จักรพรรดิผู้ไร้เงา (ตอนอวสาน)

"แกคิดจะทำแบบนั้นจริงๆ เหรอ คริส? ถ้าก้าวผ่านเส้นขนานนั้นไป แกจะไม่ได้เป็นมนุษย์อีกต่อไป!" เสียงของเซร่าสั่นเครือ เธอยืนอยู่ท่ามกลางซากปรักหักพังของวิหารกลางห้วงมิติ บาดแผลบนตัวเธอสะท้อนถึงการต่อสู้ที่เพิ่งผ่านพ้น แต่สิ่งที่บาดลึกกว่ากลับเป็นแววตาที่จ้องมองไปยังชายหนุ่มผู้ยืนหันหลังให้เธอ คริสไม่ได้หันกลับมา เขามองไปยัง 'จักรพรรดิมังกรทมิฬ' ที่บัดนี้เหลือเพียงเศษเสี้ยววิญญาณแห่งความแค้นที่กำลังถูกดูดกลืนเข้าสู่มิติว่างเปล่า รอบกายของคริสไม่มีเงาของใครเลย แม้แต่เงาของตัวเขาเองก็ดูเหมือนจะหลอมรวมเข้ากับความมืดมิดรอบตัวไปแล้ว "เซร่า..." เสียงของเขาราบเรียบ เยือกเย็น แต่กลับแฝงความโหยหาที่ยากจะหยั่งถึง "โลกใบนี้ต้องการผู้พิทักษ์ที่ไม่มีวันตาย และข้า... คือผู้ที่เหมาะสมที่สุด" เขาก้าวเท้าผ่านรอยแยกมิติที่กำลังจะปิดตาย พลังงานระดับมหาศาลกดทับจนอากาศรอบข้างบิดเบี้ยว จักรพรรดิมังกรทมิฬที่พ่ายแพ้ไปแล้วยังคงส่งเสียงหัวเราะอย่างบ้าคลั่งในหัวของเขา *'เจ้าจะสูญเสียทุกอย่าง! ทั้งความทรงจำ ทั้งหัวใจ เจ้าจะเป็นเพียงเครื่องจักรสังหารที่เฝ้ามองโลกไปชั่วนิรันดร์!'* คริสยิ้มที่มุมปาก เป็นรอยยิ้มที่ไม่ได้มีความเย่อหยิ่งแบบศัตรู แต่เป็นรอยยิ้มของผู้ที่แบกโลกไว้บนบ่า "ข้าเลือกแล้ว" คริสกล่าวเบาๆ ก่อนจะสะบัดมือ พลังงานสีครามพุ่งกระจายออกไปกลายเป็นกำแพงมิติปิดล้อมช่องว่างที่มังกรทมิฬทิ้งไว้ เขาไม่ใช่ฮันเตอร์แรงก์ F ที่ขี้ขลาดอีกต่อไป และไม่ใช่ฆาตกรที่ล้างแค้นสมาคมด้วยความโกรธแค้น เขาคือราชา... ราชาผู้ไร้เงา เซร่าถลาเข้ามาคว้าแขนเขาไว้ มือของเธอสั่นเทา "กลับไปกับฉันนะ คริส เราสัญญาไว้แล้วว่าจะไปดูพระอาทิตย์ขึ้นที่ชายหาดหลังจบเรื่องนี้... เราไปกันเถอะ" คริสหยุดชะงัก เขาค่อยๆ หันกลับมา แววตาที่เคยแข็งกร้าวอ่อนแสงลงเมื่อสบตากับหญิงสาวเพียงคนเดียวที่อยู่เคียงข้างเขาตั้งแต่วันที่เขายังเป็นแค่เด็กหนุ่มแรงก์ F ที่ไม่มีใครมองเห็นค่า "พระอาทิตย์ขึ้นของโลกใบนี้..." คริสใช้นิ้วเกลี่ยเส้นผมที่ปรกหน้าเธออย่างแผ่วเบา "มันสวยงามเกินกว่าจะให้เงามืดใดๆ เข้าไปแตะต้อง เซร่า เธอคือสิ่งเดียวที่เตือนให้ฉันรู้ว่าฉันเคยเป็นมนุษย์ แต่ตอนนี้... เงาของฉันคือหน้าที่ที่ต้องแบกรับไว้ตลอดกาล" "ไม่!" เซร่าตะโกน เสียงของเธอสะท้อนไปทั่วห้องโถงมิติ "ฉันไม่ยอมให้แกทิ้งฉันไว้ข้างหลัง!" "เธอไม่ได้ถูกทิ้ง" คริสยิ้มกว้าง ก่อนจะใช้อีกมือแตะที่หน้าผากของเธอ ความทรงจำทั้งหมดในช่วงเวลาที่เขาและเธอร่วมทุกข์ร่วมสุขถูกถ่ายทอดผ่านสัมผัสนั้น ความอบอุ่นที่เขาเพิ่งได้รับถูกฝังลึกอยู่ในจิตวิญญาณของเธอ "เธอจะเป็นตัวแทนของฉันในโลกที่สดใส ส่วนฉัน... จะเป็นผู้คุมกฎในที่ที่แสงสว่างส่องไม่ถึง" ร่างของคริสเริ่มโปร่งแสง แสงสีทองจากจักรวาลเบื้องบนค่อยๆ สลายตัวตนของเขาให้กลายเป็นเนื้อเดียวกับกฎเกณฑ์ของโลก เขาคือกุญแจที่ต้องเสียสละเพื่อล็อกประตูมิติไม่ให้เปิดออกอีก ในนาทีสุดท้ายที่สติสัมปชัญญะของเขายังคงอยู่ คริสไม่ได้นึกถึงพลังอำนาจที่เขาครอบครอง หรือกองทัพเงาที่น้อมรับคำสั่งของเขา เขาเห็นเพียงภาพของตัวเองในวันวาน—วันที่เขาหยิบดาบขึ้นมาเป็นครั้งแรกด้วยความกลัว แต่วันนี้... เขาถือดาบด้วยความภูมิใจ "ลาก่อน... เซร่า" สิ้นคำพูด ร่างของชายผู้เป็นตำนานก็ระเบิดออกเป็นละอองแสงสีเงิน ก่อนจะดูดกลืนความมืดมิดทั้งหมดรอบตัวไปจนสิ้นเหลือไว้เพียงความเงียบงันที่แสนสงบ สมาคมฮันเตอร์ที่เคยเน่าเฟะล่มสลายลงพร้อมกับการจากไปของเขา โลกเข้าสู่ยุคสมัยใหม่ที่ไม่มีใครต้องอยู่อย่างหวาดกลัวต่อเงามืดอีกต่อไป มีเพียงตำนานที่เล่าขานกันถึง 'จักรพรรดิผู้ไร้เงา' ผู้ที่สละตัวตนเพื่อปกป้องทุกชีวิตโดยไม่หวังให้ใครจดจำ ณ ริมชายหาดแห่งหนึ่ง เซร่าเดินไปตามผืนทรายที่ทอดยาวในยามเช้า แสงอาทิตย์ที่สาดส่องกระทบใบหน้าของเธอให้ความรู้สึกอบอุ่นจนน่าประหลาด เธอมองขึ้นไปบนท้องฟ้าที่ใสสะอาดราวกับไม่เคยผ่านการสู้รบใดๆ มาก่อน เธอวางมือลงบนตำแหน่งหัวใจของตัวเอง แล้วสัมผัสได้ถึงจังหวะเต้นที่ไม่ได้มีแค่ของเธอเพียงคนเดียว... แต่มันเหมือนมีเสียงจังหวะของอีกหัวใจหนึ่งเต้นสอดประสานอยู่เบื้องลึก ราวกับจะบอกว่าเขายังคงอยู่ตรงนั้น... ในทุกที่ที่แสงสว่างตกกระทบ "เราได้รับชมแสงอาทิตย์นี้ด้วยกันแล้วนะ คริส..." เซร่ายิ้มทั้งน้ำตา แสงแดดที่ส่องลงมาดูเหมือนจะเต้นระบำเป็นรูปเงาที่จางหายไปในพริบตา แต่นั่นก็เพียงพอแล้วสำหรับการเริ่มต้นใหม่ของโลกใบนี้ และการเดินทางของจักรพรรดิผู้ไม่มีวันลืมเลือน ชีวิตของฮันเตอร์แรงก์ F คนหนึ่งได้จบลงแล้ว แต่ตำนานของจักรพรรดิเงาจะคงอยู่ตลอดกาล ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านเงามืดและแสงสว่างมาจนถึงบรรทัดสุดท้ายนี้ด้วยกันนะครับ