ปะทะครั้งแรกกับซัพพอร์ตสายซãา

"ถอยไปให้พ้นนะไอ้พวกเวรตะไล! บอกแล้วไงว่าไม่ได้ตั้งใจลากไอ้ตัวยักษ์นั่นมาเดินเล่นแถวนี้ฟะ!" เสียงตะโกนแหลมสูงปนเสียงหอบหายใจกระชั้นชิดดังแหวกฝูงชนกลางจัตุรัสกลางเมืองเริ่มต้น 'แอสทาเรีย' ท่าbทางกระزองกระแซงของเด็กสาวในชุดคลุมนักบวชสีขาวสลับชมพูพาสเทลกำลังวิ่งซิกแซกหลบลูกไฟเวทมนตร์ขนาดเท่าหัวเด็กที่ถูกสาดใส่ราวกับห่าฝน เบื้องหลังของเธอคือฝูงผู้เล่นนับร้อยคนที่กำลังตะโกนสาปแช่งด้วยความโกรธเกรี้ยว หลังจากเมื่อสิบนาทีមុน เธอเพิ่งจะ "เผลอ" ใช้ทักษะดึงดูดความเกลียดชังระดับสูงใส่บอสภาคสนามเลเวล 50 อย่าง *โกเล็มหินอัคคี* แล้ววิ่งเตลิดเปิดเปิงลากมันเข้ามากลางเมือง จนร้านค้าพังพินาศไปหลายคوب และผู้เล่นเลเวลต่ำต้องวิ่งหนีตายกันอลหม่าน คิริวผู้ยืนพิงเสาหินของน้ำพุกลางเมืองด้วยสีหน้าตายด้าน ถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่อย่างปลงตก ดวงตาคมกริบภายใต้ฮู้ดสีเข้มมองสถานการณ์ตรงหน้าด้วยการคำนวณแบบโปรเพลเยอร์ ในสายตาของคนทั่วไป รินะคือตัวปัญหาตัวแม่—ซัพพอร์ตสายเพี้ยนที่ใครๆ ก็ตั้งฉายาให้ว่า "หายนะเดินได้" แต่ในมุมมองของอดีตโปรเพลเยอร์ผู้เชี่ยวชาญการใช้บั๊กและฟิสิกส์ในเกมอย่างเขา คิริวกลับมองเห็นอะไรที่น่าสนใจกว่านั้น... ค่าความเสียหายต่อเนื่องที่ลอยขึ้นบนหัวของรินะจากการโดนรุมสาดเวทมนตร์ใส่ มันไม่ใช่ความเสียหายปกติ แต่มันคือจังหวะ *เฟรมอินvincible (Invincibility Frames)* ที่เกิดจากการคำนวณการชนของวัตถุในระบบฟิสิกส์ที่ผิดเพี้ยนเล็กน้อย ซึ่งเด็กสาวคนนี้ใช้งานมันโดยสัญชาตญาณได้อย่างแม่นยำอย่างเหลือเชื่อ! "ยัยนี่... ใช้ประโยชน์จากช่องโหว่ของระบบการชนซ้อนทับเพื่อลดทอนดาเมจงั้นเหรอ? น่าสนใจไม่เบานี่" คิริวพึมพำกับตัวเอง มุมปากยกยิ้มขึ้นเล็กน้อยอย่างนึกสนุก ทันใดนั้นเอง ลูกศรเวทมนตร์เคลือบธาตุลมความเร็วสูงสามดอกก็พุ่งแหวกอากาศตรงไปยังแผ่นหลังของรินะที่กำลังสะดุดล้มลงกับพื้นหิน ความรุนแรงระดับนั้นหากโดนเข้าไปเต็มๆ ร่างของเธอคงสลายกลายเป็นแสงสีขาวและดรอปไอเทِمครึ่งตัวอย่างแน่นอน "เฮ้ย ระวังข้างหลัง!" ผู้เล่นหลายคนร้องเตือน บ้างก็หัวเราะสะใจที่แม่ตัวแสบกำลังจะโดนลงทัณฑ์ แต่ทว่า... *ฟึบ!