เกมกระดานใหม่ที่ไร้ความปรานี

แฟ้มเอกสารปกหนังสีดำสนิทถูกผลักข้ามโต๊ะประชุมกระจกใสยาวสิบที่นั่ง แรงเสียดทานของมันหยุดลงตรงหน้าปลายนิ้วที่เพิ่งแต่งแต้มด้วยเล็บสีนู้ดเรียบสนิทอย่างพพอดี ลีลาวดีไม่ได้เงยหน้าขึ้นมองคู่กรณีทันที เธอเลือกที่จะปล่อยให้ความเงียบงันทำหน้าที่บีบเค้นบรรยากาศในห้องประชุมอุณหภูมิยี่สิบสององศาเซลเซียสให้ลดต่ำลงจนแทบกลายเป็นน้ำแข็ง กลิ่นน้ำหอมกลิ่นเดิม... กลิ่นที่ผสมผสานระหว่างความหรูหราของไม้ซีดาร์และความเย็นชาของผู้ชายที่เคยคิดว่าโลกใบนี้หมุนรอบตัวเขา คณิน นั่งไขว่ห้างอยู่ฝั่งตรงข้าม ใบหน้าคมคายไร้รอยยิ้ม ดวงตาสีนิลคู่นั้นกวาดมองเธอด้วยแววตาที่ยากจะคาดเดา มันไม่ใช่สายตาดูแคลนเช่นในอดีต แต่มันคือความกระหายหิวและความพยายามอย่างยิ่งยวดที่จะควบคุมตัวเองไม่ให้โผข้ามโต๊ะมากระชากกอดเธอไว้ "ข้อเสนอสิบข้อในนั้นผ่านการพิจารณาจากทีมกฎหมายของคุณแล้วหรือยังครับ คุณลีลาวดี" เสียงทุ้มต่ำนั่นเอ่ยขึ้น ทำลายความเงียบที่น่าอึดอัด ทนายสาวมือเหล็กค่อยๆ เงยหน้าขึ้น สบตากับอดีตสามีด้วยนัยน์ตาที่นิ่งสนิทไร้ระลอกคลื่น ความทรงจำอันเจ็บปวดในคืนวันที่เธอต้องเดินออกจากคฤหาสน์หลังนั้นพร้อมกับกระเป๋าเดินทางใบเดียวและหัวใจที่แตกสลายผุดขึ้นมาเป็นฉากๆ แต่มันถูกกักเก็บไว้อย่างมิดชิดภายใต้หน้ากากแห่งความเป็นมืออาชีพ "ฉันใช้เวลาอ่านมันไม่ถึงห้านาทีด้วยซ้ำค่ะ... เอ่อ ขออภัยค่ะ ฉันหมายถึง ผมใช้เวลาอ่านมันไม่ถึงห้านาทีด้วยซ้ำ และพบว่ามันเป็นข้อเสนอที่ไร้ความปรานีที่สุดเท่าที่สำนักงานกฎหมายของคุณเคยร่างมา" ลีลาวดีเกือบหลุดคำพูดเก่าๆ ออกมา โชคดีที่เธอเปลี่ยนสรรพนามและน้ำเสียงทันท่วงทีเพื่อรักษาเกียรติของทนายความแถวหน้า คณินกระตุกยิ้มที่มุมปาก รอยยิ้มที่ทำให้หัวใจของเธอกระตุกวูบ แต่มันเป็นความเจ็บปวด ไม่ใช่ความเสน่หา "คุณเรียกมันว่าความไร้ความปรานีเหรอครับ... ผมเรียกว่า 'การเจรจาเพื่อเริ่มต้นใหม่' ต่างหาก" คณินโน้มตัวไปข้างหน้า ข้อศอกทั้งสองข้างวางบนโต๊ะ ดวงตาคมกริบจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเธอ "บริษัทของคุณกำลังเผชิญกับวิกฤตสภาพคล่อง และมีเพียงกลุ่มทุนของผมเท่านั้นที่จะต่อลมหายใจให้คุณได้ แต่เงื่อนไขเดียวคือ... คุณต้องเป็นทนายความส่วนตัวให้ผม เป็นเวลาหนึ่งปีเต็ม" "ฉันมีศักดิ์ศรีพอที่จะไม่เอาอนาคตของบริษัทไปแลกกับการเป็นเบี้ยล่างให้คุณเหยียบย่ำเป็นครั้งที่สองหรอกนะคะ... เอ่อ คุณคณิน" ลีลาวดีเน้นเสียงคำว่า 'คุณ' หนักแน่นเพื่อตอกย้ำระยะห่างระหว่างเขากับเธอ "ศักดิ์ศรีเหรอครับ?" คณินทวนคำ น้ำเสียงของเขาทุ้มต่ำและบาดลึก "วันที่คุณเซ็นใบหย่าให้ผมอย่างไร้เยื่อใย วันนั้นคุณเอาศักดิ์ศรีไปไว้ที่ไหนล่ะครับ ลีล... หรือว่ามันถูกใช้ไปหมดแล้วกับการปกป้องความลับบางอย่างที่คุณซ่อนเอาไว้?" คำพูดนั้นทำให้ปลายนิ้วของลีลาวดีที่วางอยู่ใต้โต๊ะจิกเข้าหากันจนเล็บจิกฝ่ามือ ความลับ... ใช่ เธอมีความลับ ความลับที่เธอต้องแลกมาด้วยหยาดน้ำตาและความโดดเดี่ยวตลอดสามปีที่ผ่านมา ภาพของเด็กชายตัวน้อยวัยสามขวบเศษที่มีดวงตากลมโตและรอยยิ้มพิมพ์เดียวกับผู้ชายที่นั่งอยู่ตรงหน้าผุดขึ้นมาในห้วงความคิด ความรักความผูกพันอันบริสุทธิ์ของคนเป็นแม่ที่ต้องปกป้องลูกน้อยจากเงื้อมมือของอดีตสามีผู้เคยโหดเหี้ยม ทำให้เธอยิ่งต้องทำตัวแข็งแกร่งดั่งหินผา "ถ้าไม่มีอะไรจะพูดคุยเกี่ยวกับเรื่องธุรกิจนอกเหนือจากเรื่องส่วนตัว ฉันขอตัวค่ะ การประชุมครั้งนี้ถือว่าสิ้นสุดลง" ลีลาวดีรวบเอกสารทั้งหมดเข้าหากันอย่างรวดเร็ว เตรียมจะลุกขึ้นยืนเพื่อหนีให้พ้นจากบรรยากาศที่เริ่มสั่นคลอนความมั่นคงในใจเธอ แต่คณินเร็วกว่า เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ขายาวก้าวอ้อมโต๊ะประชุมมาหยุดอยู่ข้างเก้าอี้ของเธอ กลิ่นกายคุ้นเคยโชยเข้าปะทะจมูกจนเธอต้องกลั้นหายใจ มือหนายื่นลงมาทาบลงบนขอบโต๊ะ กักตัวเธอไว้ในวงแขนอย่างจงใจ "คุณหนีผมไม่พ้นหรอก ลีลาวดี..." เสียงกระซิบนั้นพร่าสั่นและเต็มไปด้วยแรงอารมณ์ที่ถูกกดทับไว้ "ต่อให้คุณเก่งมาจากไหน เป็นทนายมือเหล็กที่ใครๆ ก็เกรงกลัว แต่สุดท้ายคุณก็ยังเป็นผู้หญิงคนเดิม... ผู้หญิงที่เคยเป็นของผม และผมไม่มีวันปล่อยให้คุณหายไปจากชีวิตผมเป็นครั้งที่สองแน่" ลีลาวดีเงยหน้าขึ้นสบตาเขาอย่างไม่เกรงกลัว แม้หัวใจจะเต้นรัวรากับกลองเพล เธอยกยิ้มเยาะหยันที่มุมปาก ส่งสัญญาณท้าทายกลับไป "เชิญคุณมั่นใจไปเถอะค่ะ... เพราะต่อให้คุณพลิกแผ่นดินหา คุณก็ไม่มีวันได้ในสิ่งที่ต้องการจากฉันอย่างแน่นอน" เธอกระแทกตัวลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ตั้งใจจะเดินผ่านเขาไปอย่างไร้เยื่อใย ทว่าในจังหวะที่หัวไหล่ของทั้งคู่เฉียดผ่านกัน เสียงโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อสูทของคณินก็ดังขึ้น ขัดจังหวะการปะทะคารมพพอดี คณินขมวดคิ้วเล็กน้อย หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูหน้าจอ ก่อนจะกดรับด้วยน้ำเสียงหงุดหงิด "ว่าไง... ผมกำลังประชุมอยู่" *(เสียงปลายสายผ่านลำโพงดังลอดออกมาท่ามกลางความเงียบ)* "คุณคินคะ แย่แล้วค่ะ! น้องกรณ์... ลูกชายของคุณแม่บ้านที่ติดสอยห้อยตามคุณไปที่สำนักงานใหญ่วิ่งเตลิดออกไปที่ลานจอดรถ แล้วตอนนี้... ตอนนี้มีรถสปอร์ตคันหนึ่งเกือบจะชนน้องเข้า เด็กผู้ชายตัวเล็กๆ ที่หน้าตาถอดแบบคุณมาเป๊ะๆ จนคนแถวนั้นตกใจกันหมดเลยค่ะ!" คณินชะביค้าง ดวงตาสีนิลเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยด้วยความตกใจ ก่อนที่สายตาคมกริบจะค่อยๆ หันกลับมามองลีลาวดีที่ยืนตัวแข็งทื่อ ใบหน้าถอดสีซีดเผือดลงอย่างเห็นได้ชัดในเสี้ยววินาที ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและร่วมเดินทางไปในเกมรักอันดุเดือดนี้ด้วยกันนะครับ