วิญญาณใหม่ในร่างเดิม

“หย่าเสีย! ฉันบอกให้แกหย่ากับลูกชายฉันเดี๋ยวนี้ หลินเยว่! อย่าคิดว่าการนิ่งเงียบของแกจะทำให้แม่ผัวอย่างฉันเห็นใจ แกมันก็แค่ตัวถ่วงความเจริญ เป็นได้แค่แม่หม้ายใบ้ที่รอวันกินข้าวบ้านคนอื่นฟรีๆ เท่านั้นแหละ!” เสียงแหลมสูงบาดหูของ ‘นางหวัง’ แม่สามีผู้มีใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความเกลียดชัง ดังกระแทกเข้ามาในโสตประสาทของ ‘หลินเยว่’ อย่างจัง ความเจ็บปวดรวดร้าวแล่นพล่านไปทั่วขมับราวกับมีเข็มพันเล่มทิ่มแทงเข้าสู่สมอง หลินเยว่พยายามลืมตาขึ้น ร่างกายของเธอรู้สึกหนักอึ้งเหมือนถูกกดทับด้วยก้อนหินนับร้อยชั่ง กลิ่นอับชื้นของดินโคลนและกลิ่นสาบของบ้านไม้เก่าๆ กระแทกเข้าจมูกจนอยากจะสำลัก เธอไม่ได้อยู่ในโกดังสินค้าที่กำลังตรวจสต็อกข้ามคืนอีกต่อไป แต่เธอกำลังนั่งพับเพียบอยู่บนพื้นดินเย็นเฉียบในบ้านที่ดูเหมือนหลุดออกมาจากละครย้อนยุค “ฉัน... ฉันไม่ได้เป็นอะไรทั้งนั้น...” เสียงของเธอแหบพร่าและสั่นเครือ มันไม่ใช่เสียงของเธอ! “สำออย! แกจะมาไม้ไหนอีก? คิดจะเรียกร้องความสงสารจากกู้เฉิงงั้นรึ? บอกไว้เลยนะ วันนี้ถึงเขาจะกลับมา แกก็ต้องเซ็นชื่อลงในหนังสือหย่าฉบับนี้!” นางหวังโยนกระดาษแผ่นหนึ่งลงบนพื้นต่อหน้าเธอ สายตาเย็นชาของนางมองหลินเยว่ราวกับเป็นเศษขยะข้างทาง หลินเยว่ก้มมองมือของตัวเอง... มือที่หยาบกร้าน มีรอยด้านจากการทำงานหนัก แต่เมื่อเธอลองกำมือแน่น ความรู้สึกประหลาดก็แล่นผ่านหัวใจ—ไม่ใช่ความรู้สึกของเนื้อหนัง แต่เป็น ‘ความว่างเปล่าที่อบอุ่น’ พื้นที่กว้างใหญ่ที่มีโกดังสินค้าไฮเทค ฟาร์มเกษตรอัจฉริยะ และเครื่องจักรแปรรูปอาหารที่เธอเคยเป็นเจ้าของก่อนจะหมดสติไป... มันตามเธอมาด้วย! ‘มิติลับ’ ของเธอยังอยู่... ในจังหวะที่เธอกำลังตกที่นั่งลำบากที่สุด “ทำไมฉันต้องหย่า ในเมื่อสามีของฉัน... เขาไม่ได้เป็นคนขอกับฉันด้วยตัวเอง?” หลินเยว่เงยหน้าขึ้น ดวงตาที่เคยหม่นแสงบัดนี้กลับวาวโรจน์ด้วยความเยือกเย็นและเฉลียวฉลาด เธอไม่ใช่ ‘หลินเยว่’ คนเก่าที่ยอมให้ใครกดขี่อีกต่อไปแล้ว นางหวังชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะแผดเสียงหัวเราะอย่างดูแคลน “สามีแกเหรอ? เขาเป็นถึงพันเอกกู้ ผู้ชายอนาคตไกลระดับประเทศ แกมันก็แค่ลูกสาวชาวนาที่แต่งเข้ามาด้วยสัญญาปากเปล่าของปู่เขา ถ้าเขาอยากได้แกจริงๆ ป่านนี้เขาจะทิ้งให้แกอยู่ที่หมู่บ้านผุๆ นี่เป็นปีโดยไม่เคยส่งข่าวเลยหรือไง!” คำพูดของนางหวังเป็นดั่งน้ำเย็นจัดที่ราดลงบนความทรงจำที่เพิ่งหลั่งไหลเข้ามา กู้เฉิง... สามีในนามที่เธอไม่เคยแม้แต่จะเห็นหน้าชัดๆ หลังพิธีแต่งงาน เขาก็จากไปปฏิบัติภารกิจลับ ทิ้งให้เธอต้องทนรับมือกับแม่สามีที่จ้องจะถลกหนังเธอไปขายทุกวัน หลินเยว่ไม่ได้โต้ตอบ แต่สายตาของเธอจับจ้องไปที่ ‘หนังสือหย่า’ บนพื้น ความคิดในหัวทำงานอย่างรวดเร็ว