ระบบที่มาพร้อมกับศพ

กลิ่นกระดาษเก่าเคล้ากลิ่นอายเวทมนตร์จางๆ ที่ลอยอบอวลอยู่ในหอสมุดหลวงชั้นใต้ดิน ไม่ได้ทำให้ผมรู้สึกสงบใจอย่างที่ควรจะเป็น แต่มันกลับทำให้สัญชาตญาณในฐานะนักศึกษาภาควิชาสืบสวนสอบสวนเวทมนตร์ของผมกรีดร้องเตือนถึงอันตรายที่มองไม่เห็น "นายจะยืนทื่อเป็นรูปปั้นอีกนานไหม ริน? ถ้าจะมาเพื่อสูดกลิ่นหนังสือเก่าแล้วปอดอักเสบตาย ก็ช่วยไปตายที่อื่น อย่ามาทำความสะอาดห้องสมุดให้ฉันลำบากในภายหลังเลย" น้ำเสียงเย็นชาบาดลึกดังขึ้นจากมุมมืดหลังชั้นวางหนังสือที่สูงตระหง่าน เซร่าก้าวออกมาจากเงามืด เรือนผมสีเงินยาวสลวยขยับไหวตามจังหวะการเดิน เธอกำลังใช้ปลายนิ้วเรียวสวยคีบชิ้นมาการองสีชมพูหวานแหววเข้าปากขัดกับท่าทางราวกับเพชฌฆาตไร้หัวใจที่เพิ่งผ่านสนามรบมาหมาดๆ "ผมไม่ได้มาเพื่อตายครับเซร่า... ผมมาเพื่อหาคำตอบ" ผมตอบกลับ พยายามคุมน้ำเสียงไม่ให้สั่น แม้ความรู้สึกไม่มั่นใจในตัวเองจะเกาะกินหัวใจจนอยากจะหันหลังกลับไปให้พ้นจากที่นี่ "คดีที่พ่อผมทิ้งไว้ มันเริ่มจากจุดนี้" เซร่าแค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาสีอำพันคมกริบคู่นั้นกวาดมองผมราวกับกำลังอ่านหนังสือที่ไร้สาระที่สุดในโลก "คำตอบที่นายโหยหาอยู่เนี่ยนะ? พ่อของนายทิ้งไว้แค่ความล้มเหลวกับการตายที่ไม่มีใครยอมรับ อย่าเอาชีวิตที่เหลืออยู่ไปถมหลุมศพที่ไม่มีวันเต็มเลยดีกว่า" "ถ้างั้นคุณมาที่นี่ทำไม? ในเมื่อคุณเกลียดการยุ่งเรื่องของคนอื่น" "เพราะฉันเบื่อขนมในเมืองนี้ และที่นี่มีคลังสมบัติของท่านเคาท์ผู้ล่วงลับ... เผื่อจะมีอะไรน่าสนุกกว่ามานั่งฟังเด็กน้อยเพ้อเจ้อเรื่องปมในใจ" เธอเดินผ่านผมไป กลิ่นน้ำหอมเย็นๆ ของเธอมันช่างขัดแย้งกับความเป็นนักฆ่าเลือดเย็นเสียเหลือเกิน ขณะที่ผมกำลังจะโต้ตอบ สายตาก็เหลือบไปเห็นอะไรบางอย่างที่ผิดปกติบริเวณหลังชั้นหนังสือหมวดประวัติศาสตร์เวทมนตร์ต้องห้าม แสงจากคบเพลิงเวทมนตร์วูบไหวสะท้อนกับวัตถุสีแดงสดที่ซึมออกมาจากใต้ชั้นวาง มันไม่ใช่หมึก... และไม่ใช่ไวน์ กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งจนผมแทบอาเจียน ผมรีบถลาเข้าไปใกล้ๆ ก่อนจะชะงักค้างเมื่อเห็นร่างที่ไร้วิญญาณของบรรณารักษ์อาวุโสถูกตรึงติดกับชั้นวางหนังสือด้วยกริชเงินที่สลักอักขระเวทมนตร์ต้องห้าม ดวงตาของเขเบิกโพลง ร่างกายซีดเผือดราวกับถูกสูบพลังชีวิตไปจนหมดสิ้นในคราวเดียว "เซร่า... หยุดก่อน!" ผมตะโกนเรียก แต่ความเงียบกลับเข้าปกคลุมอย่างรวดเร็วราวกับมีม่านเวทมนตร์กั้นกลาง *ติ๊ง!