หวนคืนในเงามืด

“ถ้าคุณคินน์คิดว่ารสนิยมของแบรนด์นี้คือการลอกเลียนแบบงานศิลปะเพื่อหวังยอดขายในตลาดเกรดต่ำ ผมว่าเราคงคุยกันไม่รู้เรื่องหรอกค่ะ” น้ำเสียงราบเรียบแต่ทว่าเชือดเฉือนดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันในห้องประชุมใหญ่ของอาณาจักรแฟชั่นที่ทรงอิทธิพลที่สุดในประเทศ กลิ่นอายของความกดดันอบอวลไปทั่วพื้นที่ราวกับก๊าซพิษที่พร้อมจะสังหารทุกคนที่หายใจเข้าไป คินน์ชะงักมือที่กำลังเซ็นเอกสาร ปลายปากกาหมึกซึมหยุดลงบนกระดาษราคาแพง เขารู้สึกถึงกระแสไฟฟ้าบางอย่างที่วิ่งผ่านสันหลัง แต่มันไม่ใช่ความกลัว หากแต่เป็นความรู้สึกคุ้นเคยที่สั่นสะท้านไปถึงก้นบึ้งของหัวใจ เขาสัมผัสได้ถึงกลิ่นน้ำหอมจางๆ กลิ่นกุหลาบผสมผสานกับกลิ่นไม้จันทน์ที่เขามักจะจดจำได้ดีแม้ในยามหลับใหล เขาเงยหน้าขึ้น สายตาคมกริบดุจเหยี่ยวล่าเหยื่อกวาดมองผู้มาเยือนคนใหม่ที่ยืนอยู่ฝั่งตรงข้ามโต๊ะประชุม นั่นไม่ใช่พนักงานทั่วไปที่เขาคุ้นเคย หญิงสาวตรงหน้าสวมชุดสูทคัตติ้งเนี้ยบกริบสีเทาเข้ม ขับเน้นรูปร่างเพรียวระหงที่ดูมั่นใจและเต็มไปด้วยอำนาจ เรือนผมยาวสลวยถูกรวบตึงเผยให้เห็นลำคอระหงและใบหน้าที่แต่งแต้มด้วยเครื่องสำอางเพียงน้อยนิด ทว่าดวงตาคู่นั้น... ดวงตาที่เยือกเย็นดุจน้ำแข็งขั้วโลกคู่เดิมที่เคยทอดมองเขาด้วยความรัก ก่อนจะเปลี่ยนเป็นความว่างเปล่าในวันที่เขาเลือกเดินจากมา รินรดา ชื่อนี้กรีดร้องอยู่ในใจของคินน์ แต่มันกลับถูกกลืนหายไปในลำคอ เมื่อเขาเห็นแววตาที่ไม่มีร่องรอยของความอาลัยอาวรณ์แม้แต่น้อย “รินรดา...” เขาเอ่ยชื่อนั้นออกมาแผ่วเบา ราวกับละเมอ หญิงสาวเหยียดยิ้มที่มุมปาก เป็นยิ้มที่ไม่ได้ไปถึงดวงตา “เรียกชื่อฉันเต็มยศด้วยตำแหน่งหัวหน้าดีไซเนอร์คนใหม่ของ ‘เอเดน มิลาน’ จะดูให้เกียรติกว่านะคะ คุณคินน์ เพราะตอนนี้เราคือคู่แข่งทางการค้ากันโดยตรง” คำว่า ‘คู่แข่ง’ บาดลึกเข้าไปในความรู้สึกของเขา รินรดาคนเดิมที่เคยนั่งรอเขาอยู่ในคอนโดเงียบๆ คนเดิมที่ยอมแม้กระทั่งละทิ้งความฝันเพื่อสนับสนุนงานของเขา วันนี้เธอกลับมายืนในจุดที่สูงส่งและสง่างาม ยืนอยู่ฝั่งตรงข้ามเพื่อรอคอยที่จะเหยียบย่ำความสำเร็จของเขาให้จมดิน “เธอกลับมาทำไม” คินน์วางปากกาลง มือหนาที่ซ่อนอยู่ใต้โต๊ะสั่นเทาเล็กน้อย “สามปีที่ผ่านมา เธอหายไปไหน” “การหายตัวไปของฉันไม่ใช่เรื่องสำคัญค่ะ สิ่งสำคัญคือในอีกสองเดือนข้างหน้า แบรนด์ที่ฉันดูแลจะเปิดตัวคอลเลกชันใหม่ที่จะทำลายทุกสถิติที่แบรนด์ของคุณเคยทำไว้” เธอเดินเข้าไปใกล้โต๊ะประชุมมากขึ้น กลิ่นหอมนั้นชัดเจนจนคินน์แทบคลั่ง “เตรียมตัวรับความพ่ายแพ้ให้ดีนะคะ เพราะคราวนี้... ฉันจะไม่มีวันปล่อยให้คุณได้ชัยชนะไปโดยไม่แลกด้วยอะไรเลย” รินรดาหมุนตัวกลับเตรียมจะเดินออกจากห้อง ทว่าจังหวะนั้นเอง เธอก็หยุดชะงักลงเล็กน้อยเมื่อมือถือในกระเป๋าเสื้อสูทของเธอสั่นครืด เธอหยิบมันขึ้นมาดู หน้าจอแสดงภาพถ่ายของเด็กชายตัวน้อยวัยสามขวบที่มีดวงตากลมโตและเค้าโครงใบหน้าถอดแบบมาจากใครบางคนในห้องนี้อย่างไม่ผิดเพี้ยน เธอปิดหน้าจอนั้นลงอย่างรวดเร็วโดยไม่ทันสังเกตว่า คินน์ที่เดินตามหลังมาติดๆ เห็นภาพนั้นเข้าเต็มตา หัวใจของคินน์กระตุกวูบ ภาพเด็กน้อยหน้าตาละม้ายคล้ายเขาราวกับส่องกระจก ทำให้โลกทั้งใบของเขาหยุดหมุนไปชั่วขณะ มือของเขาคว้าหมับเข้าที่ข้อมือบางของรินรดาไว้แน่น แรงบีบนั้นสื่อถึงความสับสนและความหวาดหวั่นที่พุ่งทะยาน “ริน... เด็กคนนั้น... เขาเป็นใคร?” รินรดาหันกลับมา แววตาของเธอวาวโรจน์ด้วยความแค้นที่ซ่อนไว้ เธอสะบัดข้อมือออกจากการเกาะกุมของเขาอย่างไม่ใยดี ก่อนจะกระซิบคำที่เปรียบเสมือนมีดกรีดลงบนหัวใจของเขา “เด็กคนนั้นไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับคุณค่ะ... และจำไว้ให้ดี ว่าต่อให้คุณก้มกราบแทบเท้าฉันในวันนี้ สิ่งที่คุณทำลายลงไปเมื่อสามปีก่อน มันก็ไม่มีวันหวนกลับมาเป็นเหมือนเดิมได้อีกตลอดกาล” เธอก้าวฉับๆ ออกจากห้องไป ทิ้งไว้เพียงกลิ่นน้ำหอมจางๆ ที่ตลบอบอวลอยู่ในอากาศและความจริงที่กำลังจะพังทลายชีวิตของเขาลงในไม่ช้า... แต่ในจังหวะที่ประตูห้องประชุมปิดลง รินรดาก็หยุดเดิน เธอสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อสะกดกลั้นก้อนสะอื้นที่จุกอยู่ในลำคอ ในมืออีกข้างที่ซ่อนไว้ใต้กระเป๋าเสื้อ เธอมีผลตรวจดีเอ็นเอที่ยืนยันถึงความสัมพันธ์ระหว่างเลือดเนื้อเชื้อไขของเขาและเธอ... และมันกำลังจะถูกนำไปใช้เป็นอาวุธชิ้นสุดท้ายในการทำลายเขาสิ้นซาก ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับความแค้นที่แสนหวานนี้ด้วยกันนะคะ หวังว่าจะอยู่เป็นกำลังใจให้รินรดากันจนจบตอนที่ 45 นะคะ ชานมไข่มุกหวานร้อยรักทุกคนค่ะ