หากเธอต้องหย่า เธอจะออกไปตัวเปล่าแบบนี้ไม่ได้ เธอเป็นถึงแม่ค้ามือทองยุคใหม่ จะยอมเป็นเหยื่อให้คนพวกนี้รังแกได้อย่างไร ในเมื่อเธอมีมิติลับที่มีของกินของใช้ครบครัน การจะสร้างเนื้อสร้างตัวในยุค 70 ที่เต็มไปด้วยความแร้นแค้นนี้ แท้จริงแล้วมันคือ ‘ขุมทรัพย์’ ดีๆ นี่เอง “ตกลงค่ะ” หลินเยว่ตอบเรียบๆ ทำให้แม้แต่นางหวังยังทำหน้าเหวอ “แก... แกตอบตกลงง่ายขนาดนี้เลยเรอะ?” “ถ้าคุณแม่ต้องการแบบนั้น ฉันก็จะหย่า แต่ฉันมีข้อแม้” หลินเยว่ลุกขึ้นยืนช้าๆ แม้ร่างกายจะอ่อนแอ แต่ท่วงท่าของเธอกลับดูสง่างามและน่าเกรงขามจนนางหวังถึงกับถอยหลังไปก้าวหนึ่ง “ฉันจะเซ็นหย่า แต่ฉันต้องได้ส่วนแบ่งค่าสินเดิมที่ฉันนำติดตัวมาในวันแต่งงานคืนทั้งหมด รวมถึงข้าวสารห้าสิบจินที่ฉันเก็บไว้ใต้เตียงนั่นด้วย” “แกจะบ้าเรอะ! นั่นมันสมบัติของบ้านกู้!” นางหวังกรีดร้อง เสียงดังจนเพื่อนบ้านเริ่มชะเง้อมองผ่านรั้วไม้ไผ่ “สินเดิมของฉัน ใครก็ห้ามแตะ ถ้าคุณแม่ไม่ยอม... ฉันก็จะป่าวประกาศให้คนทั้งหมู่บ้านรู้ว่าคุณแม่ยึดสินเดิมของลูกสะใภ้แถมยังกดขี่ข่มเหงจนฉันเกือบตาย เชื่อสิคะว่าชื่อเสียงของพันเอกกู้ผู้แสนตงฉิน จะต้องด่างพร้อยเพราะแม่ตัวเองแน่ๆ” บรรยากาศในห้องเงียบกริบจนได้ยินเสียงลมหายใจ นางหวังหน้าเขียวคล้ำ มือสั่นเทาด้วยความโกรธจัดที่ถูกเด็กเมื่อวานซืนย้อนศรใส่ แต่ก่อนที่สถานการณ์จะบานปลายไปมากกว่านี้ เสียงฝีเท้าหนักแน่นที่คุ้นเคยก็ดังขึ้นจากหน้าประตูบ้าน ปัง! ประตูไม้เก่าถูกผลักออกอย่างแรง ร่างสูงใหญ่ในชุดเครื่องแบบทหารสีเขียวมะกอกปรากฏตัวขึ้น ดวงตาคมกริบราวกับพญาเหยี่ยวของชายหนุ่มกวาดมองไปรอบห้อง ก่อนจะหยุดนิ่งที่ใบหน้าของหญิงสาวที่เขามองหามาตลอดสามปี “แม่ครับ... ใครกันที่จะหย่ากับผม?” กู้เฉิงก้าวเข้ามาในห้อง กลิ่นอายของไอแดดและฝุ่นควันจากภายนอกลอยฟุ้งไปทั่วบริเวณ เขาไม่ได้มองหน้าแม่ของเขาด้วยซ้ำ สายตาของเขาจับจ้องเพียงหลินเยว่ ราวกับว่าทั่วทั้งโลกใบนี้มีเพียงเธอคนเดียวที่อยู่ในสายตา นางหวังหน้าซีดเผือด “กะ...กู้เฉิง! ทำไมแกกลับมาเร็วนักล่ะลูก?” หลินเยว่เม้มปากแน่น หัวใจเต้นแรงผิดจังหวะเมื่อเผชิญหน้ากับ ‘สามีคลั่งรัก’ ในตำนานที่ดูเหมือนจะพกแรงอาฆาตมาเต็มพิกัด เธอไม่รู้ว่าการปรากฏตัวของเขาในตอนนี้คือโชคชะตาหรือหายนะกันแน่ แต่สิ่งหนึ่งที่เธอรู้คือ... ชีวิตในยุค 70 ของเธอนับจากวินาทีนี้ไป จะไม่มีวันเหมือนเดิมอีกต่อไป! กู้เฉิงเดินตรงเข้ามาหาเธออย่างคุกคาม ก่อนจะคว้ากระดาษหนังสือหย่าจากพื้นขึ้นมาฉีกเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อยต่อหน้าทุกคน แล้วกระซิบเสียงต่ำข้างหูเธอที่ทำให้ขนลุกซู่ไปทั้งตัว “ใครอนุญาตให้เมียผมหย่า... หืม? ดูท่าว่าผมคงต้องกลับมาอบรมเมียใหม่ตั้งแต่ต้นแล้วสินะ” ส้มหวานมิติลับหวังว่าคุณรี้ดทุกท่านจะตื่นเต้นไปกับก้าวแรกของหลินเยว่ในยุค 70 นะคะ!