รอยเลือดบนหิมะขาว

กลิ่นคาวเลือดเจือจางในอากาศ ย่อมเด่นชัดกว่ากลิ่นหอมใดๆ ในโลกหล้า มู่หานนั่งนิ่งอยู่บนตั่งไม้เก่าคร่ำคร่าภายในโรงเตี๊ยมร้างริมชายแดน เบื้องหน้าของเขามีเพียงถ้วยชาเย็นชืดถ้วยหนึ่ง กับกระบี่ไร้ลักษณ์ที่วางพาดอยู่บนตัก ปลอกกระบี่ทำจากหนังฉลามสีดำสนิท ปราศจากลวดลายประดับประดาใดๆ ทว่ากลับแผ่ไอสังหารเยียบเย็นออกมาจนละอองน้ำค้างรอบกายแข็งตัวเป็นเกล็ดน้ำแข็งสีขาวโพลน ในมือหนาหยาบกร้านของเขากำลังพลิกดูแผ่นป้ายทองคำขาว—ป้ายคำสั่งตายจากสำนักพยัคฆ์เมฆา ภายในบรรจุภารกิจที่แลกมาด้วยทองคำร้อยตำลึง : *'เด็ดหัวไป๋หลินหลัน ณ ยอดเขาพิสุทธิ์ ผู้ใดขัดขวาง... สังหารอย่างไร้ความปรานี'* ทว่า สิ่งที่ทำให้บุรุษผู้ขึ้นชื่อว่ามือสังหารไร้พ่ายต้องขมวดคิ้วมุ่น จนรอยย่นระหว่างคิ้วลึกราวกับรอยกระบี่บาด หาใช่จำนวนเงินหรือความยากของเป้าหมายไม่... แต่เป็นแผ่นกระดาษสีเหลืองเก่าคร่ำคร่าที่ร่วงหล่นออกมาจากซองจดหมายลับต่างหาก ลายมือพู่กันที่เขียนหวัดๆ ด้วยน้ำหมึกสีชาดนั่น... มันคือสัญลักษณ์ประจำตัวของ 'ผู้อาวุโสแปด' แห่งสำนักตระกูลมู่ สำนักที่ถูกเพลิงเผาผลาญจนกลายเป็นจุลเมื่อสิบปีก่อน! *“มู่หานเอ๋ย... หากเจ้าได้อ่านจดหมายฉบับนี้ นั่นหมายความว่าแผนการล้างบางตระกูลของเราถูกเปิดเผยแล้ว ผู้ที่อยู่เบื้องหลังไม่ใช่ใครอื่น... แต่คือเจ้าสำนักพยัคฆ์เมฆาผู้ทรงคุณธรรม และเป้าหมายที่แท้จริงของการส่งเจ้าไปสังหารเซียนสาวไป๋หลินหลัน ก็เพื่อให้สองพยัคฆ์ห้ำหั่นกันเองจนตัวตาย...”* ปลายนิ้วที่ถือแผ่นกระดาษสั่นเทาเล็กน้อย หาใช่เพราะความกลัวไม่ หากแต่เป็นเพลิงโทสะที่กำลังแผดเผาจากก้นบึ้งของจิตวิญญาณ ปราณกระบี่ในร่างของมู่หานปั่นป่วนจนผนังไม้รอบกายปริแตกออกเป็นเสี่ยงๆ สิบปีที่ผ่านมา เขาใช้ชีวิตเป็นสุนัขรับใช้ สังหารคนตามคำสั่งเพื่อไต่เต้าขึ้นสู่ตำแหน่งมือสังหารอันดับหนึ่ง ก็เพื่อสืบหาความจริงเบื้องหลังโศกนาฏกรรมของตระกูล แต่ฟ้าดินกลับเล่นตลก ยื่นดาบมาให้เขาเงื้อฟันศัตรู โดยที่คมดาบนั้นกลับหันเข้าหาหัวใจของตนเองโดยไม่รู้ตัว "หึ... ช่างเป็นหมากตาสูงส่งนัก" มู่หานแค่นหัวเราะออกมาเบาๆ น้ำเสียงแหบพร่าเต็มไปด้วยความเย้ยหยันต่อโชคชะตา ดวงตาคมกริบดั่งใบมีดหันมองออกไปนอกหน้าต่าง บรรยากาศภายนอกถูกปกคลุมด้วยหิมะโปรยปรายขาวโพลนราวกับผืนผ้าดิบที่รอการแต่งแต้มด้วยโลหิต หากเป้าหมายคือการยืมมือเขาไปกำจัดศัตรู แล้วให้ศัตรูกำจัดเขากลับมา เช่นนั้นเขาก็จะขอแหกกฎเกณฑ์ทั้งปวงของยุทธภพนี้เสีย! มู่หานลุกขึ้นยืนช้าๆ ร่างสูงโปร่งในชุดคลุมสีดำสนิทสะบัดไหวตามแรงลมปราณที่หมุนวน มือขวาแตะลงบนด้ามกระบี่ น้ำหนักของเหล็กกล้าเย็นเยียบส่งผ่านความมั่นคงเข้าสู่จิตใจ วิถีกระบี่ไร้ลักษณ์ของเขาไม่ใช่เครื่องมือให้ผู้ใดมาบงการ การตัดสินใจครั้งนี้ไม่ได้มีไว้เพื่อความอยู่รอด แต่มันคือการทวงคืนความยุติธรรมด้วยคมกระบี่ของตนเอง ทว่า ในวินาทีที่เขากำลังจะก้าวเท้าออกจากประตูโรงเตี๊ยมนั้นเอง *ฉึบ!