เชฟไร้สกิลกับไข่ไก่เกรดเอ

กลิ่นคาวเลือดของกิ้งก่าหินอัคคีชั้นล่างยังคงอบอวลปะปนกับฝุ่นผงอิฐโบราณที่ร่วงหล่นจากเพดานโค้งของดันเจี้ยนชั้นที่ 1 แต่สำหรับเรนแล้ว กลิ่นเหล่านี้เทียบไม่ได้เลยกับกลิ่นหอมของเนยแท้ที่กำลังละลายกระทบกับกระทะเหล็กหล่อเนื้อดี "เจ้าสติฟั่นเฟือนไปแล้วหรือมนุษย์?" เสียงทุ้มต่ำติดจะแห้งผากของไอริสเอ่ยขึ้น ท่ามกลางความมืดสลัวของซากปรักหักพัง เธอพิงกายเข้ากับเสาหินศิลาแลง มือเรียวยาวข้างหนึ่งกุมหน้าอกซ้ายไว้แน่นเพื่อกดสะกดคำสาปที่ยังคงกัดกินพลังเวทในร่าง ดวงตาคู่คมกริบสีนิลมองตรงไปยังเด็กหนุ่มผู้สวมผ้ากันเปื้อนสีขาวสะอาดตา ซึ่งตัดกับบรรยากาศอันโหดร้ายของดันเจี้ยนระดับ E อย่างสิ้นเชิง เรนไม่ได้หันกลับไปทันที เขากำลังใช้ด้ามพายไม้คนไข่ไก่เกรดเอในชามกระเบื้องเคลือบอย่างเบามือ สายตาคมปลาบกวาดมองหน้าต่างสีฟ้าโปร่งแสงที่ลอยเคว้งอยู่กลางอากาศ ซึ่งมีข้อมูลตัวเลขและสถิติปรากฏขึ้นอย่างเป็นระบบ [ระบบพ่อครัวแห่งมหาดันเจี้ยน - เปิดใช้งาน] [สถานะเป้าหมาย: กิ้งก่าหินอัคคี (Flame Rock Lizard) - เลเวล 3] [จุดอ่อน: ผิวหนังส่วนท้องอ่อนแอต่ออุณหภูมิความร้อนฉับพลัน และขาดสารอาหารประเภทโปรตีนคุณภาพสูง] "ผมไม่ได้สติฟั่นเฟือนหรอกครับ คุณไอริส" เรนเอ่ยตอบด้วยน้ำพอนุ่มนวล ทว่าแฝงไว้ด้วยความหนักแน่น เขายกกระทะขึ้นตั้งบนเตาพกพาพลังงานเวทมนตร์ระดับต่ำที่ส่งเสียงฮัมเบาๆ "โลกภายนอกกำลังจะแตกสลาย ดันเจี้ยนทุกแห่งกำลังเปิดผนึก มอนสเตอร์ระดับสูงกำลังจะทะลักขึ้นมาบนพื้นผิว... ในสถานการณ์หน้าสิ่วหน้าขวานเช่นนี้ สิ่งที่มนุษยชาติและเหล่านักล่าผู้หิวโหยต้องการมากที่สุด ไม่ใช่ดาบเวทมนตร์เล่มละสิบล้านโกลด์หรอกครับ แต่คือ 'พลังงาน' และ 'รสชาติ' ที่เยียวยาจิตวิญญาณต่างหาก" กิ้งก่าหินอัคคีตัวมหึมาขนาดเท่ารถบรรทุกเล็กส่งเสียงคำรามต่ำในลำคอ มันก้าวเข้ามาใกล้ร้านค้าชั่วคราวที่ถูกกั้นด้วยม่านอาคมเวทมนตร์ระดับ 1 ของไอริส ดวงตาสีแดงฉานจ้องมองมนุษย์ทั้งสองด้วยความกระหายเลือด น้ำลายเหนียวหนืดหยดลงกระทบพื้นจนเกิดควันสีขาวพวยพุ่ง ครืน! หางหนาหนักของมันกวาดฟาดเข้าใส่ซากกำแพงใกล้เคียงจนเศษหินกระจาย ไอริสขมวดคิ้วมุ่นเตรียมจะรวบรวมเศษเสี้ยวพลังเวทเฮือกสุดท้ายเพื่อสร้างบาเรียป้องกัน แม้เธอจะรู้ดีว่ามันอาจทำให้คำสาปในร่างกำเริบจนถึงแก่ชีวิตก็ตาม "อย่าเพิ่งขยับครับ" เรนเอ่ยห้ามด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่เด็ดขาด มือขวาของเขาคว้าถ้วยไข่ไก่ที่ตีผสมกับเครื่องเทศสูตรลับเฉพาะขึ้นมา "การต่อสู้ด้วยกำลังไม่ใช่ทางออกที่ดีที่สุดในพื้นที่จำกัดแบบนี้... แถมไข่ไก่เกรดเอราคาแพงลิบลิ่วกล่องนี้ ผมลงทุนซื้อมาจากพ่อค้าเร่เมื่อวานซืน จะให้เสียของเพราะการปะทะกันรุนแรงไม่ได้เด็ดขาด" เรนก้าวออกมาเบื้องหน้า เผชิญหน้ากับอสูรกายร้ายที่มีเขี้ยวเล็บแหลมคม กิ้งก่าหินอัคคีอ้าปากกว้างเตรียมพ่นเปลวเพลิงสีส้มแกมแดงเข้าใส่ร่างของเชฟหนุ่ม รัศมีอความร้อนแผดเผาจนอากาศรอบตัวบิดเบี้ยว ในเสี้ยววินาทีแห่งความเป็นความตายนั้นเอง เรนไม่ได้หยิบอาวุธขึ้นมาป้องกันตัว แต่เขากลับสาดของเหลวสีเหลืองทองภายในชามกระเบื้องออกไปเป็นวงกว้าง! *ฟึบ!