เมื่อความน่าจะเป็นเท่ากับศูนย์

"ถ้าสมองส่วนประมวลผลของคุณมันทำงานได้ไร้ประสิทธิภาพขนาดนี้ ฉันแนะนำให้คุณไปยื่นคำร้องเปลี่ยนกลุ่มใหม่ซะ ก่อนที่โปรเจกต์จบของฉันจะพังพินาศเพราะความมักง่ายของคุณ" รินวางปากกาสไตลัสลงบนแท็บเล็ตเสียงดัง 'กึก' ดวงตาคู่คมภายใต้กรอบแว่นสายตาทรงมินิมอลจ้องมองคนตรงข้ามด้วยความเย็นชาที่แทบจะแช่แข็งอากาศภายในห้องสมุดคณะวิศวกรรมศาสตร์ได้ เธอกำลังกางผังโครงสร้างโปรเจกต์ 'ระบบเซนเซอร์อัตโนมัติเพื่ออุตสาหกรรมหุ่นยนต์ขั้นสูง' ซึ่งเป็นงานสำคัญที่สุดในชีวิตการเรียนของเธอ แต่ดูเหมือนว่า 'คู่หู' ที่ภาควิชาจับคู่มาให้ จะกลายเป็นตัวแปรที่ทำให้อัตราความน่าจะเป็นของคะแนนเกียรตินิยมของเธอเข้าใกล้ศูนย์อย่างรวดเร็ว คินนั่งไขว่ห้างอยู่ฝั่งตรงข้าม ใบหน้าหล่อเหลาที่มักจะประดับด้วยรอยยิ้มกวนประสาทเสมอขยับยิ้มมุมปาก เขาไม่แม้แต่จะเหลือบมองหน้าจอที่รินอุตส่าห์เขียนอัลกอริทึมไว้ให้อย่างละเอียด กลับกัน... เขากำลังหมุนปากกาในมือเล่นอย่างเชี่ยวชาญราวกับนักมายากล "ความมักง่าย?" คินทวนคำเบาๆ น้ำเสียงของเขาแหบพร่าและเย็นเยียบไม่แพ้กัน "คุณรินครับ... เอ่อ ขอโทษที พอดีผมชินปากน่ะครับ" เขาแสร้งทำหน้าสำนึกผิดก่อนจะเปลี่ยนเป็นสีหน้าเรียบเฉยเหมือนหุ่นยนต์ "ผมกำลังจะบอกว่า ผังการทำงานที่คุณเขียนน่ะ มันสวยงามไร้ที่ติในทฤษฎี แต่ในโลกความเป็นจริงที่มอเตอร์ต้องหมุนด้วยแรงบิดมหาศาล ระบบที่คุณวางไว้จะกลายเป็นเศษเหล็กภายในห้านาที เพราะคุณ 'ลืม' คำนึงถึงค่าความหน่วงของกลไกเชิงกลไป" รินนิ่งอึ้งไปครู่หนึ่ง นิ้วเรียวของเธอเคาะลงบนโต๊ะเป็นจังหวะ เธอเป็นวิศวกรคอมพิวเตอร์ที่เน้นความสมบูรณ์แบบของ Logic เธอเกลียดความผิดพลาด และยิ่งเกลียดคนที่พยายามมาแย้งในสิ่งที่เธอพิสูจน์มาแล้วว่า 'ถูกต้อง' "ฉันใช้สูตรการคำนวณเชิงเส้นมาตรฐานที่คุณเรียนมาตั้งแต่ปีสอง" รินโต้กลับทันควัน "โลกมันหมุนไปไกลกว่าตำราปีสองแล้วครับ" คินโน้มตัวเข้ามาใกล้จนรินได้กลิ่นจางๆ ของน้ำมันเครื่องและกลิ่นอายความลึกลับที่เธอไม่อาจนิยามได้ เขาใช้ปลายนิ้วชี้ไปที่จุดหนึ่งบนจอภาพ "ตรงนี้ ถ้าคุณเปลี่ยนจากการใช้ค่าคงที่มาเป็นการใส่ระบบอัลกอริทึมคาดการณ์แบบ Real-time ที่ผมเคยใช้ตอนแข่งเกม... โอ๊ะ ลืมไป คุณคงไม่เข้าใจเรื่องความเร็วในการตอบสนองระดับมิลลิวินาทีหรอก เพราะคุณมัวแต่สนใจว่าโค้ดจะสะอาดแค่ไหน แต่ลืมไปว่าหุ่นยนต์มันต้อง 'ขยับ' ได้จริง" รินรู้สึกถึงแรงปะทะที่สั่นสะเทือนความมั่นใจของเธอไม่ใช่เพราะเขาผิด