* เสียงแหวกอากาศแหลมคมราดยาวดั่งเสียงพยัคฆ์คำราม อาหารและสิ่งของรอบกายพลันหยุดนิ่ง เม็ดหิมะที่กำลังร่วงหล่นถูกตัดขาดเป็นสองท่อนอย่างสมบูรณ์แบบด้วยแรงกดดันมหาศาลที่กดทับลงมาจากฟากฟ้า! ร่างระหงในชุดอาภรณ์สีขาวบริสุทธิ์ราดดั่งหิมะโปรย ปรากฏกายขึ้นกลางขอบหน้าต่างอย่างไร้สุ้มเสียง นางยืนอยู่บนกิ่งสนเปียกชื้นด้วยปลายเท้าเพียงข้างเดียวอย่างสง่างาม เรือนผมสีดำสนิทปล่อยสยายเคลียไหล่ ใบหน้างดงามล่มเมืองราดรูปสลักจากหยกขาวบริสุทธิ์ ทว่ากลับเย็นชาไร้ความรู้สึก ราวกับเทพเซียนผู้ตัดขาดจากกิเลสทั้งปวงในโลกหล้า แต่นัยน์ตาคู่สวยคู่นั้น... กลับกำลังจ้องมองตรงมาที่เขา เต็มไปด้วยประกายแห่งจิตสังหารที่รุนแรงเสียจนอากาศรอบตัวแปรเปลี่ยนเป็นสีครามเข้ม "มู่หาน... มือสังหารอันดับหนึ่งแห่งสำนักพยัคฆ์เมฆา" เสียงหวานใสดังกังวานราวกับเสียงกระดิ่งหยกกระทบกัน ทว่ากลับแฝงไว้ด้วยความหนาวยะเยือกที่สามารถแช่แข็งวิญญาณของผู้ฟังได้ในคราเดียว ไป๋หลินหลันปราบตามองแผ่นป้ายคำสั่งตายในมือของเขาที่ร่วงหล่นลงสู่พื้นหิมะ ริมฝีปากบางเฉียบแย้มยิ้มเยียบเย็น "เจ้าบุกรุกเขตแดนหุบเขาเมฆา ยื่นดาบหมายปลิดชีพข้า... แต่เหตุใด แววตาของสุนัขรับเช่นเจ้า จึงมีร่องรอยของความสมเพชเวทนาข้าอยู่ด้วยเล่า?" นางเอ่ยถามพร้อมกับปลายนิ้วเรียวงามที่ยกขึ้นแตะด้ามกระบี่โปร่งแสงข้างกาย พลังปราณระดับหลอมรวมวิญญาณขั้นสมบูรณ์แผ่พุ่งทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้าจนเมฆหมอกสีเทาแตกกระเจิง เกิดเป็นรัศมีสีขาวโพลนกดทับร่างของมู่หานจนพื้นไม้ใต้ฝ่าเท้าแหลกละเอียด มู่หานไม่หลบเลี่ยงสายตานั้น เขายืนหยัดรับแรงกดดันทั้งหมดด้วยท่าทีสงبนิ่ง ทว่าริมฝีปากหนากลับยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย เป็นรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความระห่ำและท้าทาย เขารู้ดีว่าหากขยับเพียงนิดเดียว รัศมีกระบี่ของนางจะปลิดชีพเขาได้ทันที แต่สิ่งที่ทำให้หัวใจของมือสังหารผู้เยือกเย็นเต้นระรัว หาใช่ความตายที่อยู่ตรงหน้าไม่... แต่เป็นเศษกระดาษอีกแผ่นหนึ่งที่ร่วงหล่นออกจากแขนเสื้อของหญิงสาวในจังหวะที่นางชักกระบี่ออก—มันคือตราประทับลับของสำนักพยัคฆ์เมฆาเช่นเดียวกัน และข้อความบนนั้นเขียนไว้ด้วยลายมือเดียวกันกับจดหมายของผู้อาวุโสแปดอย่างไม่ผิดเพี้ยน! *เป้าหมายในการสังหารมู่หาน... คือภารกิจที่สำนักมอบให้ไป๋หลินหลันเช่นกัน* พวกเขาทั้งสองคน... เป็นเพียงหมากในกระดานที่ถูกสร้างขึ้นมาเพื่อให้ฆ่ากันเองตั้งแต่วันแรก! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางท่องยุทธภพไปด้วยกันนะครับ