* ละอองของไข่ไก่เกรดเอที่ผสมผสานกับน้ำมันสมุนไพรเวทมนตร์และผงคริสตัลมานาบริสุทธิ์ กระจายตัวออกไปเคลือบผิวหนังบริเวณลำคอและช่องปากของกิ้งก่าหินอัคคีที่กำลังอ้าปากพ่นไฟพอดี ปฏิกิริยาเคมีและเวทมนตร์ทางกายภาพเกิดขึ้นทันทีในเสี้ยววินาที! สารอาหารเข้มข้นและมานาบริสุทธิ์ในไข่ไก่เกรดเอ ทำปฏิกิริยากับต่อมความร้อนภายในตัวของกิ้งก่าหินอัคคีซึ่งมีอุณหภูมิสูงจัด เกิดเป็นกระบวนการ "เร่งการย่อยสลายเซลล์ฉับพลัน" ระบบแจ้งเตือนสีฟ้าสว่างวาบขึ้นรัวๆ จนแสบตา [ตรวจพบการตอบสนองทางชีวภาพ!] [เป้าหมาย 'กิ้งก่าหินอัคคี' ได้รับสารอาหารเกินพิกัดในสภาวะหิวโหย!] [ระบบย่อยอาหารทำงานเกินขีดจำกัด! เกิดภาวะช็อกทางพลังงาน!] เอ๋งงงง—! เสียงร้องโหยหวนด้วยความสับสนและตื่นตระหนกดังลั่นดันเจี้ยน กิ้งก่าหินอัคคีผู้ดุร้ายถึงกับชะงักงัน เปลวเพลิงที่กำลังจะพ่นออกมามอดดับลงทันที มันทรุดตัวลงนอนดิ้นพราดกับพื้นด้วยความรู้สึกอิ่มเอมอย่างประหลาดปนกับอาการท้องอืดจากมานาที่อัดแน่นจนเกินขนาด ดวงตาสีแดงฉานค่อยๆ ปิดลงด้วยความง่วงงุนอย่างรุนแรง ก่อนที่ร่างมหึมานั้นจะนอนนิ่งสนิทและสลายกลายเป็นละอองแสงสีขาวทิ้งไว้เพียงวัตถุดิบชั้นดีและไอเทมระดับหายาก ไอริสอ้าปากค้างเล็กน้อย ดวงตากลมโตฉายแววหลงใหลและตกตะลึงปะปนกัน เธอจ้องมองเด็กหนุ่มผู้ยืนถือตะหลิวสแตนเลสเงางามด้วยความรู้สึกที่ไม่อาจหาคำใดมาอธิบายได้ "เจ้า... ทำบ้าอะไรลงไป?" จอมเวทสาวเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงสั่นพร่าเล็กน้อย พยายามทรงตัวให้ยืนหยัดได้อย่างสง่างามที่สุด เรนหันกลับมาส่งยิ้มสุภาพให้เธอ ดวงตาเรียวรีโค้งขึ้นอย่างเป็นมิตร ราวกับเมื่อครู่เขาไม่ได้เพิ่งสยบมอนสเตอร์ระดับเลเวล 3 ด้วยไข่ไก่ราคาแพงเพียงฟองเดียว "ผมก็แค่ทำอาหารให้มันกินไงครับ" เรนโค้งตัวลงเล็กน้อยอย่างสุภาพชน ก่อนจะก้มลงเก็บวัตถุดิบชิ้นงามที่หลงเหลือจากการสลายร่างของมอนสเตอร์ "ในเมื่อพวกมันหิวโหยและต้องการพลังงาน การเสิร์ฟอาหารที่อุดมไปด้วยสารอาหารและมานาที่ย่อยง่ายเกินไปจนร่างรับไม่ไหว ก็คือวิธีปราบปรามที่สะอาดและคุ้มค่าที่สุด... เอาล่ะครับ คุณไอริส" เชฟหนุ่มหันกลับมามองหน้าเธอ รอยยิ้มที่เปี่ยมด้วยความมั่นใจปรากฏขึ้นบนใบหน้าคมคาย "ถึงเวลาเปิดร้าน 'ครัวดันเจี้ยน' อย่างเป็นทางการแล้วนะครับ" ทันใดนั้น เสียงเตือนโทนเสียงต่ำทุ้มลึกอันน่าสะพรึงกลัวก็ดังสะท้อนก้องกังวานไปทั่วผนังหินทึบของดันเจี้ยนชั้นที่ 1 ไม่ใช่เสียงจากระบบร้านค้าของเรน แต่เป็นระบบกลางของมหาดันเจี้ยนที่เงียบงันมานานนับร้อยปี [ประกาศจากระบบดันเจี้ยน: ตรวจพบการเปลี่ยนแปลงพลังงานในเขตหวงห้ามชั้นที่ 1] [เงื่อนไขพิเศษถูกกระตุ้น: 'ผู้กล้าแห่งพันธสัญญา' และ 'เชฟผู้พลิกผันชะตากรรม' ได้ก้าวเข้าสู่เขตอาคมบรรพกาล] [คำเตือนระดับ SSS: ประตูเหล็กกล้าแห่งความตายเบื้องล่างกำลังถูกเปิดออก... และมีบางสิ่งบางอย่างที่กำลัง 'หิวโหยยิ่งกว่า' กำลังตื่นขึ้นจากการหลับใหลอันยาวนาน] ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนรสชาตินี้ไปด้วยกันนะครับ