* เงาร่างสีดำสนิทพุ่งผ่านหน้าพวกเขาไปราวกับกระสุนปืนใหญ่ คิริวดีดตัวออกจากเสาน้ำพุด้วยความเร็วที่เหนือกว่าขีดจำกัดของผู้เล่นเลเวลเริ่มต้น มือซ้ายยกโล่ไม้เก่าๆ สภาพรุ่งริ่งขึ้นรับการโจมตีของลูกศรเวทมนตร์ทั้งสามดอกในองศาที่แม่นยำอย่างน่าเหลือเชื่อ แรงปะทะทำให้แขนของเขาชาหนึบ แต่ด้วยเทคนิคการกระจายแรงกระแทกผ่านการสั่นสะเทือนของโล่ที่เขาคิดค้นขึ้นเอง ทำให้แรงทั้งหมดถูกหักล้างจนหมดสิ้นโดยที่ตัวเขาไม่ถอยหลังแม้แต่ก้าวเดียว! "อะ... อะไรเนี่ย?" รินะที่นั่งแปะอยู่กับพื้นเงยหน้าขึ้นมองด้วยดวงตากลมโตที่เบิกกว้างด้วยความตกตะลึง "ถ้าไม่อยากไปเกิดใหม่ที่จุดเซฟ ก็หุบปากแล้วจับมือฉันไว้" เสียงทุ้มนิ่งสนิมแต่ทรงพลังเอ่ยขึ้นอย่างเฉียบขาด คิริวเอื้อมมือหนาคว้าข้อแขนเรียวบางของซัพพอร์ตสาวแล้วกระชากให้ลุกขึ้นยืนด้วยแรงเหวี่ยงที่คำนวณมาอย่างสมบูรณ์แบบตามหลักฟิสิกส์การเคลื่อนไหว "Eek! นายเป็นใครเนี่ย มือหนักชะมัด!" รินะร้องอุทานเสียงหลง แต่ก็ยอมปล่อยให้เขากระชากลากถูเธอวิ่งฝ่าวงล้อมของผู้เล่นนับร้อยคนออกไปอย่างรวดเร็ว "หยุดนะไอ้หน้าใหม่! แกกล้าดียังไงมาขวางทางพวกเรา! ส่งตัวยัยตัวแสบนั่นมาไม่งั้นแกก็ต้องตายไปพร้อมกับมันด้วย!" หัวหน้ากิลด์อัศวินโลหิตเลือดร้อนคนหนึ่งตะโกanaลั่นพร้อมชูทวนเวทมนตร์พุ่งเข้ามาหมายจะแทงทะลุร่างของทั้งสองคนจากด้านหลัง คิริวไม่แม้แต่จะหันกลับไปมอง เขากวาดสายตาไปยังสภาพแวดล้อมรอบตัวในเสี้ยววินาที—กระถางต้นไม้หินหน้าวิหาร แรงดันน้ำจากน้ำพุ และมุมลาดชันของถนนหินอ่อน *สมบูรณ์แบบ...* "เกาะฉันไว้แน่นๆ ล่ะ ยัยตัวแสบ" คิริวหักเลี้ยวตัวหลบคมหอกอย่างเฉียดฉิว ก่อนจะใช้เท้าซ้ายเตะอัดเข้าที่ฐานของกระถางต้นไม้หินขนาดใหญ่จนมันล้มกลิ้งลงไปขวางกลางถนน ร่างของโกเล็มหินอัคคีที่วิ่งตามมาติดๆ สะดุดเข้ากับกระถางนั้นพอดิบพอดี ส่งผลให้ร่างมหึมาเสียหลักล้มคว่ำหน้าไถลไปกวาดเอากลุ่มผู้เล่นที่กำลังวิ่งไล่หลังมาจนกระเด็นกระดอนไปคนละทิศคนละทาง เสียงร้องโอดครวญดังระงมไปทั่วจัตุรัส ในจังหวะชุลมุนนั้น คิริวพา รินะ พุ่งตัวหลบเข้าไปในตรอกแคบมืดทึบหลังร้านขายยาโบราณ กลิ่นอับชื้นและสมุนไพรโชยแตะจมูก เสียงอึกทึกครึกโครมจากด้านนอกค่อยๆ เบาบางลงเหลือเพียงเสียงหอบหายใจของคนทั้งสอง รินะพิงแผ่นหลังเข้ากับผนังอิฐสีแดง ใบหน้าเรียวเล็กขึ้นสีแดงเรื่อด้วยความเหนื่อยหอบและตื่นเต้น ดวงตากลมโตจ้องมองชายหนุ่มปริศนาที่ยืนบังร่างเธอไว้จากสายตาภายนอก ฮู้ดสีเข้มที่หลุดลุ่ยเผยให้เห็นใบหน้าคมคายและแววตานิ่งสงบที่ฉายแววความเจ้าเล่ห์นิดๆ "นาย... นายทำได้ยังไงกันน่ะ? เมื่อกี้ตอนที่ล้มกระถางต้นไม้ นายคำนวณวิถีตกกระทบของมันด้วยเหรอ? แล้วไหนจะวิธีรับดาเมจเมื่อกี้อีก... นายไม่ใช่ผู้เล่นใหม่ธรรมดาแน่ๆ!" รินะรัวคำถามใส่เป็นชุดด้วยความตื่นเต้น พลังงานล้นเหลือของเธอกลับมาเต็มเปี่ยมในเวลาอันรวดเร็ว คิริวถอนหายใจยาว เก็บโล่ไม้รุ่งริ่งเข้าช่องเก็บของ ปรายตามองเด็กสาวที่สูงเพียงแค่ระดับไหล่ของเขาด้วยแววตาดุๆ "เลิกพูดมากแล้วสำรวจกระเป๋าตัวเองซะ ยัยซุ่มซ่าม รู้ตัวไหมว่าก่อเรื่องอะไรลงไป?" "ฮะๆ กะ... ก็ฉันแค่กะว่าจะไปเก็บสมุนไพรหายากแถวภูเขาไฟ แต่บังเอิญไปสะดุดหางไอ้ตัวยักษ์นั่นเข้าหน่อยเดียวเองนี่นา ใครจะไปรู้ว่ามันจะขี้โมโหขนาดนั้นล่ะ!" รินะหัวเราะแห้งๆ พร้อมกับแลบลิ้นใส่เล็กน้อยอย่างไม่ค่อยจะสำนึกผิดเท่าไหร่นนัก คิริวส่ายหัวอย่างระอา เขาเอื้อมมือไปหยิบขวดโพชั่นฟื้นฟูระดับต่ำโยนใส่หน้าเธอ ซึ่งซัพพอร์ตสาวก็รับไว้ได้ทันอย่างคล่องแคล่ว "เลิกสร้างความเดือดร้อนให้ชาวบ้านได้แล้ว ถ้าไม่อยากถูกขึ้นประกาศจับทั่วเซิร์ฟเวอร์... เอาล่ะ ในเมื่อเธอเป็นคนลากฉันเข้ามาพัวพันกับเรื่องนี้ เธอต้องชดใช้" รินะชะงักไปเล็กน้อย ดวงตาหรี่ลงอย่างระแวดระวัง "ชดใช้? นายหมายความว่ายังไง? อย่าบอกนะว่าจะให้ฉันเป็นทาสใช้หนี้... บอกไว้ก่อนนะว่าฉันทำอาหารไม่เป็นแถมซุ่มซ่ามด้วยนะ!" "ฉันไม่ได้ต้องการคนทำอาหาร..." คิริวโน้มใบหน้าเข้าไปใกล้จนรินะต้องถอยหลังชนกำแพง แววตาสีเข้มฉายประกายความจริงจังที่กดดันจนอีกฝ่ายเงียบเสียงลง "ฉันต้องการความสามารถ 'ฮีลแบบโจมตี' ของเธอ... มาร่วมปาร์ตี้กับฉันซะ เราจะไปถล่มดันเจี้ยนลับที่พวกกิลด์มหาเทพเหยียบย่ำกัน" ทันทีที่สิ้นคำพูดของคิริว บรรยากาศรอบตัวก็พลันเงียบสงบลง เสียงลมหายใจของทั้งคู่ประสานกันในตรอกแคบ ทว่าในวินาทีนั้นเอง หน้าต่างแจ้งเตือนสีแดงฉานที่มีลวดลายอักษรโบราณอันน่าสะพรึงกลัวก็เด้งขึ้นกลางอากาศระหว่างคนทั้งสอง โดยไม่มีสัญญาณเตือนล่วงหน้า [ติ๊ง!] [ระบบตรวจพบการทำพันธสัญญาเงื่อนไขพิเศษระหว่าง "แทงค์สายบั๊ก" และ "ซัพพอร์ตจอมป่วน"] [เงื่อนไขผ่าน: ปลดล็อกดันเจี้ยนต้องห้ามระดับ SSS "ซากปรักหักพังแห่งราชันย์มารโลหิต"] [คำเตือนจากระบบ: มีผู้เล่นบุคคลที่สามกำลังแอบฟังบทสนทนาของท่าน และ... 'มัน' กำลังลืมตาตื่นขึ้นจากการหลับใหลยาวนานนับพันปีในพิกัดใต้ดินนี้!] ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามการเดินทางครั้งนี้ด้วยนะครับ