คู่แข่งรายใหม่

"รสชาติเพี้ยนไปสามส่วน กลิ่นเครื่องเทศจางกว่าของฉันตั้งครึ่ง แล้วคิดจะมาตั้งราคาขายเท่ากันแบบนี้... คิดว่าลิ้นของลูกค้าในตลาดนี้เขาไม่มีความรู้สึกกันหรือยังไงคะ?" หลินเยว่วางตะเกียบลงบนโต๊ะไม้เสียงดัง 'กริ๊ก' สายตาคมกริบของเธอจับจ้องไปยังจาน 'หมูสามชั้นตุ๋นน้ำแดง' ที่เพิ่งสั่งมาจากร้าน 'เหลาอาหารก้าวหน้า' ซึ่งเพิ่งเปิดใหม่ฝั่งตรงข้ามเมื่อสามวันก่อน กลิ่นที่ควรจะหอมหวนด้วยเครื่องเทศสูตรลับในมิติมันถูกแทนที่ด้วยกลิ่นซีอิ๊วดำฉุนกึกที่พยายามกลบความคาวของเนื้อหมูเกรดต่ำ กู้เฉิงที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามวางหนังสือพิมพ์ในมือลงทันที เขาไม่ได้มองจานอาหารนั่นแม้แต่น้อย สายตาคมดุของนายทหารหนุ่มจับจ้องเพียงใบหน้าที่บึ้งตึงของภรรยาด้วยความเอ็นดู เขารินน้ำชาอุ่นๆ ส่งให้พลางเอ่ยเสียงทุ้มนุ่ม "หงุดหงิดจนคิ้วขมวดหมดแล้วครับ... เอ้อ ขอโทษทีค่ะ พี่หมายถึง พี่กู้เผลอใช้คำพูดไม่เหมาะสม" กู้เฉิงแก้คำเรียกขานตัวเองอย่างรวดเร็วเมื่อเห็นภรรยาปรายตามอง "อย่าไปใส่ใจเลยนะเยว่เอ๋อร์ คนพวกนั้นไม่มีทางเลียนแบบ 'หัวใจ' ที่ใส่ลงไปในอาหารของเธอได้หรอก" หลินเยว่ถอนหายใจยาว เธอไม่ได้โกรธเพราะสูตรอาหารถูกขโมย แต่เธอโกรธที่ความมักง่ายของร้านนั้นกำลังทำให้ชื่อเสียง 'ร้านอาหารหลิน' ของเธอมัวหมอง ลูกค้าขาประจำบางคนเริ่มบ่นว่ารสชาติอาหารในตลาดนี้เปลี่ยนไปโดยที่ไม่รู้เลยว่านั่นไม่ใช่ฝีมือของเธอ "ไม่ใช่แค่เรื่องรสชาติหรอกค่ะพี่กู้ ดูนี่สิ" หลินเยว่ชี้ไปที่ป้ายร้านฝั่งตรงข้าม "นอกจากเมนูจะคล้ายกันจนแทบจะถอดแบบออกมาแล้ว พวกเขายังจ้างเด็กมาตะโกนป่าวประกาศว่าใช้ 'สูตรลับตำรับโบราณ' เหมือนกันเป๊ะ ถ้าขืนปล่อยไว้แบบนี้ ลูกค้าหน้าใหม่ที่ยังไม่เคยลิ้มรสฝีมือหนูจริงๆ จะเข้าใจผิดไปกันใหญ่" จังหวะนั้นเอง ประตูร้านของเธอถูกผลักออกอย่างแรง เสียงกระดิ่งหน้าร้านดังกรุ๊งกริ๊งไม่เป็นจังหวะ ป้าหวัง แม่ค้าขายผักเจ้าประจำเดินหน้าตาตื่นเข้ามาหาเธอ "เยว่เอ๋อร์! แย่แล้วล่ะ! เมื่อกี้ฉันเดินผ่านร้านนั้น เห็นคนของร้านเขาเอาใบปลิวมาแจก บอกว่าเย็นนี้จะมีโปรโมชั่นแถมซุปกระดูกหมูฟรีสำหรับคนที่เคยทานร้านเธอ... นี่มันกะจะดึงลูกค้าไปให้เกลี้ยงเลยนะ!" หลินเยว่แค่นยิ้มที่มุมปาก แววตาของเธอเปลี่ยนจากความหงุดหงิดเป็นความนิ่งสงบแบบนักธุรกิจมือฉมัง เธอคว้าผ้ากันเปื้อนมาผูกไว้ที่เอวพลางลุกขึ้นยืนเต็มความสูง "แถมซุปงั้นเหรอคะ? น่าสนใจ... ถ้าเขาอยากเล่นเกมแย่งลูกค้า งั้นเราก็จัดให้ตามคำขอค่ะ" กู้เฉิงมองภรรยาด้วยความชื่นชม เขาชอบเวลาที่เธอเป็นแบบนี้—ฉลาด ทันคน และเต็มไปด้วยแผนการที่ไม่มีใครคาดถึง เขาเดินเข้าไปประชิดตัว ใช้ฝ่ามือหนาจัดปอยผมที่ตกลงมาปรกหน้าให้เธออย่างแผ่วเบา "จะทำอะไรก็บอกพี่นะ พี่พร้อมจะเป็นคนขับรถ... หรือจะเป็นคนไปถล่มร้านนั้นให้เอง" "ไม่ต้องถึงมือนายทหารหรอกค่ะ แค่แผนการตลาดเล็กๆ น้อยๆ เดี๋ยวหนูจัดการเอง" หลินเยว่หัวเราะเบาๆ ก่อนจะกระซิบข้างหูสามีถึงแผนการที่เธอเตรียมไว้ ตลอดช่วงบ่าย หลินเยว่ลงมือเข้าครัวด้วยตัวเองอีกครั้ง กลิ่นหอมฟุ้งของเครื่องเทศที่คัดสรรจากมิติลับอบอวลไปทั่วบริเวณ ไม่ใช่แค่หมูตุ๋น แต่เธอเตรียม 'กับดัก' เอาไว้มากกว่านั้น เธอรู้ดีว่าเจ้าของร้านฝั่งตรงข้ามคือคนประเภทไหน—คนโลภที่คิดเพียงจะตักตวงกำไรโดยไม่สนใจคุณภาพ เวลา 18.00 น. บรรยากาศในตลาดคึกคักเป็นพิเศษ ร้านฝั่งตรงข้ามคลาคล่ำไปด้วยผู้คนที่มาต่อแถวรับซุปฟรี หลินเยว่ยืนกอดอกอยู่ที่หน้าร้านของเธอ ใบหน้าประดับด้วยรอยยิ้มบางๆ เธอเห็นหญิงวัยกลางคนคนหนึ่ง—แม่สามีของเธอที่หายหน้าไปนาน—กำลังเดินตรงเข้ามาที่หน้าร้านพร้อมกับกลุ่มคนแปลกหน้า "หลินเยว่! นึกว่าจะแน่ ที่แท้ก็โดนเขาแย่งลูกค้าจนหน้าร้านเงียบเป็นป่าช้าแบบนี้นี่เอง" เสียงแหลมสูงของแม่สามีดังขึ้นเรียกความสนใจจากทุกคนในละแวกนั้น เธอเหยียดยิ้มอย่างสะใจขณะชี้ไปที่ร้านฝั่งตรงข้าม "ดูโน่นสิ เขาทำอาหารอร่อยกว่าแกตั้งเยอะ คนต่อแถวยาวเหยียด ผิดกับร้านแกที่มีแค่สามีมายืนเฝ้าเหมือนหมาเฝ้าบ้าน!" กู้เฉิงก้าวออกมาบังหน้าภรรยาโดยอัตโนมัติ ใบหน้าเข้มขรึมเย็นเยียบจนคนรอบข้างสัมผัสได้ถึงไอสังหาร แต่หลินเยว่กลับเอื้อมมือไปจับแขนเขาไว้แล้วก้าวออกมาข้างหน้าด้วยท่าทีสงบนิ่ง "คุณแม่มาได้จังหวะพอดีเลยค่ะ" หลินเยว่เอ่ยด้วยน้ำเสียงกังวานใส "พอดีหนูกำลังจะแจกของกำนัลให้ลูกค้าพอดี... แต่ก่อนจะถึงตอนนั้น มีคนแจ้งหนูมาว่า มีร้านที่แอบอ้างสูตรลับของร้านหนูไปใช้ จนทำให้ลูกค้าท้องเสียกันไปหลายคน... เอ๊ะ หรือจะเป็นร้านที่แม่เพิ่งเดินผ่านมากันนะ?" คำพูดของหลินเยว่ทำเอาฝูงชนเงียบกริบ แม่สามีชะงักไปครู่หนึ่งก่อนจะแผดเสียงขึ้น "แกอย่ามาใส่ร้าย! เขาฝีมือดีกว่าแกชัดๆ!" ทว่า ในวินาทีนั้นเอง เสียงโหวกเหวกโวยวายก็ดังมาจากฝั่งตรงข้าม ลูกค้าที่เพิ่งซดซุปฟรีเข้าไปต่างพากันกุมท้องด้วยความเจ็บปวด หลายคนล้มลงไปกองกับพื้น ร้านอาหารก้าวหน้าที่เคยคึกคักกลับกลายเป็นโกลาหลในชั่วพริบตา หลินเยว่หันมาสบตากับกู้เฉิง สายตาของเธอไม่ได้มีความสะใจ แต่กลับมีความว่างเปล่าที่น่าสะพรึงกลัว เธอเดินเข้าไปใกล้แม่สามีที่กำลังหน้าถอดสี แล้วหยิบกระดาษแผ่นหนึ่งออกมาจากกระเป๋าเสื้อ "แม่คะ... ก่อนจะมาป่วนร้านหนู คราวหน้าช่วยดูให้ดีก่อนนะคะว่า 'หุ้นส่วน' ที่แม่ไปร่วมลงทุนด้วยน่ะ เขาเป็นใคร" เธอยื่นกระดาษใบนั้นให้แม่สามี ในขณะที่เสียงตำรวจที่กู้เฉิงเรียกไว้ล่วงหน้ากำลังดังใกล้เข้ามาเรื่อยๆ "นี่คือหมายจับฐานจำหน่ายอาหารปนเปื้อนสารเคมี... และชื่อเจ้าของร้านคนแรก ในเอกสารนี้... คือชื่อแม่ค่ะ" ส้มหวานมิติลับขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านวินาทีระทึกใจไปกับหลินเยว่ในตอนนี้ด้วยนะคะ