กลิ่นธูปที่ไม่มีวันมอด

"หากเจ้ากล้าก้าวเท้าพ้นศาลาริมน้ำแห่งนี้ไปเพียงครึ่งก้าว... ลมหายใจสุดท้ายของเจ้า จะกลายเป็นเพียงธุลีดินที่ไม่มีใครจดจำ" เสียงทุ้มต่ำราวกับเสียงบดขยี้ของกระดูกดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันของศาลาไม้เก่าแก่ที่ตั้งตระหง่านอยู่กลางบึงน้ำเน่าขัง หลินฟางเซียนหยุดชะงัก ฝ่ามือที่กำลังสั่นระริกของนางกำปิ่นปักผมเงินเล่มเก่าไว้แน่น นางไม่ได้หันกลับไปมองเจ้าของเสียงนั้น เพราะนางรู้ดีว่าภายใต้เงามืดของเสาเรือนที่ถูกกัดกินด้วยตะไคร่น้ำ ไม่มีใครยืนอยู่ตรงนั้น... นอกจากสิ่งที่ 'เกินความเข้าใจ' ของมนุษย์ปุถุชน กลิ่นกำยานหอมกรุ่นปนกลิ่นคาวเลือดจางๆ อบอวลไปทั่วบริเวณ กระถางธูปทองเหลืองที่ตั้งอยู่บนโต๊ะหินอ่อนตรงหน้าไม่ได้ถูกจุดขึ้น แต่ควันสีเทาอมม่วงกลับพวยพุ่งขึ้นมาเองอย่างวิปริต กลิ่นธูปที่ไม่มีวันมอดนี้คือคำสาปที่ตระกูลของนางแบกรับมานานกว่าสามชั่วอายุคน และบัดนี้... เส้นด้ายแห่งโชคชะตากำลังถูกกระตุกจนตึงเปรี๊ยะ ฟางเซียนสูดลมหายใจเข้าลึก พยายามรวบรวมสติที่แตกกระเจิง นางรู้ว่านี่ไม่ใช่เวลาของการหวาดกลัว แต่เป็นเวลาของการ 'แลกเปลี่ยน' นางยื่นมือที่สั่นเทาออกไปหยิบม้วนกระดาษหนังมนุษย์ที่ซ่อนอยู่ใต้ฐานกระถางธูป ทันทีที่ปลายนิ้วสัมผัสกับพื้นผิวที่เย็นเยียบดุจน้ำแข็ง ร่างทั้งร่างของนางก็เหมือนถูกกระชากด้วยแรงมหาศาลจากก้นบึ้งของบึงน้ำ "เจ้าโง่เขลา... คิดหรือว่าจะหนีพ้นพันธนาการแห่งเลือดนี้ได้?" เสียงกระซิบนั้นไม่ใช่เสียงของผีร้าย หากแต่เป็นเสียงของชายผู้หนึ่ง... ชายผู้ที่นางเคยรู้จักในฐานะคู่หมั้นที่ถูกลืมเลือน และบัดนี้เขากลายเป็นท่านอ๋องผู้เหี้ยมโหดที่พร้อมจะเด็ดหัวทุกคนที่ขวางทางเดินอำนาจของเขา ฟางเซียนรู้สึกเหมือนร่างกายถูกฉีกออกเป็นชิ้นๆ ภาพรอบกายที่เคยเป็นศาลาริมน้ำของเรือนตระกูลหลินที่ทรุดโทรม พลันหมุนคว้างจนกลายเป็นความมืดมิดที่ไร้ก้นบึ้ง กลิ่นสาบดินโคลนถูกแทนที่ด้วยกลิ่นหอมแรงของดอกเหมยในวังสวนหลวง และสัมผัสเย็นเฉียบของหินอ่อนถูกแทนที่ด้วยความนุ่มลื่นของผ้าไหมปักดิ้นทองราคาแพงระยับ นางลืมตาขึ้น... ท่ามกลางเสียงหวีดหวิวของลมที่ปะทะกับกำแพงวังสูงชัน เบื้องหน้าของนางคือโต๊ะไม้จันทน์หอมตัวใหญ่ บนนั้นมีถ้วยชาเคลือบสีน้ำเงินครามที่ส่งควันกรุ่นไอความตายออกมา ฟางเซียนก้มลงมองมือของตนเอง... มันไม่ใช่ข้อมือที่ซูบผอมจากการถูกกักขังอีกต่อไป