หวนคืนสู่รอยแผล

กลิ่นอายของชาเขียวอุ่นผสมกับกลิ่นโลหะเย็นเฉียบของเครื่องมือถ่ายทำ ลอยอบอวลอยู่ในห้องแต่งตัววีไอพีหลังสตูดิโอใหญ่ ลินินจ้องมองเงาสะท้อนของตนเองในกระจกเงาบานใหญ่ รอยแผลเป็นจางๆ ที่มุมปากด้านซ้ายถูกปกปิดด้วยรองพื้นเนื้อหนา แต่มันไม่อาจซ่อนความด้านชาในแววตาคู่คมกริบที่เคยพินาศย่อยยับลงเมื่อสามปีก่อนได้เลย สามปี... นานพอที่จะทำให้ผู้หญิงคนหนึ่งซึ่งเคยอ้อนวอนขอความเมตตา กลายเป็นปีศาจสาวผู้สวมหน้ากากแห่งความเยือกเย็นได้อย่างแนบเนียน “คุณลินินคะ ผู้กำกับเรียกเข้าฉากซ้อมคิวแรกแล้วค่ะ” เสียงของทีมงานสาวเอ่ยเตือนด้วยความนอบน้อม แม้ลินินจะเป็นเพียงนักแสดงประกอบระดับปลายแถวที่เพิ่งเข้ามาแคสติ้งได้ไม่นาน แต่รัศมีบางอย่างที่แผ่ออกมาจากตัวเธอกลับทำให้ไม่มีใครกล้าสบตานานเกินสองวินาที “ค่ะ เดี๋ยวฉันตามไป” ลินินตอบรับด้วยน้ำเสียงเรียบสนทนา เธอสวมชุดฮันbokร่วมสมัยสีหม่นที่ขับเน้นผิวขาวผ่องดุจหยกเนื้อดี ร่างระหงลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ก้าวเดินด้วยจังหวะมั่นคง ราวกับนางพญาที่กำลังเดินเข้าสู่สนามประหาร—ไม่ใช่สิ เข้าสู่สนามแก้แค้นต่างหาก บริเวณสตูดิโอถ่ายทำหลักถูกเนรมิตให้เป็นห้องโถงกว้างสไตล์ยุโรปโบราณ แสงไฟสปอตไลท์สาดส่องลงมายังกลางห้อง ทว่าบรรยากาศโดยรอบกลับเย็นเยียบราวน้ำแข็ง เมื่อร่างสูงสง่าในชุดสูทสั่งตัดเข้ารูปสีดำสนิทของ 'คิรากร' ก้าวเข้ามาพร้อมกับบอดี้การ์ดและทีมผู้บริหารช่อง ลมหายใจของลินินสะดุดไปเสี้ยววินาที ดวงตาคู่คมดุจเหยี่ยวของเขา กวาดสายตาสำรวจความเรียบร้อยของกองถ่าย ก่อนจะหยุดชะงักลงตรงมุมมืดที่เธอยืนอยู่ คิรากร... อดีตสามีผู้เคยเหยียบย่ำศักดิ์ศรีของเธอจนไม่เหลือชิ้นดี ผู้ชายที่เชื่อคำกุเรื่องของวรินทร์อย่างไร้ข้อกังขา และเซ็นใบหย่าส่งเธอเข้าสู่คุกแห่งความอัปยศเมื่ออดีต บัดนี้ เขากลายเป็นประธานกลุ่มทุนใหญ่ผู้กุมชะตากรรมของสื่อโทรทัศน์เกือบครึ่งประเทศ และเป็น "ผู้สนับสนุนหลัก" ของโปรเจกต์ยักษ์ใหญ่เรื่องนี้ ดวงตาสสีนิลคู่นั้นหันมามองตรง สบเข้ากับดวงตาของลินินอย่างจัง ความเงียบงันราวกับถูกดูดกลืนอากาศแผ่ซ่านไปทั่วบริเวณ คิรากรชะงักฝีเท้าลงทันที ร่างสูงใหญ่แข็งค้างราวกับถูกสาปให้เป็นหิน เมื่อภาพเงาสะท้อนของผู้หญิงตรงหน้าซ้อนทับเข้ากับอดีตภรรยาที่เขาเคยคิดว่าถูกกำจัดออกไปจากชีวิตอย่างไร้เยื่อใย “คุณ... คือ...” เสียงทุ้มต่ำที่เคยทรงอำนาจเอ่ยออกมาอย่างติดขัด หัวใจของคิรากรกระตุกวูบอย่างรุนแรง ความรู้สึกเจ็บแปลบแปลกประหลาดแล่นริ้วขึ้นมากลางอกราวกับถูกเข็มนับพันเล่มทิ่มแทง “สวัสดีค่ะท่านประธาน ดิฉันลินินค่ะ นักแสดงสมทบรับเชิญในวันนี้ ฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะคะ” ลินินแย้มยิ้มบางเบat