ความเปราะบางของมนุษย์

"กลิ่นสนิมเหล็กกับความอับชื้นนี่มันทำให้แกนึกถึงตอนที่เราไล่ล่าไอ้สารเลวที่ท่าเรือเมื่อสามปีก่อนบ้างไหม ริน?" เสียงทุ้มต่ำที่คุ้นหูดังขึ้นท่ามกลางความมืดมิดในห้องขังใต้ดินที่ไร้ซึ่งแสงสว่าง รินนั่งพิงกำแพงหินเย็นเฉียบอยู่ตรงมุมมืด ดวงตาของเขายังคงจับจ้องไปที่ประตูลูกกรงเหล็กดัดแน่นหนาที่ไม่ได้เปิดออกมาเนิ่นนาน เขาไม่ขยับตัว ไม่แม้แต่จะหันไปมองต้นเสียงที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ไม้ตัวเก่ากลางห้อง "ศิลา... ฉันไม่คิดว่าคนอย่างนายจะแวะมาเยี่ยมนักโทษที่กำลังจะถูกกำจัดทิ้งในเช้าวันพรุ่งนี้" รินตอบกลับด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย ทว่ามือของเขาที่วางอยู่บนตักกลับกำแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน ภายใต้ท่าทีที่ดูสงบนั้น หัวใจของเขากำลังเต้นรัวด้วยความสับสน ศิลาหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เสียงนั้นแห้งแล้งและเย็นชา เขาลุกขึ้นยืน ร่างสูงโปร่งภายใต้ชุดสูทราคาแพงที่ดูไม่เข้ากับสถานที่สกปรกแห่งนี้แม้แต่น้อย เดินเข้ามาใกล้ลูกกรงเหล็ก รอยยิ้มที่มุมปากของเขาดูเป็นมิตร... ทว่าแฝงไปด้วยคมมีดที่ซ่อนอยู่ "ความผิดพลาดในอดีตมันกัดกินคนเราได้มากแค่ไหนนะ ริน? นายยังฝันถึงเสียงปืนนัดนั้นอยู่หรือเปล่า? เสียงที่ทำให้นายสูญเสียทุกอย่างที่เคยเชื่อมั่น" ศิลาหยุดยืนหน้าลูกกรง สายตาของเขาสบเข้ากับดวงตาที่วูบไหวของรินเพียงชั่วครู่ "คนที่น่าสมเพชที่สุดไม่ใช่คนที่แพ้ แต่คือคนที่พยายามจะรักษาความถูกต้องในโลกที่มันเน่าเฟะจนกู่ไม่กลับอย่างนี้ต่างหาก" "นายมาเพื่อตอกย้ำเรื่องพวกนี้งั้นเหรอ?" รินลุกขึ้นยืนช้าๆ เดินไปหยุดที่หน้าลูกกรงเช่นกัน กลิ่นบุหรี่ราคาแพงจากตัวศิลาโชยเข้ามาแตะจมูก "ถ้าใช่ นายเสียเวลาเปล่า ความเปราะบางของฉันมันอาจจะทำให้นายสะใจ แต่เชื่อเถอะ... มันไม่มีทางทำให้ฉันก้มหัวให้นาย" ศิลานิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง เขาสอดมือเข้าไปในเสื้อสูทแล้วหยิบกุญแจดอกหนึ่งออกมาวางไว้บนพื้นไม้ด้านหน้าประตู รินมองดูสิ่งนั้นด้วยความประหลาดใจ การกระทำของศิลาเหนือความคาดหมายจนเขานิ่งอึ้งไป "ฉันไม่ได้มาเพื่อซ้ำเติม" ศิลาลดเสียงลงให้เบาลงจนเกือบเป็นเสียงกระซิบ "ฉันมาเพื่อยืนดูว่า... นายจะเลือกเส้นทางไหน เมื่อโอกาสแห่งการหลุดพ้นวางอยู่ตรงหน้า นายจะเลือกหนีไปในฐานะคนแพ้ที่รอดชีวิต หรือจะเลือกเผชิญหน้ากับความจริงที่นายพยายามปิดตายมันไว้ในกล่องเหล็กนั่นเสียที" "ทำไม?" รินถามเสียงต่ำ "ทำไมนายถึงช่วยฉัน?" ศิลาไม่ได้ตอบ เขาเพียงแค่หันหลังกลับเดินไปทางประตูทางออกที่ห่างออกไป "เพราะถ้าเกมนี้จบลงโดยที่นายยังไม่ได้เห็นจุดจบของมัน... ความสนุกที่ฉันอุตส่าห์ปูทางมาทั้งหมดมันก็เสียเปล่าน่ะสิ อย่าทำให้ฉันผิดหวังล่ะ ริน" เสียงฝีเท้าของศิลาค่อยๆ จางหายไป ทิ้งไว้เพียงความเงียบงันที่กดทับหัวใจ รินก้มลงหยิบกุญแจขึ้นมา มือของเขาสั่นเทาอย่างห้ามไม่อยู่ นี่คือกับดักหรือโอกาส? หรือจริงๆ แล้วศิลาต้องการให้เขาหนีไปเพื่อที่จะได้ 'ล่า' เขาอย่างสนุกสนานยิ่งกว่าเดิม? รินเสียบกุญแจเข้าไปในแม่กุญแจเหล็กตัวหนา เสียง 'คลิก' ดังขึ้นเหมือนเสียงประกาศิต เขาผลักประตูลูกกรงออกไป กลิ่นอายของอิสรภาพชั่วคราวช่างดูไม่น่าไว้วางใจ เขาต้องออกไปจากที่นี่ ก่อนที่ยามจะเวรเปลี่ยนผลัด และก่อนที่เขาจะถูกความมืดมิดของความหลังกลืนกินไปมากกว่านี้ เขาเร่งฝีเท้าผ่านทางเดินมืดมิด กลิ่นความชื้นและความเก่าแก่ชวนสะอิดสะเอียน ทว่าทันทีที่เขามาถึงสุดทางเดินและผลักประตูเหล็กชั้นนอกออกไป แสงจันทร์ยามค่ำคืนก็สาดส่องเข้ามาปะทะใบหน้า เขาสูดหายใจเข้าลึก... ทว่าสิ่งที่รอเขาอยู่กลับไม่ใช่ความโล่งใจ แต่เป็นปลายกระบอกปืนเย็นเฉียบที่จ่อเข้าที่ขมับของเขาอย่างแม่นยำ "ยินดีด้วยที่คุณรอดมาได้" น้ำเสียงเย็นเยียบของผู้หญิงคนหนึ่งดังขึ้นจากด้านหลัง พร้อมกับเสียงปลดเซฟตี้ปืนที่ดังก้องในความเงียบ "แต่โชคร้ายที่คนอย่างคุณ... ไม่ได้รับอนุญาตให้เห็นแสงอาทิตย์ของวันพรุ่งนี้หรอกนะ" รินตัวแข็งทื่อ เขาจำเสียงนั้นได้ดี... เสียงของคนที่เขาคิดว่าตายไปแล้วตั้งแต่เหตุการณ์เมื่อสามปีก่อน มหายุทธ์ไร้เทียมทานหวังว่าทุกท่านจะเพลิดเพลินไปกับความเข้มข้นในบทนี้นะครับ