วัตถุดิบชิ้นใหม่ที่ไม่เข้าพวก

“ถ้าคิดว่าการจับมีดหั่นผักเหมือนจับพู่กันวาดรูปแล้วจะทำให้ร้านนี้ได้ดาวมิชลินเพิ่มขึ้นอีกล่ะก็... กลับไปหาที่ฝึกงานใหม่ในร้านอาหารตามสั่งปากซอยเถอะครับ” น้ำเสียงทุ้มต่ำแต่เย็นเฉียบราวกับใบมีดที่เพิ่งผ่านการแช่แข็งดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันของห้องครัวสแตนเลสสตีลที่ร้อนระอุด้วยแรงกดดัน ธันวาโยนผ้ากันเปื้อนสีดำลงบนเคาน์เตอร์ขัดเงาจนเกิดเสียง ‘ปึก’ ที่ฟังดูไม่ต่างจากเสียงประกาศิตการตัดสินโทษ พายชะงักมือที่กำลังจัดวางชิ้นแครอททรงลูกเต๋า เธอไม่ได้หลบสายตาคมกริบของเชฟหนุ่มเจ้าของร้าน แม้ในใจจะเริ่มเต้นผิดจังหวะด้วยความประหม่าที่ถูกกลบไว้ภายใต้ใบหน้าเรียบเฉย “ฉันไม่ได้มาเพื่อเล่นขายของค่ะคุณธันวา และฉันมั่นใจว่าการหั่นแบบนี้ไม่ได้ทำให้รสชาติของผักเปลี่ยนไปจนเสียอรรถรสแน่นอน” พายโต้กลับทันควัน แววตาดื้อรั้นของเธอทำเอาเชฟหนุ่มถึงกับเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง “มั่นใจ?” ธันวาขยับตัวเข้าใกล้จนระยะห่างระหว่างเขากับเธอลดลงเหลือเพียงคืบ กลิ่นหอมจางๆ ของโรสแมรี่และกลิ่นน้ำหอมสะอาดๆ ของเขาทำเอาพายเผลอกลั้นหายใจโดยไม่รู้ตัว “ความมั่นใจที่ไม่มีพื้นฐานรองรับ เขาเรียกมันว่า ‘ความอวดดี’ ครับคุณพาย” ธันวาหยิบแครอทขึ้นมาหนึ่งชิ้น เขาใช้มีดเล่มคมกริบของเขาฝานมันด้วยความเร็วที่แทบมองไม่ทันจนกลายเป็นแผ่นบางเฉียบสม่ำเสมอกันทุกชิ้น ก่อนจะวางมันลงข้างๆ สิ่งที่พายทำ “ดูซะ ถ้าอยากจะอยู่ที่นี่ต่อ อย่าให้ผมต้องพูดซ้ำเป็นครั้งที่สาม” พายมองแครอทชิ้นบางเฉียบนั้นสลับกับใบหน้าหล่อเหลาที่ดูไร้อารมณ์ความรู้สึก หัวใจของเธอเต้นระรัว ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เป็นเพราะแรงกระตุ้นบางอย่างที่อยากเอาชนะผู้ชายที่ดูเหมือนจะแบกโลกทั้งใบไว้บนบ่าคนนี้ “ได้ค่ะ ถ้าเชฟอยากจะพิสูจน์นักว่าฉันดีไม่พอ งั้นลองส่งวัตถุดิบที่ ‘เข้าพวก’ มาให้ฉันทำดูสิคะ จะได้รู้กันไปเลยว่าปากร้ายๆ ของเชฟจะยังพูดไม่ออกหลังจากชิมฝีมือฉันแล้ว” บรรยากาศในครัวหนักอึ้งขึ้นทันตาเห็น ลูกมือคนอื่นๆ ต่างก้มหน้าก้มตาทำงานไม่กล้าแม้แต่จะส่งเสียงหายใจแรง ธันวาแสยะยิ้มที่มุมปาก เป็นรอยยิ้มที่ไม่ได้มาพร้อมกับความใจดี แต่มันคือการท้าทายที่น่าขนลุก “วัตถุดิบชิ้นใหม่ที่ไม่เข้าพวกงั้นเหรอ... น่าสนใจ” ธันวาหันไปคว้ากล่องวัตถุดิบที่เพิ่งส่งตรงมาจากท่าเรือเมื่อไม่กี่นาทีก่อนออกมา มันคือ ‘ปลาเก๋าเสือ’ ที่ยังดูสดใหม่และดุร้ายไม่ต่างจากคนถือ “ปรุงให้ได้รสชาติที่ผมต้องการภายในสามสิบนาที ถ้าทำไม่ได้... คุณก็แค่เศษขยะที่หลงเข้ามาในครัวของผม เดินออกไปทางประตูหลังซะ” พายคว้าปลาตัวนั้นมาไว้ในมือด้วยความหนักแน่น เธอไม่ได้รู้สึกย่อท้อ แต่มันกลับเป็นเชื้อเพลิงที่ทำให้ไฟในใจโชติช่วงขึ้น เธอเริ่มจัดการกับปลาด้วยความชำนาญที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความใจร้อน มือของเธอคล่องแคล่วไม่ต่างจากมือโปร เวลาผ่านไปแต่ละวินาทีราวกับเข็มนาฬิกาที่กรีดลงบนผิวหนัง ธันวายืนกอดอกพิงเคาน์เตอร์สังเกตการณ์ทุกฝีก้าว เขามองเห็นความมุ่งมั่นที่ฉายชัดผ่านหยาดเหงื่อที่ซึมตามไรผมของหญิงสาวตรงหน้า ยอมรับในใจลึกๆ ว่าเทคนิคของเธอนั้นประณีตกว่าที่เขาคาดคิดไว้มาก แต่ความทิฐิในฐานะเชฟมือทองทำให้เขายังคงตีหน้านิ่ง “เหลืออีกสองนาทีครับ” ธันวาเตือนด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย พายเร่งมือจัดจาน กลิ่นหอมฟุ้งที่เตะจมูกทำให้ลูกมือคนอื่นแอบชำเลืองมองด้วยความอยากรู้อยากเห็น จนกระทั่งวินาทีสุดท้ายที่เสียงกริ่งเตือนดังขึ้น พายวางจานลงตรงหน้าธันวาด้วยลมหายใจที่หอบเหนื่อย ธันวาก้าวเข้ามาใกล้ เขาใช้ช้อนเงินตักชิ้นเนื้อปลาที่ปรุงสุกพอดีขึ้นมา ดวงตาคมกริบคู่นั้นจ้องมองเธอราวกับจะค้นหาความผิดปกติในเมนูนั้น เขาค่อยๆ ส่งอาหารเข้าปาก ความเงียบงันแผ่ซ่านไปทั่วห้องครัวราวกับโลกทั้งใบหยุดหมุน เขาเคี้ยวช้าๆ สีหน้าของธันวาเปลี่ยนไปเพียงเสี้ยววินาที ก่อนจะกลับมานิ่งสนิทตามเดิม เขาเช็ดปากด้วยผ้าเช็ดปากอย่างใจเย็นก่อนจะเอ่ยขึ้น “รสชาติ... ก็ไม่เลว แต่ว่า...” ธันวาขยับเข้าไปใกล้พายอีกครั้ง จนไหล่ของเขาเกือบจะชนกับเธอ สายตาคู่นั้นเปลี่ยนไปราวกับมีไฟบางอย่างลุกโชนขึ้นมา เขาโน้มตัวลงจนลมหายใจอุ่นๆ รินรดใบหูของพาย “คุณพลาดวัตถุดิบชิ้นสำคัญไปอย่างหนึ่งครับ” พายขมวดคิ้วแน่นด้วยความสับสน “อะไรคะ?” ธันวาไม่ได้ตอบในทันที เขาเอื้อมมือไปคว้ามือของพายขึ้นมา แล้ววางมือของเขาประกบทับลงไปบนฝ่ามือของเธอช้าๆ พร้อมกับกระซิบด้วยน้ำเสียงที่ทำให้หัวใจของเธอเต้นผิดจังหวะอย่างรุนแรง “คุณลืมใส่ ‘หัวใจ’ ลงไปในจาน... เพราะมัวแต่จะเอาชนะผมจนลืมไปว่า อาหารที่อร่อยที่สุด คืออาหารที่คนทำตั้งใจจะมอบให้ใครบางคน” ก่อนที่พายจะได้ทันทักท้วงหรือดึงมือออก ประตูครัวก็ถูกผลักเข้ามาด้วยแรงมหาศาล พร้อมกับเสียงของหญิงสาวร่างสูงระหงในชุดเดรสหรูที่เดินเข้ามาด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม “ธันวาคะ! ฉันบอกแล้วไงว่าวันนี้จะมาทานมื้อเย็นด้วย... อ้าว ดูเหมือนว่าฉันจะเข้ามาจังหวะไม่ดีหรือเปล่านะ?” ความเงียบเข้าปกคลุมทันที พายมองมือที่ยังคงกุมกันอยู่ของตัวเองกับธันวาสลับกับหญิงสาวที่ยืนอยู่หน้าประตู แล้วหันกลับไปสบตากับดวงตาที่แฝงไปด้วยความลับของเชฟหนุ่มที่ยังคงไม่มีทีท่าว่าจะปล่อยมือเธอเลยแม้แต่น้อย ขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามอ่านตอนแรกด้วยหัวใจนะครับ - นาโนบอทมาสเตอร์ครับ