ศพที่เต้นระบำ

กลิ่นของฟอร์มาลดีไฮด์และเนื้อเยื่อที่ถูกความเย็นกัดกินจนด้านชา ไม่เคยรบกวนสมาธิของ ดร.อรุณ ได้เท่ากับความเงียบงันที่น่าอึดอัดภายในห้องผ่าศพปลอดเชื้อแห่งนี้ ไฟนีออนสีขาวโพลนสะท้อนบนพื้นกระเบื้องยางขัดมันจนเกิดเงาวาววับ ทว่าร่างไร้วิญญาณบนเตียงสเตนเลสสตีลตรงหน้ากลับปฏิเสธทุกกฎเกณฑ์ของฟิสิกส์และชีววิทยาที่เขาเคยศึกษามาตลอดชีวิตการเป็นแพทย์นิติเวช "คุณกำลังเสียเวลาเปล่า ดร.อรุณ" เสียงทุ้มต่ำแต่เจือไปด้วยความกระด้างดังขึ้นจากมุมมืดใกล้ประตู คริษฐ์ยืนกอดอกพิงผนัง เสื้อโค้ทกันหนาวสีเข้มยับยู่ยี่บ่งบอกว่าอีกฝ่ายไม่ได้นอนมาทั้งคืน ดวงตาคมกราบกรานคู่นั้นกวาดมองร่างบนเตียงด้วยความรู้สึกที่อ่านไม่ออกระหว่างความเย้ยหยันกับความระแวง "ศพก็คือศพ ไม่มีปาฏิหาริย์อะไรซ่อนอยู่ใต้รอยแผลพวกนั้นหรอกครับ มันเป็นแค่คดีฆาตกรรมธรรมดาที่พวกคุณพยายามจะทำให้มันซับซ้อน" อรุณไม่แม้แต่จะชายตามองผู้มาเยือน นิ้วมือสวมถุงมือยางสีดำสนิทกำลังคีบปลายปฏิกิริยาเคมีบนผิวหนังของเหยื่ออย่างระมัดระวัง ดวงตาภายใต้กรอบแว่นโลหะฉายแววครุ่นคิดอย่างลึกซึ้ง "คดีธรรมดาอย่างนั้นหรือครับ คุณคริษฐ์" อรุณเอ่ยขึ้น น้ำเสียงราบเรียบ ไร้อารมณ์ ทว่าเฉียบคมราวกับใบมีดผ่าตัด "คนธรรมดาที่ไหนจะสามารถหักกระดูกสันหลังตัวเองย้อนกลับไปด้านหลังได้สามร้อยหกสิบองศา โดยที่เส้นเลือดแดงใหญ่ที่คอไม่ฉีกขาด แถมกล้ามเนื้อยังอยู่ในภาวะเกร็งตัวแบบ *Rigor Mortis* ที่ขัดแย้งกับอุณหภูมิห้องโดยสิ้นเชิง... ถ้าคุณเรียการจัดวางแบบนี้ว่าธรรมดา ผมเกรงว่าคุณควรกลับไปทบทวนความรู้พื้นฐานด้านนิติวิทยาศาสตร์เสียใหม่นะครับ" คริษฐ์หรี่ตาลงเล็กน้อย ขายาวก้าวเข้ามาใกล้โต๊ะผ่าตัดทีละน้อย กลิ่นอายอันตรายและสัญชาตญาณดิบเถื่อนที่ติดตัวมาจากงานเก่าแผ่ซ่านออกมาจนบรรยากาศในห้องลดฮวบลงหลายองศา เขาก้มลงมองศพชายหนุ่มรูปร่างสมานฉันท์บนเตียง ใบหน้าของศพนั้นบิดเบี้ยว ดวงตาเบิกโพลงจ้องมองเพดานด้วยความหวาดกลัวสุดขีด ทว่าท่วงท่าของมันกลับแปลกประหลาดเกินกว่ามนุษย์จะทำได้—แขนข้างหนึ่งไขว้ไปด้านหลังในมุมที่กระดูกควรจะแหลกละเอียด แต่มันกลับบิดเกลียวราวกับเกลียวสปริงที่ถูกอัดแน่นรอการดีดตัว "บางที... ฆาตกรอาจจะไม่ได้ใช้แค่กำลังกาย" คริษฐ์พึมพำ น้ำเสียงเปลี่ยนเป็นจริงจังขึ้น สัญชาตญาณเตือนภัยในหัวร้องระรัว "คุณเชื่อเรื่องความตายที่ถูกออกแบบมาเพื่อส่งสันทนาการไหมล่ะครับ? เหมือนพวกมันกำลังเต้นรำ... เต้นรำไปกับความตายที่พวกมันสร้างขึ้น" "ผมเชื่อในหลักฐาน ไม่ใช่จินตนาการราคาถูกของคุณ" อรุณตอกกลับทันควันโดยไม่ลังเล แม้ว่าหัวใจของเขาจะกระตุกวูบเมื่อสัมผัสได้ถึงความใกล้ชิดของอีกฝ่าย กลิ่นบุหรี่จางๆ เจือจางด้วยความเย็นยะเยือกของห้องดับจิตลอยปะปนกับกลิ่นเคมี มันเป็นความขัดแย้งที่ดึงดูดและผลักไสในเวลาเดียวกันระหว่างเขากับอดีตเจ้าหน้าที่ปฏิบัติการพิเศษรายนี้ "วิทยาศาสตร์อธิบายได้ทุกอย่าง แม้กระทั่งความบิดเบี้ยวที่คุณเห็นอยู่ตรงนี้ หน้าที่ของผมคือการลอกเปลือกความงงงวยพวกนี้ออก แล้วมองหาความจริงที่ซ่อนอยู่ใต้ผิวหนัง" อรุณวางเครื่องมือลงบนถาดสเตนเลสเสียงดังเคร้ง เขาเอื้อมมือไปจับข้อศอกของศพเพื่อทดสอบแรงต้านทานของข้อต่ออีกครั้ง ทว่าในวินาทีที่ปลายนิ้วสัมผัสลงบนผิวหนังที่เย็นเฉียบนั้นเอง— *กึก... กึก...* เสียงกระดูกลั่นดังสนั่นท่ามกลางความเงียบ ร่างที่ควรจะไร้การตอบสนองกลับขยับไหวอย่างกะทันหัน! แขนข้างที่บิดเกลียวผิดรูปดีดตัวขึ้นราวกับสปริงที่หลุดจากการควบคุม ปลายนิ้วเย็นเฉียบคว้าหมับเข้าที่ข้อมือของดร.อรุณไว้แน่นด้วยแรงมหาศาลที่มนุษย์ใกล้ตายไม่ควรจะมี! ดวงตาสองคู่ประสานกันในเสี้ยววินาทีแห่งความตกตะลึง อรุณชะงักงัน ลมหายใจสะดุดกึกลงคอ ขณะที่คริษฐ์พุ่งเข้ามาคว้าไหล่เขาพร้อมกับชักปืนพกออกจากซองใต้แจ็คเก็ตด้วยความเร็วแสง ปากกระบอกปืนสีดำสนิทเล็งตรงไปยังศีรษะของศพทันที ทว่าสิ่งที่น่าตกใจยิ่งกว่าแรงบีบที่ข้อมือของอรุณ คือเสียงกระซิบแหบพร่าที่เล็ดลอดออกมาจากริมฝีปากเขียวช้ำของศพที่ควรจะตายไปแล้วนานกว่าสิบชั่วโมง— *"...มันไม่ได้เต้นคนเดียว... และพวกคุณ... กำลังจะกลายเป็นคู่เต้นคนต่อไป..."* เสียงฝีเท้าหนักหน่วงนับสคู่ดังสะท้อนก้องมาจากทางเดินมืดมิดด้านนอกห้องผ่าตัด พร้อมกับหลอดไฟนีออนเหนือศีรษะที่กระพริบถี่รัวก่อนจะดับวูบลงเหลือเพียงความมืดมิดอันสนิทและน่าสะพรึงกลัว ขอขอบคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางดำดิ่งสู่ความมืดมิดนี้ไปกับผมนะครับ