ศพในห้องปิดตาย

“อย่าแตะต้องอะไรทั้งสิ้น... และถอยออกไปให้พ้นแนวเชือกกั้นเดี๋ยวนี้ รัน!” น้ำเสียงเย็นเยียบดุจน้ำแข็งของสารวัตรอลิสาตัดผ่านความเงียบงันภายในห้องพักชั้นห้าของคอนโดมิเนียมหรู กลิ่นคาวเลือดที่คละคลุ้งผสมกับกลิ่นน้ำหอมราคาแพงจางๆ ทำให้ผมต้องกลั้นหายใจชั่วขณะ ผมขยับเท้าถอยหลังตามคำสั่งอย่างว่าง่าย แต่สายตาคู่เดิมยังคงไม่ละไปจากร่างไร้วิญญาณที่ถูกพันธนาการอยู่บนเก้าอี้ไม้กลางห้อง นี่ไม่ใช่คดีฆาตกรรมทั่วไป ร่องรอยการต่อสู้ไม่มี แม้แต่เศษฝุ่นบนพรมยังวางตัวเป็นระเบียบจนน่าขนลุก “ผมไม่ได้จะเข้าไปก้าวก่ายงานของตำรวจครับสารวัตร” ผมตอบกลับด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย พยายามคุมจังหวะการเต้นของหัวใจ “แต่ถ้าสารวัตรสังเกตเห็นสิ่งที่ผมเห็นตอนนี้ สารวัตรจะรู้ว่าเวลาไม่ใช่สิ่งที่เรามีเหลือเฟือ” อลิสาชะงัก เธอหันกลับมามองผม แววตาคมกริบของเธอภายใต้กรอบแว่นสายตาดูเหมือนกำลังประเมินน้ำหนักคำพูดของนักศึกษาฝึกหัดอย่างผม เธอขมวดคิ้วเล็กน้อยก่อนจะพยักหน้าเป็นเชิงอนุญาตให้ผมพูดต่อ “ประตูถูกล็อกตายจากด้านใน หน้าต่างไม่มีรอยงัดแงะ... แต่ลองดูที่ปลายเท้าของผู้ตายสิครับ” ผมชี้นิ้วไปยังตำแหน่งที่ห่างจากร่างนั้นราวหนึ่งเมตร “คราบของเหลวสีเข้มที่หยดลงบนพรมไม่ได้มีแค่ที่เดียว มันเป็นรอยหยดที่ต่อเนื่องเป็นจังหวะ และที่สำคัญที่สุด... สังเกตเงาสะท้อนในกระจกบานนั้นไหมครับ?” อลิสาเดินไปที่หน้ากระจกบานใหญ่ฝั่งตรงข้าม เธอเงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะเบิกตากว้างขึ้นเล็กน้อย นั่นคือสัญญาณบอกว่าเธอเห็นสิ่งที่ผมสื่อสารแล้ว กระจกบานนั้นไม่ได้สะท้อนแค่ภาพของห้อง แต่สะท้อนมุมอับที่สายตาของตำรวจพิสูจน์หลักฐานมองข้ามไป มุมห้องที่ควรจะว่างเปล่า กลับปรากฏรอยนิ้วมือสีจางๆ ที่เช็ดออกไม่หมด เป็นรอยนิ้วมือขนาดเล็กกว่าปกติ... และมันไม่ได้มาจากผู้ตาย “รอยนิ้วมือเด็ก?” อลิสาพึมพำ น้ำเสียงของเธอเต็มไปด้วยความสับสน “หรือใครบางคนที่มีสรีระเล็กมาก” ผมขยายความพลางจดบันทึกลงในสมุดเล่มเล็ก “คดีปิดตายนี้ไม่ได้ถูกสร้างขึ้นด้วยกลไกทางฟิสิกส์ แต่มันถูกสร้างด้วย ‘ความเหนือความคาดหมาย’ คนร้ายไม่ได้ออกจากห้องทางประตูหรือหน้าต่าง... เขาอาจจะยังอยู่ในนี้ตั้งแต่วินาทีแรกที่พวกเราพังประตูเข้ามา” ทว่าในขณะที่บทสนทนากำลังดำเนินไป อุณหภูมิภายในห้องกลับลดต่ำลงอย่างกะทันหัน