รีวิวแรกก็เจอแจ็กพ็อต

“ให้ตายเถอะพิมพ์รตา! เธอทำอะไรลงไปเนี่ย!” เสียงอุทานพร้อมกับเสียงตบหน้าผากดัง *แปะ* สะท้อนก้องห้องนอนรกๆ ที่เต็มไปด้วยกองกระดาษโน้ตและแก้วกาแฟพลาสติกที่วางทับถมกันมาสามวัน ฉัน—พิมพ์รตา หรือที่ชาวเน็ตเรียกกันจนติดปากว่า ‘ยัยพายสายพัง’ กำลังนั่งจ้องหน้าจอโทรศัพท์มือถือด้วยดวงตาที่เบิกกว้างจนแทบจะหลุดออกมานอกเบ้า ในมือถือถือช้อนตักไอศกรีมที่ค้างเติ่งอยู่กลางอากาศ หน้าจอตอนนี้ไม่ได้แสดงฟีดอินสตาแกรมสวยๆ หรือยอดวิวรีวิวร้านหมูกระทะอันล่าสุด แต่มันคือหน้าจอแอปพลิเคชันสั่งอาหารตัวใหม่ป้ายแดงที่ทางค่ายดังจ้างให้ฉันมารีวิวเป็นคนแรก! ภารกิจวันนี้มันควรจะง่ายแสนง่าย... แค่กดสั่งชานมไข่มุก ถ่ายรูปสวยๆ ลงสตوري แล้วเขียนอวยยศว่าแอปพลิเคชันนี้ใช้งานง่ายยิ่งกว่าปอกกล้วยเข้าปาก แต่การณ์กลับกลายเป็นว่า... มือเจ้ากรรมดันไปกดปุ่ม ‘ยกเลิกออร์เดอร์’ รัวๆ สลับกับกดส่งรหัสยืนยันผิดไปเจ็ดรอบติดต่อกัน จนระบบอัจฉริยะที่โปรแกรมเมอร์หน้าไหนก็ไม่รู้เป็นคนเขียน มันเกิดอาการรวน จอดำสนิท และขึ้นข้อความสีแดงแป๋เตือนสติว่า... *[Error 404: System Crash - กรุณาติดต่อผู้พัฒนาแอปพลิเคชัน]* ให้ตายสิคะ! ฉันเพิ่งกดรับเงินมัดจำก้อนโตมาเมื่อเช้า แล้วนี่มันเกิดบ้าอะไรขึ้นเนี่ย ระบบพังคามือฉันเนี่ยนะ ถ้ายอดพัง ฉันก็ต้องชดใช้ค่าเสียหายสิคะคุณผู้ชม! สมองอันน้อยนิดประมวลผลอย่างรวดเร็ว ก่อนที่นิ้วเรียจะกดเข้าไปที่เมนู ‘ติดต่อซัพพอร์ต’ แบบหัวร้อนสุดขีด ในเมื่อระบบมันพังเพราะความซุ่มซ่ามของฉัน (เอ O... ยอมรับก็ได้ว่าตัวเองซุ่มซ่ามจริง) ฉันก็ต้องหาแพะรับบาปสักคนมาช่วยกู้ชีพวิกฤตนี้ให้ทันก่อนเดดไลน์ห้าโมงเย็นวันนี้ค่ะ! หน้าจอแชตบริการลูกค้าเด้งขึ้นมา พร้อมกับสถานะขึ้นว่า *‘กำลังเชื่อมต่อกับเจ้าหน้าที่เทคนิค...’* ฉันไม่รอช้า รัวนิ้วพิมพ์ข้อความระบายความอัดอั้นตันใจลงไปทันทีด้วยความเร็วแสง **พายสายพัง:** นี่ค่ะ! คุณโปรแกรมเมอร์ขา ระบบบ้านี่มันเล่นตลกอะไรกับชีวิตฉันเนี่ย! ฉันแค่มือลั่นกดรหัสผิดไปนิดเดียวเอง ทำไมแอปของคุณถึงได้ล่มเป็นอัมพาตไปทั้งระบบแบบนี้ล่ะคะ รู้ไหมว่างานรีวิวชิ้นแรกในชีวิตฉันกำลังจะพังเพราะระบบกากๆ ของพวกคุณเนี่ยนะ! รับผิดชอบมาเลยนะ! ผ่านไปสามวินาที... สถานะในแชตเปลี่ยนเป็น *‘กำลังพิมพ์...’* ฉันกลั้นหายใจ นั่งกัดเล็บตัวเองด้วยความลุ้นระทึก รอคอยการตอบกลับจากอีกฝ่าย คิดไว้ในหัวเลยว่าอีกฝ่ายคงจะเป็นลุงแก่ๆ หัวล้าน พุงพลุ้ย ที่กำลังนั่งหัวเสียอยู่หน้าจอคอมพิวเตอร์ในห้องมืดๆ แน่ๆ แต่เปล่าเลยค่ะ... ข้อความที่เด้งสวนกลับมาทำเอาฉันเกือบสำลักไอศกรีมที่เพิ่งตักเข้าปาก **K.Korn:** *มือลั่น* หรือ *สมองรันไม่ทัน* กันแน่ครับคุณนักรีวิว? ระบบของผมถูกออกแบบมาให้รองรับการใช้งานของมนุษย์ปกติทั่วไป ไม่ได้รองรับคนที่มีปัญหาเรื่องการควบคุมประสาทสัมผัสแบบคุณนะครับ กรี๊ดดดด!