วิถีกระสุนไร้หัวใจ

กลิ่นคาวสนิมเหล็กและกลิ่นอายอันตรายของค่ำคืนนี้อบอวลจนน่าคลื่นไส้... แต่สำหรับ เรย์อา คาร์เตอร์ แล้ว มันคือกลิ่นเดียวกับลมหายใจของความตายที่เธอคุ้นเคยเป็นอย่างดี เลนส์สโคปสีดำสนิทของปืนซุ่มยิงสัญชาติเยอรมันรุ่นหายากแนบชิดกับดวงตาคู่คมกริบ นิ้วเรียวยาวใต้ถุงมือหนังสีดำไร้รอยต่อวางแตะอยู่บนไกปืนอย่างนิ่งสนิท ราวกับมันเป็นส่วนหนึ่งของร่างกาย ปลายกระบอกปืนสีด้านทอดตัวยาวออกไปจากหน้าต่างชั้นสามของตึกร้างฝั่งตรงข้าม เล็งตรงไปยังระเบียงกระจกใสของเพนต์เฮาส์หรูใจกลางมอสโก ที่ซึ่งเป้าหมายมูลค่าหลายร้อยล้านดอลลาร์กำลังยืนรับลมอยู่ *ดามินอฟ โวลคอฟ* — เจ้าพ่อค้าอาวุธสงครามผู้ทรงอิทธิพลที่สุดในยุโรปตะวันออก ผู้ชายที่ขึ้นชื่อเรื่องความโหดเหี้ยม ไร้ความปรานี และเหยียบย่ำทุกชีวิตเพื่อขึ้นสู่จุดสูงสุด ดวงตาสีเทาเข้มของเรย์อาหรี่ลงเล็กน้อยเมื่อลมกระโชกแรงพัดผ่านมา คำนวณความเร็วลมและวิถีกระสุนในเสี้ยววินาที ภาพของคนรักเก่าที่เคยถูกพรากชีวิตไปจากความผิดพลาดในอดีตผุดวาบขึ้นมาในหัว เป็นดั่งเชื้อเพลิงชั้นดีที่คอยแผดเผาหัวใจที่ด้านชาของเธอให้กลับมาลุกโชนด้วยความแค้นและความว่างเปล่า *เป้าหมายอยู่ในระยะ...* หัวใจของเธอดิ่งลึกลงสู่ความเงียบงัน นิ้วชี้ออกแรงเหนี่ยวไกเพียงนิดเดียว— *ปัง!* เสียงคำรามของกระสุนเจาะเกราะขนาด .50 BMG แหวกอากาศแห่พุ่งออกไปด้วยความเร็วเหนือเสียง เป้าหมายควรจะล้มลงจมกองเลือดภายในพริบตาตามวิถีกระสุนไร้หัวใจที่เธอออกแบบไว้ แต่ทว่า... ในวินาทีสุดท้ายที่กระสุนกำลังจะทะลุผ่านกระจกนิกรีน ร่างสูงใหญ่ของดามินอฟกลับหันขวับมาอย่างฉับพลัน ราวกับเขามีดลใจหรือล่วงรู้ถึงความตายที่กำลังพุ่งเข้ามา *เคร้ง!* ประกายไฟสว่างวาบขึ้นเมื่อกระสุนของเธอเฉียดผ่านไหล่กว้างของเขาไปเพียงไม่กี่มิลลิเมตร ก่อนจะเจาะทะลุกระจกด้านหลังจนแตกละเอียดเป็นเสี่ยงๆ เรย์งาม่านตาขยายด้วยความตกตะลึง นี่เป็นครั้งแรกในรอบสตรีคการสังหารห้าปีของเธอที่พลาดเป้า! ยังไม่ทันที่เธอจะดึงสติกลับมาและดีดลูกเลื่อนเพื่อยبرกระสุนนัดที่สอง ร่างของดามินอฟที่ควรจะหาที่กำบัง กลับหันหน้าตรงมายังทิศทางตึกร้างที่เธอซ่อนตัวอยู่ แววตาคมกริบราวกับพญามารคู่นั้นมองทะลุกระจกความมืดข้ามมาสบตาเธอนิ่งสนิท ผ่านเลนส์สโคป... เขากำลังยسهมุมปากขึ้นเป็นรอยยิ้มเยือกเย็น ท้าทาย และเต็มไปด้วยความกระหายเลือดที่ทำเอาสันหลังของมือปืนมืออาชีพอย่างเธอเย็นวาบ ไม่ถึงสามนาทีถัดมา เสียงฝีเท้าหนักหน่วงนับสิบคู่ก็ดังขึ้นที่บันไดทางขึ้นดาดฟ้าตึกร้าง รวดเร็ว เกินกว่าที่มนุษย์ทั่วไปจะเคลื่อนไหวได้ทัน แรงสั่นสะเทือนนั้นฟ้องชัดเจนว่าเธอกำลังถูกต้อนจนมุม "ฉลาดน้อยนัก... แม่นกน้อย" เสียงทุ้มต่ำราวกับเสียงคำรามของสัตว์ร้ายดังขึ้นจากความมืดเบื้องหลัง พร้อมกับปลายกระบอกปืนพกสีดำสนิทที่จ่อเข้าที่ขมับซ้ายของเรย์อาอย่างไร้สุ้มเสียง ลมหายใจอุ่นร้อนที่เจือกลิ่นบุหรี่ราคาแพงและกลิ่นอายบุรุษเพศแผ่ซ่านเข้ามาปะทะต้นคอระหงจนขนลุกชัน เรย์อาไม่แม้แต่จะสะดุ้งตกใจ เธอกัดฟันกรอด มือซ้ายละจากปืนสไนเปอร์แล้วชักมีดพับคอมbat ออกมาจากซองต้นขาอย่างรวดเร็วเพื่อตวัดฟันใส่ลำคอของคนที่อยู่ด้านหลัง