ระบบดันรวน หรือผมกดพลาด?

"คะแนนต่ำกว่าเกณฑ์มาตรฐาน... พักการเรียนหนึ่งภาคการศึกษา" กระดาษแผ่นบางที่สั่นเทาอยู่ในมือของ ‘เรย์’ ดูราวกับใบมรณบัตรที่ถูกเซ็นอนุมัติโดยอาจารย์คุมสอบผู้ไม่เคยแม้แต่จะสบตาเขา ใบหน้าของเด็กหนุ่มชาหนึบจนไร้ความรู้สึก ไม่ใช่เพราะเขาเสียใจ แต่มันคือความว่างเปล่าที่ก่อตัวขึ้นหลังจากทุ่มเทแรงกายแรงใจทั้งหมดไปกับการฝึกฝนเวทมนตร์ขั้นพื้นฐานที่คนอื่นเขาทำสำเร็จกันตั้งแต่ห้าขวบ รอบข้างเต็มไปด้วยเสียงซุบซิบของเหล่านักเรียนชนชั้นสูงภายในโถงกว้างของสถาบันมหาเวท ‘แอสโทเรีย’ เสียงหัวเราะเยาะที่ดูแคลนดูจะดังกว่าเสียงฝีเท้าของเขาที่กำลังก้าวเดินออกไปอย่างไร้จุดหมาย "ก็แค่พวกขยะที่ฝันอยากจะเป็นจอมเวทน่ะนะ" เสียงพึมพำนั้นชัดเจนพอที่จะบาดลึกเข้าไปในความรู้สึก เรย์ไม่ได้หันกลับไปมอง เขาเพียงแค่กระชับเป้ใบเก่าเดินเลี่ยงออกไปทางประตูหลังของหอสมุดเก่าแก่ ที่ซึ่งเขามักจะมานั่งวิเคราะห์ ‘ช่องโหว่’ ของวงจรเวทมนตร์ที่ซับซ้อนด้วยนิสัยที่แก้ไม่หาย เขาเป็นคนมองโลกในแง่ดีเกินไป... หรืออาจจะแค่มองเกมขาดเกินไปจนลืมไปว่าในโลกที่วัดกันด้วยพลังอำนาจ ความฉลาดทางตรรกะกลับไม่มีค่าเท่ากับมานาที่ล้นเหลือ เรย์ทิ้งตัวลงบนม้านั่งหินอ่อน มุมที่แสงไฟเวทมนตร์เข้าไม่ถึง มือหนาหยิบอุปกรณ์สื่อสารเวทมนตร์ส่วนตัวขึ้นมาตั้งใจจะปิดระบบแจ้งเตือนเพื่อพักผ่อน แต่จังหวะที่นิ้วโป้งกำลังจะกดปุ่ม 'Log out' เขากลับกดพลาดไปโดนไอคอนสีดำสนิทที่โผล่ขึ้นมากลางหน้าจออย่างไม่ทราบที่มา หน้าจอโปร่งแสงสีแดงฉานสว่างวาบขึ้นมาแทนที่บรรยากาศมืดสลัว [ระบบกำลังทำการติดตั้ง... 99%... 100%] [สถานะการเชื่อมต่อ: เริ่มต้นการสุ่มสายงานอาชีพ] [โปรดระบุเป้าหมาย: ค้นหาความมั่งคั่ง / ค้นหาอำนาจ / ค้นหาความจริง] "อะไรกัน... ไวรัสเหรอ?" เรย์พึมพำกับตัวเอง สายตาคมกริบกวาดมองข้อความที่เด้งขึ้นมาอย่างรวดเร็ว เขาไม่ได้ตื่นตระหนก แต่กลับรู้สึกถึงอะดรีนาลีนที่สูบฉีดในกระแสเลือด นิ้วของเขาเลื่อนไปที่ปุ่ม 'สุ่ม' โดยไม่ตั้งใจด้วยอาการมือลั่นเพราะความง่วงงุนจากการอ่านตำรามาตลอดทั้งคืน [ตรวจพบความผิดพลาดจากกระแสมานา... คุณกดพลาดในจังหวะวิกฤต] [ระบบทำการประมวลผลใหม่: กำหนดสายงานอาชีพ – 'ฮีโร่กู้โลก (ระดับสูงสุด/ไม่มีที่สิ้นสุด)'] "เดี๋ยวนะ... ฮีโร่อะไรนะ? ฉันแค่อยากได้สายอาชีพเสริมเพื่อเอาไว้หาเงินค่าเทอมนะ!" เรย์สบถออกมาเบาๆ ขณะที่หน้าต่างระบบเริ่มสั่นไหวและเปลี่ยนเป็นสีทองอร่าม มันไม่ได้หยุดอยู่แค่นั้น เมื่อจู่ๆ ประตูไม้บานใหญ่ของห้องสมุดก็ถูกผลักออกพร้อมกับแรงกดดันมหาศาลที่ทำให้บรรยากาศโดยรอบหนักอึ้งจนเรย์แทบหายใจไม่ออก อาจารย์เอลิน่า... หญิงสาวผู้เป็นจอมเวทระดับสูงของสภา เดินตรงมาที่เขา