ความรู้สึกเหมือนมีสายตาคู่หนึ่งจับจ้องมาจากมุมมืดของเพดานทำให้ขนอ่อนทั่วร่างผมลุกชัน สัญชาตญาณของการเป็นนักวิเคราะห์พฤติกรรมบอกผมว่า เราไม่ได้อยู่กันเพียงแค่สองคนในห้องนี้ อลิสาชักปืนพกคู่กายออกมาทันที เธอขยับตัวมาบังผมไว้ตามสัญชาตญาณของอดีตมือปราบผู้ผ่านความเป็นความตายมานับครั้งไม่ถ้วน “ถอยไปที่ระเบียง รัน!” เธอสั่งเสียงเข้ม แต่ก่อนที่ผมจะทันได้ก้าวถอยหลัง เสียงแจ้งเตือนที่คุ้นเคย—ไม่ใช่เสียงจากโทรศัพท์ แต่เป็นเสียงที่ดังขึ้นในโสตประสาทของผมโดยตรง—กลับดังขึ้นอย่างรุนแรงจนน่าปวดหัว [ระบบวิเคราะห์พฤติกรรมอาชญากรเริ่มต้นการทำงาน] [ตรวจพบร่องรอยอาชญากรระดับ S: 'เงาพันธนาการ'] [ภารกิจหลักระดับ SSS ปรากฏขึ้น: จงเปิดโปงกลลวงห้องปิดตายภายใน 300 วินาทีก่อนที่ผู้กระทำความผิดจะหลบหนีไปกับหลักฐานชิ้นสุดท้าย] ผมเบิกตากว้างเมื่อเห็นแถบตัวเลขถอยหลังสีแดงฉานปรากฏขึ้นกลางอากาศต่อหน้าต่อตา ทว่าสิ่งที่น่าตกใจยิ่งกว่าคือสิ่งที่เกิดขึ้นกับศพบนเก้าอี้ ร่างที่เคยแน่นิ่งอยู่บนเก้าอี้ค่อยๆ เอนตัวลงมาด้านหน้าอย่างช้าๆ ราวกับถูกกลไกบางอย่างดึงรั้ง ก่อนที่แผ่นหลังของเหยื่อจะเปิดออก เผยให้เห็นอุปกรณ์สื่อสารขนาดจิ๋วที่ฝังลึกอยู่ในเนื้อ... และมันกำลังส่งสัญญาณสั่นสะเทือนถี่รัว “สารวัตรครับ... ก้มลง!” ผมตะโกนลั่น ทันใดนั้น แสงเลเซอร์สีแดงจุดเล็กๆ ก็ปรากฏขึ้นที่ขมับของอลิสาพอดี! ความตื่นเต้นที่เคยสงบเงียบแปรเปลี่ยนเป็นความโกลาหลในเสี้ยววินาที เมื่อกระจกหน้าต่างด้านหลังแตกกระจายออกเป็นเสี่ยงๆ พร้อมกับการปรากฏตัวของเงามืดที่พุ่งผ่านหน้าต่างเข้ามาด้วยความเร็วสูงเกินกว่ามนุษย์ปกติจะทำได้ มันไม่ใช่คน... หรืออย่างน้อยก็ไม่ใช่คนธรรมดาแน่ๆ การไล่ล่าที่เดิมพันด้วยชีวิตเริ่มต้นขึ้นแล้วในวินาทีนี้ และในห้องปิดตายที่เหมือนกรงขัง ผมกับอลิสากำลังจะกลายเป็นเหยื่อรายต่อไปหากผมไม่สามารถไขรหัสลับของกลไกชิ้นนี้ได้ทันเวลา "รัน หลบไปทางขวา!" อลิสาตะโกนพร้อมกับเหนี่ยวไกปืนเข้าใส่เงานั้น แต่กระสุนกลับพลาดเป้าไปอย่างน่าเหลือเชื่อ เพราะสิ่งนั้นเคลื่อนที่ราวกับรู้ล่วงหน้าว่ากระสุนจะพุ่งไปทางไหน ผมกัดฟันกรอด สายตาจ้องมองที่แถบตัวเลขที่ลดลงเหลือ 240 วินาที นี่ไม่ใช่แค่การสืบสวนธรรมดา แต่นี่คือจุดเริ่มต้นของนรกที่ผมไม่เคยคาดคิดมาก่อน ขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามแฟ้มคดีลับฉบับนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปครับ