ฟื้นคืนชีพในกระท่อมผุพัง

“กากเดน! ร่างกายที่ไร้ประโยชน์แบบนี้ ต่อให้ตายไปก็เปลืองโลง!” เสียงแหลมสูงปรี๊ดของสตรีวัยกลางคนดังทะลุโสตประสาทของ ‘หลินอวี้’ ราวกับเสียงกรีดแก้วที่กำลังแตกละเอียด ความเจ็บปวดแล่นริ้วไปทั่วสรรพางค์กายราวกับถูกรถสิบล้อทับซ้ำแล้วซ้ำเล่า รสคาวเลือดคละคลุ้งอยู่ในปากจนเธอต้องสำลักออกมา “แค่ก… แค่ก!” ดวงตาที่เคยสงบนิ่งดุจผิวน้ำในห้องครัวระดับมิชลินค่อยๆ ลืมขึ้น สิ่งที่ปรากฏแก่สายตาไม่ใช่เพดานห้องครัวสเตนเลสอันเงาวับ แต่เป็นคานไม้เก่าคร่ำคร่าที่มีหยากไย่เกาะหนาเตอะ กลิ่นอับชื้นของดินและฟางข้าวโชยเข้าจมูกจนเธออยากจะอาเจียน “ตื่นแล้วรึนังตัวดี! อย่าคิดว่าแกล้งเป็นลมแล้วจะหนีงานในครัวไปได้ แม่สามีคนนี้ไม่เลี้ยงคนขี้เกียจไว้ในบ้านหรอกนะ!” หญิงวัยกลางคนรูปร่างท้วมในชุดผ้าป่านเนื้อหยาบพุ่งเข้ามาใช้มือเหี่ยวแห้งจิกดึงผมของหลินอวี้อย่างแรง ความทรงจำที่ไม่ใช่ของเธอไหลทะลักเข้ามาดั่งน้ำป่าหลาก... หลินอวี้คนเก่าเป็นสะใภ้ที่ถูกตระกูลเฉินรังเกียจเพียงเพราะความอ่อนแอและขี้ขลาด ส่วนสามีอย่าง ‘เฉินโม่’ น่ะหรือ? เขาเป็นเพียงทหารหนุ่มที่ถูกส่งตัวไปชายแดน ทิ้งให้เธอต้องเผชิญกับนรกบนดินในบ้านหลังนี้ หลินอวี้ในร่างใหม่กัดฟันแน่น ความเจ็บปวดจากหนังศีรษะกระตุ้นสัญชาตญาณนักสู้ในตัวเธอให้ตื่นขึ้น เธอไม่ใช่เชฟมิชลินที่ยอมให้ใครมาหยามเกียรติในอาณาจักรของตนง่ายๆ มือที่เคยจับมีดเชฟเหล็กกล้าคว้าข้อมือของแม่สามีไว้แน่น แรงบีบที่สั่งสมจากการหั่นเนื้อและควบคุมไฟในครัวร้อนระอุทำให้หญิงท้วมชะงัก “ปล่อยค่ะ...” หลินอวี้เอ่ยเสียงเรียบ ทว่าเย็นเยียบดั่งน้ำแข็ง “ถ้าไม่อยากให้มือนี้หักไปเสียก่อน ก็ปล่อย” แม่สามีถึงกับหน้าถอดสี “แก... แกกล้าสั่งฉันรึ! นังลูกสะใภ้อกตัญญู!” “กตัญญูมีไว้ให้คนเห็นค่า ไม่ใช่ไว้ให้คนโง่เขลามาจิกหัวเล่น” หลินอวี้ผลักมืออีกฝ่ายออกอย่างไม่ใยดี ก่อนจะยันตัวลุกขึ้นยืน แม้ร่างกายจะอ่อนปวกเปียก แต่แววตาของเธอกลับคมกริบราวกับใบมีดที่เพิ่งลับใหม่ เธอสำรวจรอบกาย... กระท่อมผุพังแห่งนี้คือคุกของเธอชัดๆ สายตาเหลือบไปเห็นมิติคลังวัตถุดิบที่สั่นไหวอยู่ในจิตใต้สำนึก มันคือสมบัติชิ้นเดียวที่ติดตามเธอมาจากภพเก่า ในนั้นมีทั้งเครื่องเทศล้ำค่าและอุปกรณ์ครัวระดับเทพที่ใครก็แย่งชิงไปไม่ได้ แต่นั่นไม่ใช่ประเด็นสำคัญในตอนนี้ สิ่งสำคัญคือ... ท้องที่ร้องประท้วงด้วยความหิวโหยอย่างหนัก หลินอวี้เดินผ่านร่างของแม่สามีที่ยังยืนอึ้ง ออกไปที่หน้ากระท่อม กลิ่นดินหลังฝนตกช่างหอมสดชื่น เธอไม่รอช้า มุ่งหน้าไปที่หลังบ้านซึ่งมีแปลงผักเหี่ยวเฉาและไก่ผอมโซตัวหนึ่ง “จะทำอะไรของแก! นั่นมันไก่พันธุ์ดีที่ฉันจะเอาไว้ไปขายในตลาดนะ!” เสียงแม่สามีตะโกนไล่หลังมา “ของที่ตายซากแบบนี้ เอาไปขายก็มีแต่จะเสียชื่อ” หลินอวี้แค่นยิ้ม เธอคว้ามีดอีโต้สนิมเกาะที่วางอยู่ข้างเตาไฟไม้ฟืน แววตาของเธอเปลี่ยนไปทันทีที่จับด้ามมีด ความชำนาญหลายสิบปีทำให้เธอจัดการกับไก่ตัวนั้นอย่างรวดเร็วและสะอาดสะอ้าน ราวกับร่ายรำ ท่ามกลางความมืดมิดของยามพลบค่ำที่กำลังคืบคลานเข้ามา หลินอวี้เริ่มจุดไฟ เปลวไฟลุกโชนสะท้อนกับใบหน้าที่เปื้อนเขม่าแต่กลับดูสง่างามอย่างประหลาด เธอหยิบเอา 'เกลือภูเขา' และ 'เครื่องเทศลับ' ที่ดึงออกมาจากมิติพิเศษเพียงเล็กน้อย กลิ่นหอมฟุ้งกระจายไปทั่วบริเวณจนคนในบ้านที่กำลังตั้งท่าจะด่าทอต้องหยุดชะงัก กลิ่นหอมของไก่ย่างที่หมักด้วยสูตรลับดั้งเดิมเริ่มอบอวลไปทั่วหมู่บ้าน กลิ่นที่เร้าอารมณ์จนคนข้างบ้านเริ่มเปิดหน้าต่างชะเง้อหน้าออกมาดู ในขณะที่แม่สามีกำลังกลืนน้ำลายด้วยความตระหนกและหิวโหย ประตูไม้หน้าบ้านก็ถูกกระแทกจนเปิดออก ร่างสูงใหญ่ในชุดทหารสีเข้มขุ่นมัวไปด้วยฝุ่นดินก้าวเข้ามาหยุดอยู่ตรงหน้าหลินอวี้ ดวงตาคมกริบของ ‘เฉินโม่’ จ้องมองภรรยาที่เขามองว่าอ่อนแอมาตลอด แต่ทว่าในเวลานี้... เขากลับสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายบางอย่างที่แผ่ออกมาจากตัวเธอ กลิ่นอายที่ทั้งดุดันและเย้ายวนใจอย่างไม่น่าเชื่อ เฉินโม่ขยับเข้ามาใกล้จนสัมผัสได้ถึงความร้อนจากเตาไฟ เขาไม่ได้มองไปที่ไก่ย่างที่กำลังส่งกลิ่นหอมหวนนั่นเลย เขามองเพียงแค่แววตาของหลินอวี้เท่านั้น “เจ้าเป็นใครกันแน่... หญิงที่ข้าทิ้งไว้ หรือว่าคนอื่นที่ข้าไม่รู้จัก?” เสียงทุ้มต่ำของเขาดังก้องในความเงียบ ก่อนที่เขาจะโน้มตัวลงกระซิบข้างหูเธอด้วยน้ำเสียงที่ทำให้ขนลุกซู่ “และกลิ่นหอมประหลาดที่ทำให้ใจข้าเต้นไม่เป็นจังหวะนี่... เจ้าไปเอามาจากที่ไหนกัน?” ครัวคุณยายหวังว่าเรื่องราวการต่อสู้เพื่อรสชาติและชีวิตใหม่นี้ จะทำให้รี้ดเดอร์ทุกท่านตื่นเต้นจนวางไม่ลงนะคะ!