ซากศพที่ยังไม่ยอมตาย

กลิ่นเหม็นไหม้ของโครงไม้และเนื้อหนังที่ถูกย่างสดในคืนเพลิงผลาญเมื่อสามปีก่อน ยังคงติดตรึงอยู่ในโสตประสาทของหลินเฟยหรง ราวกับมันเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อวานนี้เอง ณ เรือนพักหลังเก่าทรุดโทรมที่ตั้งอยู่สุดเขตชายขอบแคว้น ท่ามกลางสายฝนโปรยปรายที่กัดเซาะรอยแผลเป็นบนแผ่นหลังของนางจนแสบร้อน ร่างระหงในชุดอาภรณ์สีดำสนิทนั่งนิ่งอยู่หน้าคันฉ่องทองเหลืองที่ขึ้นสนิม ดวงตาคู่คมกริบดั่งใบมีดน้ำแข็งทอดมองเงาสะท้อนของสตรีผู้หนึ่ง—สตรีผู้ซึ่งครั้งหนึ่งเคยโง่งอมอบหัวใจทั้งดวงให้แก่บุรุษผู้เหี้ยมโหด จนกระทั่งถูกเขาผลักไสให้ไปตายในกองเพลิงอย่างไร้เยื่อใย ทว่า หลินเฟยหรงคนเก่าได้ตายไปพร้อมกับเปลวไฟราตรีนั้นแล้ว ยามนี้ สิ่งที่เหลืออยู่คือ "กุนซือเฟย" สตรีผู้กุมกลยุทธ์ลับในเงา ผู้ใช้ความแค้นหล่อเลี้ยงลมหายใจ และใช้หยาดน้ำตาในอดีตมาลับคมศัสตราในมือให้พร้อมปลิดชีพผู้ที่เคยเหยียบย่ำนาง "ท่านกุนซือ ข่าวกรองจากจวนฉินอ๋องส่งมาถึงแล้วเจ้าค่ะ" เสียงกระซิบแผ่วเบาของสาวใช้คนสนิทดังขึ้น พร้อมกับซองกระดาษประทับตราลับที่ถูกวางลงบนโต๊ะไม้ หลินเฟยหรงไม่ได้หันกลับไปมองทันที นางเพียงแค่ยกจอกสุราขึ้นจิบช้าๆ ปล่อยให้รสชาติเผ็ดร้อนบาดคอไหลผ่านลำقوق ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย เย็นเยียบจนน่าขนลุก "เขาเริ่มเคลื่อนไหวแล้วสินะ..." "เจ้าค่ะ... ฉินอ๋องหลี่จวิน ทรงปฏิเสธการอภิเษกครั้งใหม่ที่ฮ่องเต้พระราชทานให้ และทรงเก็บตัวเงียบอยู่ในตำหนักส่วนในมาตลอดสามปี ผู้คนต่างลือกันว่าพระองค์ทรงเสียสติไปแล้ว เพราะเอาแต่เพ้อหาและจุดธูปเคารพป้ายวิญญาณของท่าน... ของท่านที่เคยสิ้นชื่อไปในกองเพลิงเจ้าค่ะ" มุมปากของอดีตชายาผู้ถูกทอดทิ้งยกยดขึ้นเล็กน้อย เป็นรอยยิ้มที่ไร้ซึ่งความอบอุ่น มีเพียงความสมเพชเวทนาและสะใจระคนกัน *เสียสติงั้นหรือ? ช่างน่าขันสิ้นดี...* สามปีที่นางต้องทนทุกข์ทรมาน ดิ้นรนจากขุมนรกเพื่อรักษาชีวิตและลมหายใจที่เหลืออยู่ สามปีที่แผลไฟลวกแผดเผาทั้งกายและใจจนไม่เหลือเค้าเดิม บุรุษผู้สูงศักดิ์ผู้นั้นเพิ่งจะมาสำนึกผิดเอาในวันที่ทุกอย่างมันสายเกินไปกระนั้นหรือ? ความเสียใจของเขาในยามนี้ มีค่าอันใดกับหยาดเลือดและน้ำตาที่นางเคยหลั่งรินเล่า? "ปล่อยให้เขาสำนึกผิดต่อไปเถอะ..." หลินเฟยหรงลุกขึ้นยืนช้าๆ อาภรณ์สีดำสนิทไหวตามการเคลื่อนไหว เผยให้เห็นทรวดทรงอรชรที่เย้ายวนแต่ทว่าแฝงไปด้วยกลิ่นอายอันตราย "ความเจ็บปวดที่ข้าเคยได้รับ มันยังน้อยเกินไปเทียบกับสิ่งที่เขากำลังจะสูญเสียในไม่ช้า" นางก้าวเดินไปที่หน้าต่าง เปิดรับลมเย็นยามค่ำคืนที่พัดพาหยาดฝนเข้ามาปะทะใบหน้าด้านซ้าย—ด้านที่ถูกซ่อนไว้ภายใต้รอยแผลเป็นอันน่ากลัว ซึ่งนางจงใจปล่อยให้มันคงอยู่เพื่อเตือนใจตนเองว่า "ความรัก" คือพิษร้ายที่โง่เขลาที่สุดในโลกหล้า ในขณะเดียวกัน ณ ตำหนักบูรพาอันโอ่อ่าและเงียบเหงา ฉินอ๋องหลี่จวินกำลังนั่งอยู่ท่ามกลางความมืดมิด มีเพียงแสงเทียนริบหรี่ที่สาดส่องใบหล่อเหลาที่บัดนี้เต็มไปด้วยความเหนื่อยล้าและรอยระ1ทม ดวงเนตรคมกริบที่เคยเต็มไปด้วยความทะนงตนและอำนาจ บัดนี้กลับแดงก่ำและเต็มไปด้วยความสำนึกผิดที่กัดกินหัวใจทุกค่ำคืน เขากำปิ่นปักผมหยกขาวชิ้นเล็กๆ ชิ้นสุดท้ายที่หลงเหลือของนางไว้ในมือแน่น จนคมหยกบาดลึกฝังลงไปในเนื้อเลือดไหลริน แต่ความเจ็บปวดทางกายนี้เทียบไม่ได้เลยกับความว่างเปล่าในอกซ้าย "เฟยหรง... เจ้าอยู่ที่ใด..." เสียงทุ้มต่ำแหบพร่าเอמהพึมพำออกมาอย่างคนใกล้บ้า "เปิ่นหวางทำผิดพลาดไปแล้ว... กลับมาเถอะ... ต่อให้ต้องแลกด้วยวิญญาณและบัลลังก์นี้ เปิ่นหวางก็ยอม..." ทว่า ไร้ซึ่งเสียงตอบรับจากความเงียบงัน มีเพียงสายลมพายุที่โหมกระหน่ำนอกหน้าต่างราวกับเยาะเย้ยความโง่เขลาของอดีตสวามีผู้ไร้หัวใจ เกมการแก้แค้นเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นเท่านั้น และผู้ที่จะต้องชดใช้ด้วยเลือดก็คือเขา... ฉินอ๋องผู้สูงส่ง ในขณะที่หลินเฟยหรงกำลังกวาดสายตามองแผนที่การเมืองและรายชื่อขุนนางกังฉินบนโต๊ะทำงาน สายตาก็ต้องสะดุดเข้ากับจดหมายฉบับสุดท้ายที่ถูกสอดไว้ใต้กองเอกสาร เป็นรายงานลับจากสายสืบที่แทรกซึมอยู่ในจวนอ๋อง ข้อความสั้นๆ แต่กลับทำให้ลมหายใจของกุนซือหญิงสะดุดกึก มือที่ถือพู่กันสั่นเทาเล็กน้อยเป็นครั้งแรก *...พบเด็กชายวัยสามขวบคนหนึ่ง ซ่อนตัวอยู่ในการดูแลของมารดาบุญธรรมลับๆ นอกเมือง เด็กน้อยผู้นี้... มีดวงตาและรอยปานรูปจันทร์เสี้ยวที่หัวไหล่เหมือนกับฉินอ๋องทุกประการ...* หัวใจของหลินเฟยหรงกระตุกวูบ ภาพความทรงจำในคืนก่อนเรือนไฟไหม้ผุดขึ้นมาในหัว—คืนที่นางตั้งครรภ์อ่อนๆ และถูกเขาบังคับให้ดื่มยาขับเลือด... หวังว่ารี้ดเดอร์ทุกท่านจะร่วมเดินทางไปสัมผัสรสชาติความแค้นและการเอาคืนที่สาสมครั้งนี้ด้วยกันนะคะ --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ที่น่ารักทุกท่านที่อยู่เคียงข้างและสนับสนุน "มิคายามวิกาล" เสมอมานะคะ