วันแรกของการฝึกงานทำไมต้องเจอเธอ?

"ถ้าคุณจะเดินเข้ามาในห้องประชุมด้วยรองเท้าส้นสูงเสียงดังรบกวนคนอื่นแบบนี้ ตั้งแต่ห้านาทีแรกของการฝึกงาน... รบกวนช่วยหยิบสมองติดตัวมาด้วยนะคะ เพราะที่นี่คือบริษัทเทคโนโลยี ไม่ใช่เวทีเดินแบบการกุศล" น้ำเสียงเรียบนิ่ง เย็นเยียบจนเกือบติดลบดังก้องขึ้นในห้องประชุมขนาดกะทัดรัด เฌอแตมที่กำลังก้าวเท้าฉับๆ เข้ามาในห้องถึงกับชะงักกึก รอยยิ้มมั่นหน้ามั่นโหนกที่ประดับบนใบหน้าสวยคมค่อยๆ เจื่อนลง ก่อนจะเปลี่ยนเป็นอาการคิ้วกระตุกรัวๆ นี่มันวันแรกของการฝึกงานนะ! แทนที่จะได้เจอหัวหน้าใจดีแบบในซีรีส์เกาหลี แต่สิ่งที่เธอเจอคือยัยผู้หญิงหน้าตายที่นั่งกอดอกอยู่ตรงหัวโต๊ะ คนที่ดูยังไงก็เหมือนรูปปั้นน้ำแข็งที่เพิ่งแกะสลักออกมาจากนรก! "ขอโทษนะคะ พอดีฉันคิดว่าความมั่นใจคือส่วนหนึ่งของบุคลิกภาพที่พนักงานบริษัทชั้นนำควรจะมี... หรือว่าที่นี่เขาเน้นวัฒนธรรมการกดขี่เด็กฝึกงานเพื่อชดเชยปมในใจคะ?" เฌอแตมโต้กลับทันควัน สายตาคมกริบจ้องตอบอีกฝ่ายอย่างไม่ยอมลดละ พี่พิม—ผู้หญิงในชุดสูทสีเบจที่ดูแพงระยับตั้งแต่หัวจรดเท้าค่อยๆ เลื่อนสายตาจากหน้าจอแท็บเล็ตขึ้นมามองเด็กสาวตรงหน้า ดวงตาเรียวสวยคู่นั้นเย็นชาจนน่าขนลุก เธอไม่ได้โกรธ ไม่ได้แสดงอาการใดๆ นอกจากความนิ่งที่แผ่ออร่าความกดดันออกมาจนคนรอบข้างแทบหายใจไม่ออก "ชื่อ เฌอแตม ใช่ไหม?" "ค่ะ แล้วนี่ก็เป็นพี่เลี้ยงของฉัน... หรือเป็นเจ้ากรรมนายเวรคะ?" "ในฐานะที่ฉันเป็น PM (Project Manager) ของโปรเจกต์นี้ ฉันขอแจ้งให้ทราบว่ากฎของฉันมีข้อเดียว" พี่พิมลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ความสูงที่ได้เปรียบทำให้เฌอแตมจำต้องแหงนหน้ามองเล็กน้อย "คือการทำงานให้ 'เงียบ' และ 'มีประสิทธิภาพ' ถ้าทำไม่ได้ เชิญออกไปที่หน้าบริษัท แล้วเรียกรถแท็กซี่กลับไปนอนเล่นที่บ้านเสียนะคะ" บรรยากาศในห้องเงียบกริบจนได้ยินเสียงแอร์ทำงาน เหล่าเพื่อนร่วมงานคนอื่นๆ ต่างก้มหน้าก้มตาทำเหมือนตัวเองเป็นอากาศธาตุ ไม่มีใครกล้าปริปากห้ามศึกระหว่าง 'ยัยตัวแสบ' กับ 'น้ำแข็งขั้วโลก' เฌอแตมแค่นยิ้มในใจ *หึ ยิ่งนิ่ง ยิ่งเล่นตัว ยิ่งน่าสนุกไม่ใช่เหรอ?* "รับทราบค่ะพี่พิม งั้น... เพื่อเป็นการทำความรู้จักที่ดีในฐานะน้องใหม่ พี่พิมอยากรับกาแฟร้านที่อร่อยที่สุดในย่านนี้สักแก้วไหมคะ? เดี๋ยวแตมไปซื้อให้ ถือว่าเป็นการไถ่โทษเรื่องเสียงรองเท้าเมื่อกี้" เฌอแตมเปลี่ยนโหมดเป็นยัยตัวร้ายจอมอ้อนทันที น้ำเสียงหวานหยดขัดกับแววตาท้าทายที่ส่งไปให้ พี่พิมชะงักไปครู่หนึ่ง สายตาที่จ้องมองมาเริ่มสั่นไหวเล็กน้อยเหมือนคนกำลังพยายามควบคุมสติไม่ให้หลุด "ไม่ต้องค่ะ ฉันดื่มแต่ของที่คัดสรรมาแล้วเท่านั้น" "โอเคค่ะ งั้นแตมจะถือว่าพี่พิมบอกอ้อมๆ ว่า 'ให้ไปซื้อมาลองสักแก้ว