แต่ทว่า... ข้อมือเรียวกลับถูกมือหนาขนาดใหญ่คว้าหมับไว้ได้อย่างทันท่วงที บีบแน่นจนกระดูกแทบแหลกคามือ แรงมหาศาลนั้นทำให้มีดในมือร่วงหล่นลงกระทบพื้นซีเมนต์เสียงดังสนั่น "อวดดี..." ดามินอฟกระซิบชิดริมใบหูของเธอ เสียงหัวเราะต่ำในลำคอของเขาเต็มไปด้วยความเย้ายวนอันตราย มือหนาอีกข้างลากไล้จากเอวคอดกิ่วขึ้นมาตรึงแผ่นหลังบางให้แนบชิดกับแผงอกแกร่งของเขาอย่างไร้ช่องว่าง "กล้าดียังไงมาลอบสังหารว่าที่สามีของเธอเอง... เรย์อา" ดวงตาสีเทาเข้มของเธอหันขวับไปสบกับนัยน์ตาสีอำพันดุจเสือร้ายของอีกฝ่าย ร่างกายของทั้งคู่แนบชิดกันจนสัมผัสได้ถึงจังหวะหัวใจที่เต้นระรัวและอุณหภูมิความร้อนที่แผดเผาผิวเนื้อ ความโกรธเกรี้ยวและความเร่าร้อนพุ่งพล่านชนกันจนแทบหลอมละลาย "ปล่อยฉัน..." เธอเค้นเสียงลอดไรฟันด้วยความดุดัน พยายามบิดข้อมือหนີจากการเกาะกุมแต่ยิ่งดิ้นรนก็ยิ่งถูกอ้อมแขนแข็งแกร่งรัดแน่นราวกับงูเหลือมที่กำลังรัดเหยื่อ "ปล่อยเหรอ?" ดามินอฟหัวเราะในลำคออย่างชอบใจ ใบหน้าคมคายโน้มลงมาใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน แววตาของเขาไม่ได้มีความโกรธแค้นของผู้ถูกลอบสังหารเลยแม้แต่น้อย มีเพียงประกายไฟแห่งความกระหายใคร่และเพลิงปรารถนาอันดิบเถื่อนที่กำลังลุกโชน "เธอเกือบจะปลิดชีพฉันด้วยกระสุนนัดนั้น... และตอนนี้ เธอก็เป็นของฉันโดยสมบูรณ์แล้ว มือปืนคนสวย" ริมฝีปากหยักลึกก้มลงประกบจูบปิดปากอิ่มที่กำลังจะอ้าเถียงทันทีอย่างเอาแต่ใจ รสจูบทั้งดิบเถื่อน รุนแรง และเปี่ยมไปด้วยอำนาจที่ไม่อาจปฏิเสธ เรย์อาเบิกตากว้างด้วยความตกใจ พยายามทุบตีอกแกร่งและเม้มปากแน่นเพื่อขัดขืน แต่ทว่า... เรียวลิ้นร้อนจัดของเขากลับแทรกซึมผ่านกลีบปากเข้ามาบดขยี้ความดื้อรั้นของเธออย่างช่ำชองและไร้ความปรานี ความหอมหวานอันตรายแล่นพล่านไปทั่วสรรพางค์กาย รสชาติของความพ่ายแพ้และแรงดึงดูดทางเพศที่รุนแรงจนน่ากลัวกำลังหลอมละลายสติสัมปชัญญะของเธอทีละน้อย มือหนาเลื่อนลงมาบีบเค้นสะโพกกลมกลึงอย่างแรงจนเธอต้องหลุดเสียงครางฮึดฮัดในลำคอด้วยความเจ็บปวดและวาบหวามในเวลาเดียวกัน ดามินอฟถอนริมฝีปากออกช้าๆ ปล่อยให้เธอยืนหอบหายใจโยนตัวด้วยความเหนื่อยอ่อน นัยน์ตาคมกริบกวาดมองริมฝีปากบวมเจ่อและพวงแก้มแดงก่ำด้วยความพึงพอใจ ก่อนที่นิ้วเรียวใหญ่จะเกลี่ยปอยผมที่ชุ่มเหงื่อออกจากใบหน้าของเธออย่างถือวิสาสะ "เกมล่าเพิ่งจะเริ่มต้นเท่านั้น..." เขากระซิบเสียงพร่าชิดริมฝีปากของเธอด้วยน้ำเสียงที่ทำเอาหัวใจของมือปืนสาวกระตุกวูบ "เตรียมตัวให้พร้อม... เพราะฉันจะทำให้เธอลืมวิธีใช้ปืนไปตลอดชีวิต" สิ้นคำพูดนั้น เสียงเฮลิคอปเตอร์ส่วนตัวลำใหญ่ก็บินมาลอยลำอยู่เหนือตดร้าง พร้อมกับลำแสงไฟสปอตไลท์สว่างจ้าสาดส่องลงมาที่ตัวพวกเขาทั้งคู่ แต่ก่อนที่เรย์อาจะได้ตั้งตัว ดามินอฟก็ตวัดอุ้มร่างของเธอขึ้นแนบอกด้วยพละกำลังอันเหนือมนุษย์ พร้อมกับหันไปสั่งการลูกน้องเสียงเข้มโดยไม่เปิดโอกาสให้เธอได้เอ่ยปากขัดขืนแม้แต่คำเดียว... *** ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ที่น่ารักทุกท่านที่ร่วมเดินทางดิ่งลึกสู่ห้วงเสน่หาอันอันตรายนี้ไปด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!