กลิ่นหอมยามวิกาล

“เจ้าจงจำไว้... ในวังหลวงแห่งนี้ กลิ่นหอมที่เจ้าหลงใหล อาจเป็นมรณะที่พรากวิญญาณเจ้าไปได้ในชั่วพริบตา” เสียงกระซิบแหบพร่าของมารดาที่เสียชีวิตไปนานแล้วยังคงก้องสะท้อนอยู่ในโสตประสาท ฉินม่านหลันก้มหน้าต่ำ มือที่สั่นเทาอยู่ภายใต้แขนเสื้อชุดนางกำนัลสีเทาหม่นกำแน่นจนเล็บจิกเข้าเนื้อ เธอไม่ได้ก้าวเข้าสู่เขตพระราชฐานชั้นในเพื่อมาเป็นข้าทาส แต่เธอมาเพื่อ ‘ทวงคืน’ ลมหายใจที่ถูกพรากไปจากตระกูลฉินเมื่อสามปีก่อน กลิ่นกำยานในตำหนักนางกำนัลนั้นฉุนกึกจนน่าสะอิดสะเอียน มันคือกลิ่นของ ‘หญ้าวิญญาณอาฆาต’ ที่ถูกนำมาเผาเพื่อกลบกลิ่นคาวเลือดที่อาจหลงเหลือจากการลงทัณฑ์ผู้พลาดพลั้ง ม่านหลันสูดลมหายใจเข้าลึก พยายามปรับจมูกของตนให้คุ้นชินกับบรรยากาศที่อบอวลไปด้วยความตาย เธอเป็นบุตรสาวเจ้ากรมพิธีการ ผู้ที่บรรดาสตรีในวังต่างก่นด่าว่าโง่งล แต่ใครเล่าจะรู้ว่าภายใต้ท่าทีอ่อนหวานไร้พิษสงนั้น เธอคือผู้สืบทอดศาสตร์แห่งกลิ่นบำบัดอันสาบสูญ “นางกำนัลใหม่! ยืนบื้ออยู่ทำไม! รีบนำน้ำชาไปถวายท่านแม่ทัพจ้าวที่ศาลาจันทราโอสถเสีย!” เสียงแผดร้องของขันทีคุมกฎทำเอาเหล่าเด็กสาวที่เพิ่งผ่านการคัดเลือกตัวสั่นงันงก จ้าวเฟยหรง... ชื่อนี้เปรียบดั่งชื่อของมัจจุราชที่ไม่มีใครกล้าเอ่ยนาม ม่านหลันก้าวเดินไปตามทางเดินหินขัดเงาวับ แสงจันทร์ยามวิกาลสะท้อนพื้นหินดั่งกระจกเงาที่ไร้เงาคน เธอรู้ดีว่านี่คือโอกาสเดียวที่จะเข้าใกล้ศัตรูหมายเลขหนึ่งของตระกูล ศาลาจันทราโอสถตั้งอยู่ท่ามกลางดงดอกโบตั๋นพันปีที่กำลังบานสะพรั่งส่งกลิ่นหอมชวนลุ่มหลง แต่สำหรับม่านหลัน กลิ่นหอมเหล่านี้กลับแฝงไปด้วยความเย็นเยือกที่ผิดปกติ เมื่อก้าวเข้าสู่เขตศาลา ร่างสูงใหญ่ในชุดสีดำสนิทปักลายมังกรพยัคฆ์ของบุรุษผู้หนึ่งก็ปรากฏชัดในครรลองสายตา จ้าวเฟยหรงนั่งหันหลังให้ ท่าทางนิ่งสงบดั่งรูปปั้นหิน ทว่าบรรยากาศรอบกายเขากลับกดดันเสียจนอากาศดูจะเบาบางลงอย่างน่าประหลาด “วางถ้วยชาลง แล้วไสหัวไป” น้ำเสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจเอ่ยขึ้นโดยไม่ได้หันมามอง ม่านหลันก้าวเข้าไปอย่างช้าๆ จังหวะการเดินมั่นคงและนุ่มนวลตามตำรากุลสตรีที่บิดาสอนสั่ง เธอค่อยๆ วางถ้วยชาลงบนโต๊ะหินอ่อน นิ้วเรียวงามสัมผัสขอบถ้วยอย่างแผ่วเบา ในขณะที่สายตาสอดส่องไปรอบกายอย่างรวดเร็วเพื่อวิเคราะห์กลไกของพื้นที่ ทว่าในจังหวะที่เธอกำลังจะถอยห่าง