แต่มันคือมือของสตรีสูงศักดิ์ที่สวมแหวนหยกมันแพะล้ำค่า "ดื่มเสีย... ฟางเซียน" เสียงทุ้มที่ทรงอำนาจดังมาจากความมืดหลังม่านปักลายมังกร นางเงยหน้าขึ้นมอง บุรุษร่างสูงใหญ่ในชุดสีดำสนิทปักลวดลายเมฆาด้วยดิ้นเงินกำลังนั่งอยู่บนเก้าอี้กังไส ดวงตาของเขาเรียวคมดุจเหยี่ยวที่จ้องมองเหยื่อ มันเป็นสายตาที่ไร้ซึ่งความอาลัยอาวรณ์ แต่กลับแฝงไปด้วยความปรารถนาที่ยากจะอ่านออก ท่านอ๋องอี้หลาง... บุรุษผู้ไม่มีเงา เขาเลื่อนถ้วยชามาตรงหน้านาง ปลายนิ้วเรียวยาวของเขาขยับเพียงนิดเดียว กลิ่นหอมของน้ำชาช่างเย้ายวน แต่ฟางเซียนกลับสัมผัสได้ถึงรสฝาดเฝื่อนของพิษร้ายที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความหอมนั้น นางยิ้ม... เป็นยิ้มที่เย็นเยือกพอๆ กับสายตาของบุรุษตรงหน้า "หม่อมฉันดื่มชาถ้วยนี้ไป... หม่อมฉันจะมีชีวิตอยู่รอดไปจนถึงรุ่งเช้าหรือไม่เพคะ ท่านอ๋อง?" อี้หลางแค่นหัวเราะในลำคอ เสียงนั้นแหบพร่าและเย็นเยียบจนน่าขนลุก เขาลุกขึ้นยืน ร่างสูงใหญ่ของเขากดดันจนอากาศในห้องแทบจะหยุดนิ่ง เขาโน้มตัวลงมาจนใบหน้าห่างจากนางเพียงคืบ กลิ่นกำยานที่เคยได้กลิ่นในศาลาริมน้ำเมื่อครู่... บัดนี้อบอวลอยู่ที่กายของเขา "คนตายไม่ต้องการชีวิต... แต่เจ้ามีความลับที่ข้าต้องการ และข้าก็มีอำนาจที่เจ้าปรารถนา" เขาไล้นิ้วผ่านลำคอระหงของนางช้าๆ สัมผัสของเขาราวกับมีดโกนที่พร้อมจะกรีดผิวเนื้อ "หากเจ้ากล้าจิบมัน... ข้าจะถือว่าเจ้าพร้อมที่จะเป็น 'หมาก' ตัวสำคัญในกระดานเลือดของข้า แต่ถ้าเจ้าปฏิเสธ..." เขายังไม่ทันพูดจบ เสียงกริ่งสำริดจากภายนอกก็ดังขึ้นสามครั้งติดต่อกัน... เสียงนั้นไม่ใช่เสียงสัญญาณเตือนภัยปกติ แต่มันคือเสียงที่เหล่าผู้คุมกฎในวังหลังใช้เพื่อประกาศการ 'ประหารชีวิตกะทันหัน' ทหารองครักษ์เกราะดำพรวดพราดเข้ามาในห้องพร้อมอาวุธครบมือ ในมือของหัวหน้าองครักษ์ถือพระราชโองการลับฉบับหนึ่งที่ประทับตราครั่งสีเลือดสด เขาเดินตรงมาที่โต๊ะ ก่อนจะวางมันลงข้างถ้วยชาใบนั้น "ท่านอ๋อง... ได้รับพระราชโองการด่วนจากองค์จักรพรรดิ ให้ประหารสตรีที่อยู่ตรงหน้าท่านในฐานะสายลับต่างแดนทันที!" ฟางเซียนนิ่งงัน นางมองถ้วยชาพิษ แล้วมองไปที่ท่านอ๋องอี้หลางที่กำลังเผยรอยยิ้มกระหายเลือดออกมา... เกมเริ่มต้นขึ้นแล้ว แต่หมากตัวนี้ไม่ใช่อย่างที่ใครคิด ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางย้อนเวลากลับไปในเรือนกระจกอาถรรพ์ไปพร้อมกับผมนะครับ