วิญญาณแค้นในร่างคุณหนูตกอับ

“หากเจ้าจะตาย ก็จงตายไปพร้อมกับความลับนี้เสีย อย่าได้หวังว่าจะได้ไปแจ้งแก่กงเต๊กในปรโลก” เสียงแหบพร่าของหญิงวัยกลางคนดังขึ้นท่ามกลางความมืดมิด กลิ่นอายของยาขมปร่าคละคลุ้งไปทั่วห้องหอที่อบอวลด้วยไอเย็นเยียบของความตาย ปลายนิ้วที่เย็นเฉียบราวกับหินสลักบีบคางของข้าจนปวดร้าว ข้าพยายามจะลืมตาขึ้น แต่เปลือกตากลับหนักอึ้งดั่งถูกถ่วงด้วยตะกั่ว ความทรงจำสุดท้ายของข้าคือความเจ็บปวดจากคมมีดผ่าตัดที่กรีดผ่านผิวหนังในห้องฉุกเฉินที่หนาวเหน็บ ทว่ายามนี้ กลิ่นกำยานราคาถูกและสัมผัสหยาบกร้านของฝ่ามือกลับเป็นสิ่งที่ต้อนรับข้าแทน “นางยังไม่สิ้นลมดี ดูเหมือนยาพิษ 'ร้อยรากสลาย' จะยังออกฤทธิ์ไม่ถึงที่สุด... เอาเถอะ ข้าจะสงเคราะห์ให้เอง” ของเหลวสีดำข้นถูกบังคับให้ไหลผ่านลำคอที่แห้งผากของข้า ความร้อนรุ่มแล่นพล่านไปทั่วร่างราวกับถูกไฟแผดเผาจากภายใน ข้ากระตุกกายเฮือกใหญ่ ความเจ็บปวดเสียดแทงแล่นผ่านเส้นประสาททุกเส้นจนข้าแทบขาดใจ แต่ในวินาทีที่วิญญาณเกือบจะหลุดลอย ข้ากลับสัมผัสได้ถึงสติสัมปชัญญะที่แจ่มชัดอย่างประหลาด มันไม่ใช่ความตาย... แต่มันคือการ 'ตื่น' ซูเหม่ยหลิน สูดลมหายใจเข้าลึกจนปอดแทบฉีกขาด นางลืมตาโพลงขึ้นในความสลัวของห้องที่เต็มไปด้วยหยากไย่ สตรีที่บีบคางนางอยู่เมื่อครู่เบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง ก่อนจะถอยกรูดไปด้านหลังจนล้มลงกับพื้น “เจ้า! เจ้าควรจะสิ้นใจไปตั้งแต่ชั่วยามก่อนแล้ว!” ซูเหม่ยหลินไม่ตอบ นางยันกายลุกขึ้นอย่างยากลำบาก ความรู้สึกแปลกปลอมถาโถมเข้าสู่สมอง ภาพความทรงจำของร่างนี้—บุตรีผู้ถูกทอดทิ้งของตระกูลซูที่ถูกวางยาพิษจนตายอย่างอเนจอนาถ—ไหลบ่าเข้ามาดั่งสายน้ำหลาก นางกวาดสายตามองมือของตนเองที่สั่นเทา ผิวพรรณซีดเผือดและรอยช้ำจ้ำเขียวที่ต้นแขนบ่งบอกถึงการทารุณกรรม นางคือหมอศัลยกรรมมือหนึ่งผู้ไม่เคยพ่ายแพ้ต่อความตาย แล้วเหตุใดสวรรค์จึงส่งนางมาอยู่ในร่างของสตรีที่ไร้ค่าผู้นี้? “ข้ายังไม่ตาย...” ซูเหม่ยหลินเอ่ยเสียงต่ำ น้ำเสียงของนางเย็นเยียบและทรงพลังจนสตรีผู้นั้นถึงกับหน้าถอดสี “และผู้ที่จะต้องตายในวันนี้ คือผู้ที่กล้าป้อนพิษให้ข้าต่างหาก” นางคว้าแจกันดินเผาที่แตกหักอยู่ข้างเตียงขึ้นมาด้วยสัญชาตญาณของการเอาตัวรอด ในใจของนางวิเคราะห์สถานการณ์อย่างรวดเร็ว นี่คือตำหนักท้ายจวนที่ถูกตัดขาดจากโลกภายนอก สตรีตรงหน้าคือแม่นมของน้องสาวต่างมารดาที่ต้องการกำจัดนางเพื่อแย่งชิงวาสนา “สารเลว! คิดจะสู้ข้าหรือ?” แม่นมผู้นั้นแค่นหัวเราะ คว้ามีดสั้นออกมาจากแขนเสื้อแล้วพุ่งเข้าใส่ซูเหม่ยหลินด้วยหมายจะปลิดชีพให้สิ้นซาก