เปิดเทอมวันแรกก็เจอเรื่องซวย

"ถ้านายยังก้าวขาเข้ามาในอาณาเขตสตูดิโอสถาปัตย์ปีสามโดยไม่ถอดรองเท้าแตะช้างดาวคู่นั้น ฉันจะเอากาวตราช้างหยอดใส่หัวเกียร์มอเตอร์ไซค์ของนายให้เข็ด คิมหันต์!" เสียงทุ้มต่ำที่เจือความหงุดหงิดระดับสิบดังขึ้นท่ามกลางความวุ่นวายของโถงทางเดินตึกคณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ ร่างสูงโปร่งในชุดนักศึกษาตีฟิตพอดีตัว กางเกงสแลคสีดำสนิท และรองเท้าผ้าใบแบรนด์ดังกำลังยืนกอดอกพิงเสาปูนเปลือย ใบหน้าหล่อเหลาคมคายติดจะตึงเครียดจนคิ้วขมวดเป็นปม คู่นัยน์ตาสีนิลคู่นั้นมองตรงมายังร่างเล็กกว่าที่กำลังหอบแฟ้มผลงานพะรุงพะรัง คิมหันต์ หรือที่เพื่อนๆ เรียกสั้นๆ ว่า 'คิม' เด็กหนุ่มปีหนึ่งตัวแสบเจ้าของส่วนสูงที่ไล่เลี่ยกันแต่บางกว่าเล็กน้อย ชะงักเท้าที่กำลังจะก้าวข้ามเส้นเทปสีเหลือง-ดำบนพื้นทันที รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ปรากฏขึ้นที่มุมปากบางเฉียบ เจ้าตัวแกล้งทำเป็นกะพริบตาปริบๆ อย่างไร้เดียงสา ทั้งที่ในมือข้างหนึ่งกำลังคีบแก้วกาแฟเย็นเจี๊ยบหยดน้ำเกาะพราว "โห รุ่นพี่ตินขาาา ใจคอจะไม่ต้อนรับน้องใหม่หน้าตาดีคนนี้เลยเหรอคะ เอ้ย... คนนี้เลยเหรอครับ... อ้าว ตายละ เผลออินจัด" คิมหันต์หัวเราะคิกคักในลำคอเมื่อเห็นสันจรามของรุ่นพี่หนุ่มปีสามขบเข้าหากันจนขึ้นสันนูน "พอดีว่ารองเท้าแตะช้างดาวนี่มันคือจิตวิญญาณของเด็กมีนบุรีค่ะ ถอดไม่ได้หรอก เดี๋ยวความเป็นสิริมงคลจะหลุดหาย" "ไร้สาระ" ตินภัทรพ่นลมหายใจออกทางจมูกอย่างเหลืออด เขาสบถเบาๆ ในลำคอ ก่อนจะสาวเท้าก้าวเข้าประชิดตัวรุ่นน้องตัวดีที่ทำตัวกวนประสาทตั้งแต่วินาทีแรกที่เหยียบย่างเข้ามาในคณะ "ที่นี่ไม่ใช่สนามเด็กเล่น อยากเล่นตลกไปเล่นที่อื่น คิมหันต์ นายกำลังทำให้งานโมเดลของปีสามพังเพราะความซุ่มซ่ามของนาย" "โถ่ รุ่นพี่ อย่าดุสิคะ หน้าตาดีซะเปล่า ทำไมขี้โมโหเหมือนคนวัยทองแบบนี้ล่ะ ระวังตีนกาขึ้นรอยไม่รู้ด้วยนะ" คิมหันต์แกล้งยักคิ้วหลิ่วตาใส่ ยิ่งเห็นอีกฝ่ายหน้าตึง เขากยิ่งสนุกที่ได้ปั่นประสาท ระหว่างที่สงครามประสาทกำลังดำเนินไปอย่างดุเดือด เจย์ เพื่อนสนิทสายปั่นของคิมหันต์ที่เดินตามหลังมาติดๆ ก็สะดุดก้อนหินปลอมหน้าสตูดิโอเข้าอย่างจัง ร่างของเจย์เซถลาเข้าชนหลังคิมหันต์เต็มแรง ส่งผลให้แก้วกาแฟเย็นรสชาติหวานมันในมือของคิมหันต์หลุดจากการควบคุม! *พรวด!