ใบหน้าที่เคยราบเรียบเย็นชาในวันนี้กลับดูเคร่งเครียด ดวงตาสีไพลินคู่นั้นกวาดมองไปรอบตัวเรย์ราวกับกำลังหาอะไรบางอย่าง "เรย์... ออกไปจากที่นี่เดี๋ยวนี้" น้ำเสียงของเธอนิ่งสนิท ทว่ามีความสั่นไหวที่ซ่อนอยู่ในนั้น "เธอกำลังทำอะไรอยู่? รู้ตัวไหมว่าสิ่งที่เธอเพิ่งปลุกขึ้นมา มันไม่ได้มีไว้สำหรับนักเรียนที่สอบตกอย่างเธอ" เรย์เงยหน้ามองอาจารย์สาวที่เขาแอบนับถือมาตลอด เขาเห็นประกายความวิตกกังวลในแววตาของเธอ ซึ่งเป็นสิ่งที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อนในรอบสามปีที่อยู่ที่นี่ เขาพยายามจะอธิบาย แต่ทันใดนั้น เสียงเตือนที่คุ้นเคยจากระบบก็ดังขึ้นในหัวของเขาเพียงผู้เดียว [ภารกิจแรกเริ่มต้นขึ้นแล้ว: จงเอาชีวิตรอดจาก 'เงาแห่งอดีต' ที่กำลังคืบคลานเข้าสู่สถาบัน] [เงื่อนไข: ห้ามให้ใครรู้เรื่องระบบโดยเด็ดขาด มิฉะนั้น... คุณจะถูกลบออกจากกระดานนี้ตลอดกาล] ทันใดนั้นเอง ผนังห้องสมุดด้านหลังของเรย์ก็เริ่มปริแตก เสียงกรีดร้องที่ฟังดูไม่ใช่มนุษย์ดังแว่วมาจากความมืดมิดที่ฉีกตัวออกมา เหมือนกับรอยแยกมิติที่กำลังฉีกกระชากความเป็นจริงให้ขาดสะบั้น "อาจารย์... นั่นมันอะไร" เรย์ถามพร้อมกับลุกขึ้นยืน มือขวาของเขาสั่นระริก ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เพราะเขากำลังมองเห็น 'โค้ด' ของมิติที่บิดเบี้ยวอยู่ตรงหน้า เขาเห็นทางออก เห็นจุดอ่อน เห็นตำแหน่งที่จะทำลายรอยแยกนั้นได้เพียงแค่ดีดนิ้ว แต่เขายังไม่ได้เรียนรู้เวทมนตร์โจมตีเลยสักบทเดียว! อาจารย์เอลิน่าหันกลับมามองเขา สายตาเธอกลับมาดุดันอีกครั้ง เธอคว้าข้อมือของเรย์ไว้แน่น ก่อนจะกระซิบข้างหูเขาด้วยน้ำเสียงที่บีบคั้นหัวใจ "ถ้าอยากรอด... ก็หุบปากแล้วใช้สมองที่เธอภูมิใจนักหนาจำเอาไว้ว่า นับจากวินาทีนี้ไป... เธอไม่ใช่เด็กสอบตกอีกต่อไปแล้ว" ทันทีที่เธอพูดจบ เสียงแจ้งเตือนของระบบก็ดังสนั่นขึ้นในหูของเรย์อีกครั้ง แต่มันไม่ใช่ภารกิจระดับง่าย... แต่มันคือภารกิจที่ทำให้แม้แต่ผู้ที่แข็งแกร่งที่สุดในอาณาจักรยังต้องตัวสั่น [แจ้งเตือนด่วน: ภารกิจระดับ SSS ปรากฏขึ้น! บอสลับ 'ผู้เฝ้าประตูนรก' ได้ตื่นจากการหลับใหลที่จุดตัดมิติเบื้องหน้าคุณ หากคุณหนี... สถาบันนี้จะล่มสลายภายในสามนาที] เรย์มองดูอาจารย์ที่ยืนบังหน้าเขาไว้ และมองดูเงาดำมหึมาที่กำลังยื่นกรงเล็บแหลมคมออกมาจากรอยแยกมิติ เขาไม่มีเวลาเลือกแล้ว... ไม่ว่ามันจะเป็นความผิดพลาดของระบบหรือโชคชะตาที่ลิขิตมา แต่นี่คือจุดเริ่มต้นที่เขาจะไม่มีวันหันหลังกลับ "อาจารย์... ถอยไป" เรย์พูดด้วยน้ำเสียงที่เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง "ผมจะจัดการเจ้าสิ่งนี้เอง... ด้วยวิธีของผม" ชานมไข่มุกหวานร้อยขอขอบคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับเรย์นะคะ