เย็นเยียบ และไร้ซึ่งความสะทกสะท้านใดๆ รอยยิ้มนั้นกรีดลึกลงไปในความรู้สึกผิดที่คิรากรพยายามฝังกลบมันมาตลอดสามปี วรินทร์ที่ก้าวตามหลังมาติดๆ หน้าถอดสีทันทีเมื่อเห็นใบหน้านั้นชัดเจน สัญชาตญาณความอิจฉาริษยาและหวาดกลัวพุ่งพล่านจนมือไม้สั่น “เธอ! นังลินิน! แกกล้าดียังไงถึงโผล่หัวเข้ามาที่นี่!” เสียงกรีดร้องของวรินทร์ทำลายความเงียบลง ทว่าลินินกลับมิได้สะดุ้งสะเทือนแม้แต่น้อย เธอยกมุมปากขึ้นเป็นรอยยิ้มเยาะหยันที่ส่งตรงให้อดีตสามีผู้โง่เขลา “ทำไมหรือคะคุณวรินทร์ พื้นที่ตรงนี้เป็นของสาธารณะ หรือว่า... กลัวว่าความลับเน่าเฟะในอดีต จะถูกขุดคุ้ยขึ้นมาประจานใหม่อีกรอบกันแน่คะ?” คำพูดเชือดเฉือนนั้นคมกริบดั่งใบมีดน้ำแข็ง คิรากรพุ่งเข้ามาคว้าข้อแขนเรียวของลินินไว้แน่นโดยไม่รู้ตัว แรงบีบสะท้อนความตื่นตระหนกและโหยหาที่เจ้าตัวก็ยังไม่เข้าใจ สัมผัสอุ่นร้อนจากฝ่ามือของเขาทำเอาลินินนึกอยากจะสะบัดทิ้งทันที แต่เธอเลือกที่จะยืนนิ่ง ปล่อยให้สายตาเยียบเย็นคู่นั้นจ้องลึกเข้ามาในดวงตาของเขา “ลินิน... เธอ... ยังไม่ตาย...” คิรากรพึมพำเสียงสั่น ลมหายใจของเขาเริ่มติดขัดเมื่อกลิ่นน้ำหอมคุ้นเคยโชยเข้าจมูก ภาพความทรงจำวันที่เธอร้องไห้อ้อนวอนในคืนฝนตกก่อนจะถูกขับไล่ออกไปย้อนกลับมาทุบตีซ้ำๆ ในหัว “ตายไปแล้วค่ะ... คนชื่อลินินภรรยาที่โง่เขลาของคุณ ได้ตายไปจากนรกขุมนั้นตั้งนานแล้ว” ลินินกระซิบด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา ทว่าก้องกังวานบาดลึกในโสตประสาทของคิรากร “ตอนนี้... มีเพียงผู้หญิงที่จะมาทวงคืนทุกอย่างที่ควรจะเป็นเท่านั้นค่ะ ท่านประธาน” เธอดึงแขนตัวเองกลับจากการกอบกุมอย่างไม่ไยดี ก่อนจะหันหลังให้เขาแล้วก้าวเดินไปเข้าฉากอย่างสง่างาม ทิ้งให้คิรากรยืนนิ่งค้างอยู่กลางกองถ่าย หัวใจที่ด้านชามาตลอดสามปีบัดนี้กลับเต้นรัวระรัวราวกับคนบ้า พร้อมกับสำนึกบาปที่เริ่มกัดกินวิญญาณเขาอย่างช้าๆ ทว่า... ในจังหวะที่ลินินกำลังจะก้าวพ้นประตูฉาก ทีมงานคนหนึ่งก็วิ่งหน้าตาตื่นเข้ามาพร้อมกับแท็บเล็ตในมือ เอ่ยรายงานเสียงดังลั่นจนทุกคนต้องหันไปมอง “ท่านประธานครับ! เกิดเรื่องใหญ่แล้วครับ! คลิปวิดีโอแอบถ่ายการซ้อมบล็อกกิ้งเมื่อครู่... มีคนส่งตรงไปที่สำนักข่าวใหญ่แล้วครับ แถมในนั้นยังมี... มีข้อมูลลับเรื่องการถือหุ้นนอกระบบของคุณวรินทร์ และ...” ทีมงานกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก “และสำเนาสูติบัตรของเด็กชายวัยสามขวบ ที่มีหน้าตาละม้ายคล้ายกับท่านประธานราวกับแกะ... หลุดออกไปพร้อมกันด้วยครับ!” ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางเข้าสู่ห้วงเวลาแห่งการแก้แค้นและการไถ่บาปครั้งนี้ด้วยกันนะคะ