ศพที่ไม่มีความตาย

กลิ่นฟอร์มาลินในห้องชันสูตรยามวิกาลไม่ได้ให้ความรู้สึกสะอาดสะอ้านเหมือนในตำราแพทย์ มันคือกลิ่นอายของความตายที่ถูกอาบด้วยสารเคมีจนกลายเป็นกลิ่นฉุนกึกที่บาดลึกถึงโพรงจมูก ดร.อคินยืนอยู่เบื้องหน้าโต๊ะสเตนเลสสตีล แสงไฟนีออนสีขาวโพลนสะท้อนกับใบหน้าคมคายที่เรียบเฉยจนเกือบไร้อารมณ์ ดวงตาสีเข้มภายใต้กรอบแว่นสายตาคู่บางกำลังจดจ้องร่างไร้วิญญาณของชายหนุ่มวัยฉกรรจ์บนเตียงด้วยความรู้สึกที่ประสมประสานกันระหว่างความกระหายใคร่รู้ทางวิทยาศาสตร์และความหงุดหงิดระคนสงสัย มือเรียวยาวในถุงมือยางสีขาวยกมีดผ่าตัดขึ้น แสงไฟสะท้อนคมมีดวับวามราวกับประกายตาของนักล่า อคินจรดปลายมีดลงบนผิวหนังส่วนอกของศพ แรงกดที่พอเหมาะกรีดเป็นรอยยาวแนวดิ่งตามหลักการแพทย์นิติเวชศาสตร์สากล เลือดสีดำคล้ำที่ควรจะไหลทะลักออกมาตามแรงโน้มถ่วงกลับไม่มีแม้แต่หยดเดียว เนื้อเยื่อใต้ผิวหนังแห้งสนิทราวกับร่างนี้ได้ตายมานานนับแรมปี ทั้งที่สภาพศพเพิ่งเสียชีวิตไม่เกินสี่ชั่วโมง อคินขมวดคิ้วเล็กน้อย ความผิดปกตินี้ท้าทายทุกสมมติฐานทางชีววิทยาที่เขาร่ำเรียนมา เขาใช้คีมถ่างช่องอกออกกว้างเพื่อเปิดเผยอวัยวะภายใน แต่สิ่งที่ปรากฏแก่สายตากลับทำให้ลมหายใจของแพทย์หนุ่มสะดุดไปชั่วขณะ ช่องอกนั้น... ว่างเปล่า หัวใจ ปอด และตับ หายไปอย่างไร้ร่องรอย ราวกับพวกมันไม่เคยมีอยู่ตั้งแต่แรก สิ่งที่น่าประหลาดใจยิ่งกว่าคือ ผิวหนังและกระดูกซี่โครงกลับปิดสนิทสมบูรณ์ ไม่มีรอยกรีด ไม่มีรอยเย็บ ไม่มีแม้แต่รอยแผลเป็นขนาดเล็กที่บ่งบอกว่าอวัยวะชิ้นใหญ่เหล่านี้ถูกนำออกไปได้อย่างไร "น่าสนใจใช่ไหมล่ะครับ ดكتور... วิทยาศาสตร์พิสูจน์ไม่ได้ทุกเรื่องหรอกนะ" เสียงทุ้มนุ่มลึกที่ดังขึ้นจากมุมมืดของห้องชันสูตรทำให้ร่างสูงของอคินชะงัก เขาไม่ได้หันไปทันที แต่กวาดสายตามองเงาสะท้อนบนกระจกใสตรงหน้า รวิศยืนกอดอกพิงกรอบประตู รอยยิ้มมุมปากของอีกฝ่ายบ่งบอกถึงความเหนือกว่าและความเย้ยหยันที่อคินเกลียดชังเป็นที่สุด อคินค่อยๆ ถอดถุงมือยางออกทีละข้างอย่างใจAเย็น เสียงยางดีดกระทบข้อมือดังขึ้นท่ามกลางความเงียบ ก่อนจะหันไปเผชิญหน้ากับแขกไม่速เชิญที่มักจะก้าวก่ายงานของเขาอยู่เสมอ "ที่นี่คือห้องชันสูตรของสถาบันนิติเวช ไม่ใช่สำนักทรงเจ้า คุณเข้ามาโดยไม่มีสิทธิ์ รวิศ" อคินเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบสนิท ทว่าเฉียบคมและเต็มไปด้วยแรงกดดัน รวิศหัวเราะในลำคอเบาๆ ก้าวเท้าช้าๆ เข้ามาใกล้โต๊ะชันสูตร กลิ่นจางๆ ของกำยานและไม้จันทน์หอมโชยปะทะกับกลิ่นฟอร์มาลินอย่างประหลาด "สิทธิ์เหรอครับ? กฎหมายให้สิทธิ์คุณในการผ่าศพหาความจริง แต่กฎหมายให้คำตอบคุณไม่ได้หรอกว่า หัวใจของพ่อหนุ่มคนนี้หายไปไหน ทั้งที่เขายังมีลมหายใจเฮือกสุดท้ายเมื่อคืนนี้... ถูกไหมล่ะครับ" อคินนิ่งงันไปชั่วขณะ ข้อมูลนั้นตรงกับบันทึกการรับศพที่ยังไม่ได้เปิดเผยต่อสาธารณะ รวิศรู้ได้อย่างไร หรือนี่คือเกมจิตวิทยาอีกรูปแบบที่อีกฝ่ายจงใจเล่นงานเขา "มันเป็นกลลวงทางจิตวิทยา หรือไม่ก็ความผิดปกติทางพันธุกรรมที่ทำให้เนื้อเยื่อสลายตัวอย่างรวดเร็ว ผมเป็นแพทย์ ผมเชื่อในสิ่งที่พิสูจน์ได้ด้วยเครื่องมือ ไม่ใช่เรื่องงมงาย" อคินเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อย ดวงตาคมกริบจ้องลึกเข้าไปในดวงตาสีนิลของอีกฝ่ายเพื่อกดดันกลับ รวิศก้าวเข้าไปประชิดตัวจนแทบจะได้ยินเสียงลมหายใจของกันและกัน ความสูงของทั้งคู่ไล่เลี่ยกัน แต่บรรยากาศรอบตัวกลับต่างกันสุดขั้ว คนหนึ่งคือตัวแทนของความจริงอันเย็นชาทางวิทยาศาสตร์ อีกคนคือเงาดำมืดของศาสตร์โบราณที่อยู่นอกเหนือกรอบตรรกะ "ความจริงบางอย่าง... ดكتورอคิน..." รวิศกระซิบแผ่วเบารemริมหู น้ำเสียงนั้นทุ้มต่ำและเซ็กซี่อย่างอันตราย "ต่อให้คุณใช้กล้องจุลทรรศน์กำลังขยายสูงสุด ก็ไม่มีวันมองเห็นร่องรอยของ 'อาคม' ที่ควักเอาหัวใจของคนเป็นออกไปทั้งเป็นหรอกครับ" อคินนิ่งค้างไปกับสัมผัสเย็นเยียบที่แผ่ซ่านมาจากตัวของรวิศ หัวใจของเขาเต้นรัวขึ้นอย่างผิดจังหวะ ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เป็นเพราะความโกรธปนความฉุนเฉียวที่ถูกจี้จุดอ่อนที่เขาพยายามกดทับมาตลอดชีวิต—สัมผัสพิเศษที่เขาปฏิเสธมาตลอด ก่อนที่อคินจะได้เอ่ยปากตอกกลับ เสียงสัญญาณเตือนภัยจากระบบรักษาความปลอดภัยของสถาบันนิติเวชก็ดังสนั่นหวั่นไหว แสงไฟฉุกเฉินสีแดงกะพริบวับวามสาดส่องไปทั่วห้องชันสูตร รวิศหุบยิ้ม ดวงตาคมกวาดมองไปที่ประตูก่อนจะหันมาสบตาอคินด้วยสีหน้าจริงจังเป็นครั้งแรก "ดูเหมือนว่า... เจ้าของที่แท้จริงของศพนี้ จะตามมาทวงของคืนแล้วล่ะครับ" อคินหันขวับกลับไปมองที่โต๊ะชันสูตร ร่างไร้วิญญาณที่ควรจะนอนแน่นิ่ง กลับลืมตาโพรงขึ้นช้าๆ เปลือกตาที่เคยปิดสนิทเผยให้เห็นดวงตาที่เป็นสีดำสนิทไร้แววตา และที่น่าตกใจยิ่งกว่าคือ... ตรงกลางหน้าอกที่เคยไร้รอยแผล กลับมีรอยแยกของผิวหนังปริปริแตกออกช้าๆ พร้อมกับเสียงหัวใจเต้น 'ตุบ... ตุบ...' ดังสะท้อนก้องห้อง ทั้งที่ช่องอกนั้นไม่มีอะไรอยู่เลย! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและร่วมดำดิ่งไปในความมืดด้วยกันนะครับ