* เสียงสัญญาณใสๆ ที่ไม่ควรจะมีอยู่ในโลกแห่งความเป็นจริงดังก้องขึ้นในโสตประสาทของผม แต่มันไม่ใช่เสียงจากภายนอก มันมาจาก 'บางอย่าง' ที่ฝังลึกอยู่ในจิตวิญญาณของผมตั้งแต่ผมจำความได้ **[ตรวจพบสภาวะวิกฤต: การฆาตกรรมปริศนาในหอสมุดต้องห้าม]** **[ระดับภารกิจ: SSS]** **[เงื่อนไข: ค้นหาฆาตกรที่ยังคงแฝงตัวอยู่ในรัศมี 10 เมตร ก่อนที่เวลาในช่องว่างมิติจะพังทลาย]** **[ความล้มเหลว: กฎแห่งความตายจะดึงวิญญาณของผู้ใช้เข้าสู่ลูปนรกไม่สิ้นสุด]** นิ้วของผมสั่นเทาขณะที่ข้อความสีฟ้าเรืองรองปรากฏขึ้นกลางอากาศต่อหน้าต่อตา หน้าต่างระบบที่ผมพยายามเพิกเฉยมาตลอดชีวิตกลับโชว์ความรุนแรงของภารกิจที่ผมไม่มีทางปฏิเสธได้ "ริน... นายทำหน้าเหมือนเห็นผี" เซร่าเดินกลับมาพร้อมกับมาการองชิ้นสุดท้ายในมือ แต่เมื่อเธอมองเห็นศพตรงหน้า แววตาของเธอก็เปลี่ยนไปเป็นความเฉียบคมดุจใบมีดโกน "นั่นมันสัญลักษณ์ของ 'กลุ่มเงาโลหิต' นี่... นายไปขุดเรื่องอะไรขึ้นมากันแน่?" ผมยังไม่ทันได้อ้าปากตอบ เสียงฝีเท้าหนักๆ หลายคู่ก็ดังขึ้นจากทางเดินเข้าหอสมุด ทั้งจากด้านหน้าและด้านหลัง แสงคบเพลิงเวทมนตร์นับสิบดวงสว่างวาบขึ้นพร้อมกัน เงาสีดำของชายในชุดคลุมปกปิดใบหน้าค่อยๆ เคลื่อนตัวล้อมกรอบเราสองคนไว้ ราวกับว่าศพนี้คือ 'กับดัก' ที่รอให้เรากระโดดลงไปตั้งแต่แรก เซร่าลดมาการองในมือลง เธอชักมีดสั้นสองเล่มออกมาจากใต้แขนเสื้อ จังหวะหัวใจของผมเต้นแรงราวกับจะหลุดออกมาจากอก เมื่อข้อความใหม่จากระบบเด้งขึ้นเตือนซ้ำเป็นตัวอักษรสีเลือด **[คำเตือน: ผู้บุกรุกคือ 'มือสังหารระดับสูง' ขององค์กรลับ]** **[สถานะระบบ: ทำงานตามอารมณ์ของผู้ใช้ - ปลดล็อกทักษะ 'อ่านจิตวิญญาณสังหาร' เนื่องจากความกลัวถึงขีดสุด]** ผมสัมผัสได้ถึงความเย็นวาบที่ไหลเวียนเข้าสู่สมอง ทุกอย่างรอบตัวเชื่องช้าลงราวกับหยุดนิ่ง ผมมองเห็นเส้นสายของมานาที่พุ่งออกมาจากมือของนักฆ่าเหล่านั้น และที่สำคัญที่สุด... ผมเห็น 'รอยร้าว' เล็กๆ บนอากาศเบื้องหน้า บางสิ่งที่ยิ่งใหญ่และน่าสะพรึงกลัวกำลังจ้องมองเราผ่านรอยร้าวนั้น และมันดูเหมือนว่า... มันกำลังรอคอยให้ผมตัดสินใจว่าจะ 'ยอมตาย' หรือ 'ทำลายกฎเกณฑ์' ในคดีนี้ ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปสู่ความมืดมิดของหอสมุดนี้ร่วมกับผมนะครับ หวังว่าเรื่องราวในบทนี้จะทำให้ทุกท่านลุ้นระทึกไปกับผมครับ โปรไฟล์เลอร์มือฉมัง