แล้วถ้าอร่อยจะยอมใจอ่อน' นะคะ" "ฉันไม่ได้พูด!" "สายตาพี่พูดค่ะ" เฌอแตมหมุนตัวเดินออกจากห้องประชุมไปโดยไม่รอคำอนุญาต ทิ้งให้คนบนโต๊ะยืนกำปากกาในมือแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด พี่พิมถอนหายใจยาว พยายามกดอารมณ์ที่ปั่นป่วนในอกให้สงบลง เธอกลัว... ไม่ใช่กลัวเด็กนั่นหรอก แต่กลัวใจตัวเองที่จะหลุดไปเล่นเกมตามที่ยัยเด็กนี่ปูทางไว้ต่างหาก สองชั่วโมงผ่านไป เฌอแตมกลับเข้ามาพร้อมกาแฟเย็นในมือ เธอเดินตรงไปที่โต๊ะทำงานของพี่พิมที่อยู่มุมห้อง สภาพห้องทำงานที่นี่เป็นแบบ Open Plan ทำให้สายตาทุกคู่จับจ้องมาที่เหตุการณ์นี้เป็นระยะ "มาแล้วค่ะ กาแฟสูตรพิเศษที่คนอย่างพี่ต้องประทับใจ" เฌอแตมวางแก้วลงข้างๆ โน้ตบุ๊ก แต่จังหวะที่มือเธอกำลังจะถอยออก นิ้วเรียวของพี่พิมที่พยายามจะคว้าเมาส์กลับไปเกี่ยวเข้ากับข้อมือของเธออย่างจัง! แรงกระชากกะทันหันทำให้เฌอแตมเซถลาลงไปนั่งบนตักของหัวหน้าสาวโดยไม่ได้ตั้งใจ กลิ่นน้ำหอมจางๆ ประจำตัวของพี่พิม กลิ่นสะอาดเหมือนแป้งเด็กที่ปนกับความหรูหราของแบรนด์เนมตีเข้าจมูกเฌอแตมอย่างจัง หัวใจของเฌอแตมเต้นโครมครามจนแทบจะทะลุออกมานอกอก ส่วนพี่พิมนิ่งค้างไปเหมือนโดนสตั๊ด หน้าที่เคยขาวซีดเริ่มเปลี่ยนเป็นสีระเรื่ออย่างห้ามไม่ได้ "ลุก... ออกไปเดี๋ยวนี้" เสียงของพี่พิมสั่นพร่าอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน "พี่พิมคะ... พี่นิ่งไปเลยนะคะเนี่ย หรือว่าจริงๆ แล้วที่ชอบทำหน้าดุ เพราะอยากให้คนอื่นเข้าใกล้พี่เยอะๆ แบบนี้เหรอคะ?" เฌอแตมกระซิบชิดใบหูของอีกฝ่าย แกล้งเป่าลมร้อนใส่จนคนพี่ตัวสั่นสะท้าน ทันใดนั้น เสียงแชตจากหน้าจอแท็บเล็ตของพี่พิมที่วางอยู่บนโต๊ะก็เด้งขึ้นมา เป็นกลุ่มแชตลับของแก๊งค์ป่วนที่เฌอแตมแอบเนียนกดติดตามไว้ตั้งแต่วินาทีแรกที่ได้รหัส Wi-Fi บริษัท *[กลุ่ม: แอบแซ่บพี่พิมคนสวย]* *[เพื่อนของเฌอแตม: เฮ้ย! แตม มึงทำอะไรเนี่ย! กล้องวงจรปิดในห้องประชุมถ่ายติดหมดเลยนะโว้ย หัวหน้าฝ่ายบุคคลกำลังเดินไปดูมอนิเตอร์แล้ว!]* เฌอแตมเบิกตากว้าง หันไปมองที่ประตูห้องประชุมทันที ซึ่งในจังหวะนั้น... ฝ่ายบุคคลคนนั้นก็กำลังเปิดประตูเข้ามาพร้อมกับสายตาที่มองตรงมาที่พวกเธอด้วยความตกใจสุดขีด! พี่พิมที่เพิ่งได้สติรีบผลักเฌอแตมออกจนเกือบจะตกเก้าอี้ พร้อมกับใบหน้าที่ขึ้นสีแดงจัดจนลามไปถึงใบหู "เฌอแตม! เธอ... เธอทำอะไรลงไป!" เฌอแตมที่ทำอะไรไม่ถูกได้แต่หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาอย่างลนลาน นิ้วกดไปที่ข้อความในกลุ่มแชตที่เพิ่งเด้งขึ้นมาด้วยความเผลอไผล "พี่พิม... คือเรื่องนี้แตมจะอธิบายให้พี่ฟังเอง แต่ว่าตอนนี้... เราน่าจะงานเข้าจริงๆ แล้วนะคะ!" ดอกเดซี่ริมทางหวังว่าทุกท่านจะมีความสุขและลุ้นไปกับความแสบของเฌอแตมและหัวใจที่สั่นคลอนของพี่พิมนะคะ!