ทว่า ซูเหม่ยหลินไม่ใช่หญิงสาวผู้อ่อนแอคนเดิม นางเบี่ยงตัวหลบคมมีดอย่างคล่องแคล่ว อาศัยจังหวะที่แม่นมเสียหลัก กระแทกฝ่ามือลงบนจุดชีพจรที่ลำคออย่างแม่นยำด้วยน้ำหนักที่คำนวณมาอย่างดี สตรีผู้นั้นทรุดฮวบลงกับพื้นทันทีโดยไม่อาจเปล่งเสียงร้องได้แม้แต่ครึ่งคำ ความเงียบเข้าปกคลุมห้องอีกครั้ง ซูเหม่ยหลินหอบหายใจรุนแรง นางเดินไปที่โต๊ะไม้ผุพัง หยิบเศษกระจกเงาที่แตกหักขึ้นมาส่องดูใบหน้าของตนเอง เงาสะท้อนในกระจกคือหญิงสาวที่มีความงดงามล่มเมืองซ่อนอยู่ภายใต้ความซูบซีด ดวงตาคู่คมดุจเหยี่ยวคู่นี้... มันคือดวงตาของนักฆ่าและหมอผู้ไม่เคยปรานีใคร “ในเมื่อสวรรค์มอบชีวิตใหม่ให้ข้าในร่างนี้ ข้าจะไม่ยอมให้ใครหน้าไหนมาเหยียบย่ำอีกเป็นครั้งที่สอง” ขณะที่นางกำลังจะก้าวเท้าออกจากห้อง บานประตูไม้เก่าคร่ำก็ถูกผลักออกอย่างแรง เงาร่างสูงใหญ่ของบุรุษผู้หนึ่งปรากฏขึ้นท่ามกลางแสงจันทร์ที่สาดส่องเข้ามา กลิ่นอายของเลือดและไอสงครามแผ่ออกมาจากตัวเขาราวกับมัจจุราชผู้มาเยือน เขาคือ ฉินอ๋องเฟยหลง ผู้ที่ได้ชื่อว่าเย็นชาดุจน้ำแข็งและอำมหิตเหนือผู้ใด ดวงตาคมกริบคู่นั้นกวาดมองร่างของแม่นมที่นอนแน่นิ่งบนพื้น ก่อนจะมาหยุดลงที่ดวงตาของซูเหม่ยหลิน เขาก้าวเข้ามาใกล้จนนางได้กลิ่นเลือดจางๆ จากชุดเกราะสีดำสนิท “เจ้าเปลี่ยนไปมาก... ซูเหม่ยหลิน” เขาเอื้อมมือมาเชยคางนางขึ้น แววตาของเขามีความประหลาดใจวูบผ่านก่อนจะแทนที่ด้วยความเย็นชา “ยาพิษในถ้วยนั่น หากข้าจำไม่ผิด ควรจะทำให้เจ้าขาดใจตายตั้งแต่นาทีแรกที่ดื่มลงไป แต่เจ้ากลับยังยืนอยู่ตรงนี้” ซูเหม่ยหลินเชิดหน้าสู้ สายตาของนางไม่เกรงกลัวต่อแรงกดดันมหาศาลจากบุรุษตรงหน้า “บางครั้ง ความตายก็มักจะกลัวคนที่ไม่ยอมตายเช่นกัน ท่านอ๋อง” เฟยหลงชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะยิ้มที่มุมปากอย่างเหยียดหยัน เขาหยิบถ้วยยาพิษที่เหลือค้างบนโต๊ะขึ้นมาแล้วยื่นไปที่ริมฝีปากของนาง “ถ้าเช่นนั้น ก็พิสูจน์ให้ข้าเห็นเสียหน่อยว่าเจ้าจะรอดไปได้นานแค่ไหน... หากข้าให้เจ้าดื่มมันอีกครั้งในตอนนี้” บรรยากาศในห้องอัดแน่นจนแทบหายใจไม่ออก ปลายนิ้วของเขาที่เย็นเยียบกดลึกลงบนริมฝีปากของนาง ถ้วยยาพิษสั่นไหวอยู่ในมือแกร่ง ซูเหม่ยหลินมองลึกเข้าไปในดวงตาของเขา เห็นถึงความวุ่นวายใจที่ซ่อนอยู่ภายใต้เปลือกนอกที่เย็นชา ความลับที่นางยังไม่รู้อาจกำลังเปิดเผยออกมาในวินาทีที่ถ้วยใบนี้แตะริมฝีปาก ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับผมในนิยายเรื่องนี้ หวังว่าเนื้อหาจะถูกใจทุกท่านนะครับ – หมอภัทรแก้ไขชะตาครับ