มือแกร่งดั่งคีมเหล็กก็คว้าเข้าที่ข้อมือของเธออย่างรวดเร็วราวกับอสรพิษฉกเหยื่อ! “กลิ่น...” จ้าวเฟยหรงเอ่ยพึมพำขณะหันกลับมา ดวงตาคมกริบดั่งใบมีดจับจ้องใบหน้าที่ก้มต่ำของม่านหลัน “บนตัวเจ้ามีกลิ่นดอกหอมหมื่นลี้ที่พบได้เพียงในสวนหลังจวนเจ้ากรมพิธีการที่ถูกเผาไปเมื่อสามปีก่อน... เจ้าเป็นใคร?” หัวใจของม่านหลันเต้นระรัวดั่งกลองศึก เธอรู้ดีว่าหากตอบผิดแม้แต่คำเดียว ชีวิตของเธอจะจบสิ้นลงตรงนี้ แต่ในเมื่อเลือกที่จะก้าวเข้ามาแล้ว ความกลัวย่อมเป็นเพียงเครื่องประดับที่ไร้ค่า เธอเงยหน้าขึ้น สบตากับบุรุษผู้เย็นชาด้วยสายตาที่ซ่อนความแค้นไว้ภายใต้รอยยิ้มอ่อนหวานที่ปั้นแต่งขึ้น “หม่อมฉันเป็นเพียงนางกำนัลฝึกหัดที่ได้รับมอบหมายมาปรนนิบัติท่านแม่ทัพ ส่วนกลิ่นที่ท่านได้กลิ่น... อาจเป็นเพราะหม่อมฉันมีวิถีการปรุงน้ำอบที่คล้ายคลึงกับกลิ่นจากสวนแห่งความทรงจำที่ท่านกล่าวถึงกระมังเพคะ” จ้าวเฟยหรงหรี่ตาลง แรงบีบที่ข้อมือเพิ่มขึ้นจนกระดูกแทบจะแหลกละเอียด เขาโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้จนลมหายใจอุ่นร้อนปะทะเข้ากับใบหน้าของเธอ กลิ่นหอมเย็นๆ จากกายเขาทำเอาสติของม่านหลันเกือบจะหลุดลอย แต่เธอก็ฝืนทนยืนหยัดอย่างมั่นคง “เจ้าไม่ใช่แค่นางกำนัล” เขาเว้นจังหวะ เสียงกระซิบนั้นชวนให้ขนลุกชัน “เพราะนางกำนัลธรรมดาไม่มีวันมี ‘กริชอาบยาพิษ’ ซ่อนอยู่ในมวยผมได้แนบเนียนถึงเพียงนี้” ม่านหลันชะงักงัน หัวใจแทบจะหยุดเต้นเมื่อเขายื่นมืออีกข้างขึ้นมาแตะมวยผมของเธออย่างอุกอาจ แล้วดึงปิ่นเงินอันคมกริบออกมาจากตำแหน่งที่เธอซ่อนไว้! เขาไม่ได้พูดอะไรต่อ เพียงแค่ขยับยิ้มที่มุมปากอย่างเหี้ยมเกรียม ก่อนจะหยิบจอกชาที่นางเพิ่งวางลงขึ้นมาจิบช้าๆ “ในเมื่อเจ้ากล้าเอาชีวิตมาวางเดิมพันที่ศาลานี้ ข้าก็จะให้โอกาสเจ้า” จ้าวเฟยหรงวางจอกชาลง เสียงกระแทกกับโต๊ะดังสนั่น “ดื่มชาถ้วยนี้เสีย หากเจ้าอยู่รอดจนถึงรุ่งสาง ข้าจะให้เจ้าได้เป็นมากกว่าแค่นางกำนัลในวังหลวงแห่งนี้... แต่ถ้าเจ้าตาย นั่นถือว่าข้าจบสิ้นภาระที่น่ารำคาญไปหนึ่งอย่าง” ม่านหลันมองถ้วยชาที่มีไอระเหยจางๆ ความตายรออยู่ตรงหน้าทว่าแววตาของเธอกลับวาวโรจน์ด้วยความท้าทาย เธอหยิบถ้วยชาขึ้นมา ประคองไว้ในมือด้วยท่าทีสงบนิ่ง แม้จะรู้ดีว่าในชานี้คือยาพิษที่ร้ายแรงที่สุดของวังหลวง ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปในกลิ่นหอมที่แฝงไปด้วยความตายกับ "ดอกโบตั๋นพันปี" นะคะ