อีตาโปรแกรมเมอร์นี่มันเป็นใครวะเนี่ย! ปากดีชะมัด! ฉันสะดุ้งโหยง ความโกรธพุ่งปรี๊ดขึ้นมาจนสมองร้อนผ่าว ยัยพายคนนี้มีหรือจะยอมให้ใครมาหยามหน้าเรื่องสมองไม่ทำงาน! นิ้วเรียวกดแป้นพิมพ์มือถือรัวยิ่งกว่าตีกลองชุดเพื่อสวนกลับทันที **พายสายพัง:** นี่คุณ! จะหยM… เอ๊ย! จะหยันกันเกินไปแล้วนะ! ฉันเป็นลูกค้านะเว้ย! ถึงฉันจะซุ่มซ่ามไปหน่อย แต่ระบบของคุณมันห่วยแตกเองต่างหากเล่า มาโทษฉันได้ยังไง รีบแก้ให้ฉันเดี๋ยวนี้เลยนะ ไม่งั้นฉันจะรีวิวประจานให้แอปคุณเจ๊งคามือแน่! **K.Korn:** ประจานเหรอครับ? ลองดูสิครับ เผื่อคนอื่นเขาจะได้รู้ด้วยว่า *'ยัยนักรีวิวสายพัง'* คนนี้ นอกจากจะรีวิวเก่งแล้ว ยังมีความสามารถพิเศษในการทำลายระบบเซิร์ฟเวอร์มูลค่าหลักล้านได้ด้วยการกดปุ่มสี่ครั้ง... เก่งจังเลยนะครับ แจกโล่ดีไหม? ฮึ่มมมม! หมอนี่มันกวนประสาทขั้นสุด! น้ำเสียงตัวหนังสือในแชตช่างเย็นชาและน่าหมั่นไส้เสียจนฉันอยากจะทะลุจอไปหยิกแขนสักทีสองทีให้เนื้อเขียว แต่ติดตรงที่ว่า... ตอนนี้อีตาโปรแกรมเมอร์ปากแซ่บคนนี้คือความหวังเดียวที่จะกู้แอปพลิเคชันนี้คืนมาได้ก่อนที่บอสใหญ่จะเฉหัวฉันออกจากงาน! ฉันสูดหายใจเข้าลึกๆ ระงับสติอารมณ์ที่กำลังเดือดปุดๆ พยายามปรับน้ำเสียงในแชตให้ดูน่าสงสารที่สุดเท่าที่มนุษย์คนหนึ่งจะทำได้เผื่อเขาจะใจอ่อน **พายสายพัง:** โอเคค่ะ... ฉันยอมจำนนก็ได้ คุณโปรแกรมเมอร์สุดหล่อ (ประชดนะยะ) ช่วยกรุณาเมตตาช่วยคนสวยขาคนนี้หน่อยเถอะนะคะ น้าาาา... อยากได้อะไร ไดน์เนอร์หรู หรือชาไข่มุกสิบแก้ว เดี๋ยวฉันเลี้ยงเอง ขอแค่กู้ระบบให้ฉันก่อนบ่ายสามโมงนี้เถอะนะ นะคะคุณกรณ์ (อ้าว... เผลออ่านชื่อจากโปรไฟล์แล้วพิมพ์ชื่อเขาออกมาซะได้!) ฉันเบิกตากว้างเมื่อเห็นชื่อตัวเองพิมพ์ออกไปแบบนั้น ตายแล้วยัยพาย! ไปเรียกชื่อเขาทำไมฟะเนี่ย! แถมยังพ่วงด้วยคำว่า 'คุณกรณ์' ที่ฟังดูสนิทสนมเกินความจำเป็นอีกต่างหาก! หน้าจอแชตเงียบไปครู่ใหญ่ ไม่มีข้อความตอบกลับใดๆ ทว่าสถานะยังคงขึ้นว่า *‘กำลังพิมพ์...’* ค้างไว้อยู่อย่างนั้นเนิ่นนาน ราวกับว่าอีกฝ่ายกำลังนั่งอมยิ้มอยู่หลังหน้าจอคอมพิวเตอร์ด้วยความขบขันกับความลนลานของฉัน และในเสี้ยววินาทีนั้นเอง เสียงแจ้งเตือนสายเรียกเข้าจากเบอร์แปลกก็ดังขึ้นขัดจังหวะความเงียบในห้องนอน ฉันสะดุ้งสุดตัว มือสั่นเทาขณะกดรับสาย ปลายสายเงียบไปชั่วอึดใจ ก่อนที่ทุ้มต่ำและกวนประสาทเกินบรรยายจะเอ่ยลอดเข้ามาในโสตรประสาท "เรียกชื่อซะสนิทเชียวนะครับ... คุณพาย หรือจะให้ผมไปช่วยกู้ระบบให้ *ถึงห้อง* เลยดีไหมครับ?" ---------------------------------------------------------------------- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาเปิดหน้าสมุดบันทึกสีน้ำตาลเพื่อร่วมเดินทางไปกับความป่วนครั้งนี้นะคะ!