แต่เพราะเขากำลังชี้จุดบอดที่เธอไม่อยากยอมรับ มือของเธอที่วางอยู่ใต้โต๊ะกำแน่นจนเล็บจิกเข้าที่ฝ่ามือ เธอแบกความคาดหวังของครอบครัวนักวิชาการระดับโลกไว้บนบ่า ความล้มเหลวเพียงนิดเดียวคือรอยด่างพร้อยที่เธอไม่ยอมให้เกิดขึ้น "งั้นแสดงฝีมือให้ดูสิคะ" รินผลักแท็บเล็ตไปตรงหน้าเขา "ในเมื่อคุณบอกว่าวิธีของฉันมันห่วย ก็พิสูจน์ให้เห็นว่าสมองระดับอดีตแชมป์โลกของคุณจะจัดการกับบั๊กนี้ยังไง โดยที่โปรเจกต์นี้ไม่ต้องพังทลายลง" คินชะงักไปเล็กน้อย มือขวาที่เขาซ่อนไว้ใต้โต๊ะสั่นระริกจนต้องกำหมัดแน่น เขาหยิบแท็บเล็ตขึ้นมา นิ้วมือที่เคยรัวแป้นพิมพ์เกมระดับโลกเริ่มขยับว่องไว แต่แววตาของเขากลับดูหม่นแสงลงวูบหนึ่ง รินสังเกตเห็นความผิดปกติ... มือขวาของเขามีอาการเกร็งผิดธรรมชาติ เหมือนมันผ่านการใช้งานหนักจนเกินขีดจำกัดไปแล้ว "ถ้าผมทำได้..." คินเงยหน้าขึ้น สายตาที่เคยล้อเล่นกลับจริงจังจนน่ากลัว "คุณต้องเลิกเอาบรรทัดฐานของคุณมาตัดสินโลกของผม แล้วยอมทำตามแผนที่ผมวางไว้... แม้ว่ามันจะเสี่ยงแค่ไหนก็ตาม" รินจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่ที่มีรอยร้าวของเขา ความรู้สึกบางอย่างที่เธออธิบายไม่ได้แล่นผ่านหัวใจ นี่ไม่ใช่แค่การทำโปรเจกต์ แต่มันคือการปะทะกันของทฤษฎีที่แข็งแกร่งกับประสบการณ์ที่เปี่ยมไปด้วยแผลเป็น ขณะที่คินกำลังจะแตะปากกาลงบนหน้าจอเพื่อแก้ไขส่วนที่ยากที่สุดของระบบ เสียงเตือนความถี่สูงแปลกประหลาดก็ดังขึ้นจากแท็บเล็ตของริน มันไม่ใช่เสียงแจ้งเตือนอีเมล หรือข้อความจากอาจารย์ แต่มันเป็นเสียง 'System Error' ที่ไม่ควรเกิดขึ้นในสภาพแวดล้อมที่ปิดตายแบบนี้ หน้าจอของเธอไม่ได้แสดงผลลัพธ์ของโปรเจกต์อีกต่อไป แต่กลับปรากฏรหัสตัวอักษรสีแดงสดที่เรียงตัวกันเป็นข้อความเดียวที่ชวนขนลุก [ตรวจพบการบุกรุกจากฐานข้อมูลภายนอก... กำลังเริ่มโปรโตคอลความปลอดภัยระดับ SSS: รหัสผ่านของคุณถูกปลดล็อกโดย 'บุคคลนิรนาม'] คินหยุดมือทันที เขาหันมาสบตารินด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความตกใจที่ปิดไม่มิด เสียงทุ้มต่ำของเขากระซิบผ่านความเงียบของห้องสมุด "ริน... มีบางอย่างกำลังดูเราอยู่จากในโปรเจกต์นี้" ก่อนที่รินจะได้ถามอะไร แสงสีฟ้าจากหน้าจอก็สว่างวาบจนมองไม่เห็นอะไรเลย พร้อมกับเสียงพัดลมระบายความร้อนของแท็บเล็ตที่เร่งรอบจนดังสนั่นราวกับจะระเบิดออกในวินาทีนั้น ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับ 'เกียร์เปื้อนกาวใจ' ในตอนแรกนี้นะคะ