* เวลาในความรู้สึกของทุกคนรอบข้างเหมือนจะเดินช้าลง สามวินาทีนั้นยาวนานราวกับชั่วนิรันดร์ น้ำสีน้ำตาลเข้มพร้อมนมข้นหวานเยิ้มพุ่งทะยานออกจากปากแก้ว ก่อนจะสาดเข้าใส่เสื้อเชิ้ตสีขาวสะอาดตาของตินภัทรเต็มๆ รักแร้ดยาวลงมาถึงหน้าอกด้านซ้ายและหน้าท้องแบนราบอย่างพอดิบพอดี ความเงียบสงบเข้าปกคลุมบริเวณนั้นชั่วขณะ ทุกสายตาของรุ่นพี่และรุ่นน้องที่กำลังนั่งง่วนอยู่กับงานโมเดลหันขวับมามองเป็นตาเดียว เจย์อ้าปากค้าง ยกมือขึ้นปิดปากตัวเองด้วยความตกใจสุดขีด ส่วนคิมหันต์... ใบหน้าที่เคยยิ้มแย้มทะเล้นเมื่อครู่ซีดเผือดลงทันที ความซวยระดับร้อยริกเตอร์กำลังพุ่งชนแสกหน้าเข้าอย่างจัง ตินภัทรนิ่งค้างไปสามวินาที กลิ่นหอมหวานของกาแฟผสมนมลอยเข้าจมูก พร้อมกับความเหนียวเหนอะหนะที่ซึมผ่านเนื้อผ้าลามไปถึงผิวหนัง ร่างสูงก้มลงมองเสื้อตัวโปรดที่ตอนนี้กลายเป็นผลงานศิลปะแนวแอ็บสแตรกต์สีน้ำตาลไหม้ ก่อนจะเงยหน้าช้าๆ นัยน์ตาสีนิลที่เคยเย็นชาบัดนี้ลุกโชนไปด้วยเปลวเพลิงแห่งความโกรธเกรี้ยวที่แทบจะเผาคนตรงหน้าให้มอดไหม้เป็นจุล "คะ... คือว่านะรุ่นพี่... ฟังหนูก่อน เอ๊ย! ฟังผมก่อน!" คิมหันต์รีบละล่ำละลักถอยหลังกรูด มือไม้ปัดป่ายพยายามหาอะไรมาเช็ดให้ แต่ยิ่งขยับก็ยิ่งเละ ตินภัทรสูดลมหายใจเข้าลึกสะกดกลั้นอารมณ์ เขายกมือขึ้นปาดคราบกาแฟบนอกเสื้อออกช้าๆ น้ำเสียงที่ลอดไรฟันออกมานั้นเย็นเยียบเสียจนคิมหันต์ต้องกลืนน้ำลายลงคออึใหญ่ "คิมหันต์... นาย-ตาย-แน่" คร.รด. (เสียงแจ้งเตือนข้อความแอปพลิเคชันสีเขียวในมือถือของคิมหันต์ดังขึ้นขัดจังหวะความตึงเครียด หน้าจอแสดงข้อความจากกลุ่มแชทคณะที่เจย์ส่งเข้ามาอย่างรวดเร็ว พร้อมกับเสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนที่กำลังเดินตรงเข้ามาสมทบจากด้านหลัง พร้อมกับเสียงทักทายที่ทำให้ตินภัทรต้องชะงักกึก "อ้าว ไอ้น้องติน ทำไมเสื้อสภาพนั้นวะ หรือว่าแอบไปโรแมนติกกับเด็กปีหนึ่งมา?" คิมหันต์หันขวับไปมองต้นเสียง และในวินาทีนั้นเอง หัวใจของเขาก็หล่นไปอยู่ที่ตาตุ่ม เมื่อเงาร่างของบุคคลที่สามก้าวเข้ามาหยุดยืนข้างตินภัทร พร้อมกับรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่ส่งตรงมาให้เขาอย่างมีความหมาย—พี่ชายแท้ๆ ของตินภัทรที่เขาเพิ่งไปมีเรื่องตบตีแย่งที่จอดรถหน้ามอมาเมื่อเช้านี้นั่นเอง!