของเขาเสมอมา พลังธาตุแสงบริสุทธิ์ของเขามีความ “ดื้อรั้น” เกินกว่าจะถูกควบคุมด้วยคาถามาตรฐาน มันมักจะทะลักทลายออกมาเป็นแสงวาบแสบตาทุกครั้งที่เขาเผลอใช้อารมณ์ความรู้สึก "ไม่ต้องกังวลไปหรอărăน่า, เอเดน! นายไม่ได้มาที่นี่เพื่อปลูกผักเสียหน่อย" เสียงทุ้มติดจะกวนประสาทดังขึ้นจากด้านหลัง พร้อมกับแรงตบปึกใหญ่ที่ไหล่ซ้ายจนเซ ลีโอเพื่อนสนิทผู้มีเรือนผมสีน้ำเงินยุ่งเหยิงส่งยิ้มกว้างจนเห็นฟันขาว เจ้าตัวกำลังควงไม้เท้าเวทมนตร์ธาตุลมในมือเล่นอย่างไม่รู้ร้อนรู้หนาว "ดูหน้าพวกคุณชายตระกูลใหญ่ในแถวโน้นสิ หน้าซีดเป็นไก่ต้มกันหมดแล้ว... อ้อ ยกเว้นก็แต่คนที่ยืนพิงเสาอยู่ทางโน้นนะ" เอเดนปรายตามองตามนิ้วของลีโอไปที่มุมเสาหินอัคนี ร่างเพรียวบางในชุดคลุมสีดำสนิทปักดิ้นเงินของอาจารย์ประจำวิชาอาคมโบราณกำลังยืนกอดอกนิ่ง ดวงตาสีอัมพันภายใต้เงาฮู้ดมองตรงมาที่เอเดนราวกับทะลุปรุโปร่งถึงโครงสร้างเวทมนตร์ในร่างของเขา มาเรียไม่ได้กล่าวคำให้กำลังใจใดๆ มีเพียงรอยยิ้มบางเบาที่มุมปาก—รอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความคาดหวังอันตรายและคำเตือนกลายๆ ว่า *“อย่าทำให้ฉันผิดหวังล่ะ เด็กน้อย”* "ผู้เข้าทดสอบลำดับที่ศูนย์แปดสิบหฟ... เอเดน แห่งตระกูลวัลแคน... เชิญ!" เสียงประกาศก้องจากคริสตัลขยายเสียงสะท้อนไปทั่วห้องโถง บรรยากาศรอบตัวเงียบลงฉับพลัน สายตานับร้อยคู่พุ่งตรงมาที่เด็กหนุ่มเป็นตาเดียว นี่คือการทดสอบคัดกรองธาตุขั้นพื้นฐานที่สุดของสถาบันอาร์คานา—แท่นบูชาแสงอรุณ ศิลาเวทที่จะวัดปริมาณ ความบริสุทธิ์ และความเข้ากันได้ของธาตุหลักในตัวผู้ใช้ เอเดนก้าวออกไปข้างหน้าทีละก้าวอย่างมั่นคง แม้หัวใจจะเต้นรัวรากับกลองศึก เขาวางมือขวาทาบลงบนศิลาสีนิลเย็นเฉียบ หลับตาลง แล้วเริ่มท่องบทคาถาพื้นฐานในใจตามตำรามาตรฐานปีหนึ่ง *“โอ้... แสงแห่งรุ่งอรุณ จงสถิต ณ ปลายปลายนิ้ว...”* พริบตาที่กระแสมานาเริ่มเคลื่อนไหว ความผิดปกติก็เกิดขึ้น แทนที่ศิลาสีนิลจะดูดซับพลังและเปล่งแสงสีขาวนวลตามเกณฑ์ปกติ กลับเกิดเสียงหวีดหิวแหลมสูงดังขึ้นจากแกนกลางของหิน อนุภาคแสงในอากาศรอบตัวถูกดึงดูดเข้ามาหาเอเดนราวกับพายุหมุนขนาดจิ๋ว เส้นใยเวทสีทองสว่างจ้าเริ่มลุกลามจากฝ่ามือของเขา ไต่ขึ้นไปตามแขนเสื้อ และระเบิดแสงวาบจนห้องโถงทั้งห้องสว่างโพลนราวกับกลางวันแสกๆ "เฮ้ย! เกิดอะไรขึ้นวะเนี่ย ตาฉันจะบอดอยู่แล้ว!" ลีโอยกแขนขึ้นบังแสงที่แยงตาพร้อมกับอุทานลั่น มาเรียที่ยืนอยู่ไกลออกไปหรี่ตาลงเล็กน้อย รอยยิ้มของเธอบางเบาลงเหลือเพียงความสนใจใคร่รู้ เธอกระซิบกับตัวเองเบาๆ ในลำคอ "เด็กคนนี้นี่... เกินขอบเขตของตำราเรียนปีหนึ่งไปไกลโขเลยนี่นา" รอยร้าวบนศิลาสีนิลขยายวงกว้างขึ้นเรื่อยๆ เสียงแตกร้าวของหินดัง “กรอบแกรบ” น่ากลัว ตัวอักษรโบราณบนแท่นบูชาสั่นกระพือและเปลี่ยนเป็นสีแดงฉาน—สัญญาณเตือนภัยระดับวิกฤตที่ไม่ได้เกิดขึ้นมาเป็นเวลากว่าสามทศวรรษแล้ว! เอเดนลืมตาโพรงด้วยความตื่นตระหนก เขาพยายามดึงมานาของตัวเองกลับ แต่ยิ่งพยายามกดมันลงไปเท่าไหร่ พลังงานแสงกลับยิ่งทวีความรุนแรงขึ้นราวกับสัตว์ป่าที่หลุดจากกรง ก่อนที่สถานการณ์จะบานปลายจนระเบิดทำลายห้องโถงทดสอบทั้งแถบ หน้าต่างโปร่งใสสีฟ้าอ่อนก็ปรากฏขึ้นกลางอากาศตรงหน้าเอเดน พร้อมกับเสียงแจ้งเตือนก้องกังวานในหัวที่ไม่ได้มาจากโลกใบนี้ [แจ้งเตือนระบบ: ตรวจพบการปลุกพลังธาตุแสงขั้นสูง "รุ่งอรุณนิรันดร์" (Dawn of Eternity)] [เงื่อนไขการควบคุมระดับ SSS ถูกกระตุ้น] [คำเตือน: หากท่านไม่สามารถผสานพลังนี้ภายใน 10 วินาที ระบบจะทำการลบล้างตัวตนของผู้ใช้เพื่อความปลอดภัยของมิติ—] ตัวเลขสีแดงฉานนับถอยหลัง 10... 9... ปรากฏขึ้นพร้อมกับเงาดำปริศนาที่พุ่งทะลวงเพดานห้องโถงลงมาเบื้องหน้าเขา! ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับเซเลสเทียละอองเวทนะคะ!