หอสมุดชั้นใต้ดินที่ถูกลืม

กลิ่นอายความชื้นของมวลอากาศที่จับตัวเป็นหยดน้ำเกาะอยู่บนผนังหินเก่าแก่ส่งกลิ่นสาบของกระดาษโบราณและเวทมนตร์ที่เสื่อมสลาย นี่ไม่ใช่หอสมุดที่นักเรียนชั้นปีหนึ่งคนไหนจะได้รับอนุญาตให้ย่างกรายเข้ามา... โดยเฉพาะนักเรียนที่มีค่าพลังเวทต่ำเตี้ยเรี่ยดินอย่างผม "ถ้าเธอคิดจะก้าวเท้าเข้าไปอีกข้างหนึ่ง จงจำไว้ว่านั่นหมายถึงการก้าวเข้าไปสู่ความตายที่ไม่มีใครได้ยินเสียงกรีดร้อง" น้ำเสียงเรียบเฉยแต่เย็นยะเยือกดั่งน้ำแข็งขั้วโลกดังขึ้นจากความมืดเบื้องหลัง ผมหยุดชะงัก ฝ่าเท้าที่กำลังจะเหยียบลงบนแผ่นหินสลักลายอักขระแปลกประหลาดนั้นสั่นเทาเล็กน้อย กลิ่นน้ำหอมจางๆ คล้ายดอกลิลลี่ราตรีโชยมาแตะจมูก ผมไม่ต้องหันไปมองก็รู้ว่าใครยืนอยู่ตรงนั้น อาจารย์เอลาร่า... ผู้ดูแลหอสมุดเวทมนตร์ต้องสาป "ผมแค่... หลงทางครับอาจารย์" ผมกล่าวเสียงเรียบ พยายามควบคุมจังหวะการเต้นของหัวใจที่เต้นรัวดั่งกลองรบ พลางเบี่ยงสายตาไปมองอักขระที่พื้น—วงเวทสีนิลที่ซ่อนตัวอยู่ใต้ฝุ่นผง มันไม่ใช่ภาษารูนทั่วไปที่สอนในห้องเรียน แต่มันคือโครงสร้างคณิตศาสตร์เวทชั้นสูงที่มีการคำนวณตำแหน่งจุดศูนย์กลางของพลังงานที่ซับซ้อนจนน่าขนลุก "หลงทาง?" เธอเดินก้าวเข้ามาในแสงสลัวจากคบเพลิงเวทมนตร์ที่ติดๆ ดับๆ นัยน์ตาสีเทาคู่สวยของเธอหรี่ลง จ้องลึกเข้ามาในดวงตาของผมราวกับจะอ่านความลับทั้งหมดที่ผมซ่อนไว้ "เด็กที่มีพลังเวทเพียงห้าหน่วยในสิบระดับแบบเธอ ไม่น่าจะมีศักยภาพมากพอที่จะฝ่าม่านพรางตาของหอสมุดชั้นใต้ดินเข้ามาได้... เว้นเสียแต่ว่า เธอไม่ใช่คนที่บังเอิญหลงเข้ามา" ผมไม่ได้ตอบโต้ หากแต่เลือกที่จะทรุดตัวลงคุกเข่าข้างหนึ่ง นิ้วชี้เรียวยาวแตะลงบนพื้นหินห่างจากอักขระต้องสาปนั้นเพียงไม่กี่เซนติเมตร สมองของผมกำลังทำงานหนัก ราวกับมีฟันเฟืองนับพันหมุนวนอยู่ภายใน การคำนวณเส้นสายของอักขระนั้นไหลเข้ามาในหัวผมเหมือนสายน้ำที่ถูกกักเก็บไว้ในเขื่อนที่กำลังแตก "อักขระนี้ไม่ได้ถูกวาดเพื่อป้องกันไม่ให้ใครเข้า แต่มันถูกวาดเพื่อ... กักขังอะไรบางอย่างไว้ข้างในต่างหากครับ" ผมพึมพำขณะที่นิ้วเริ่มขยับวาดเส้นเชื่อมต่อจุดที่บิดเบี้ยวบนพื้น "ถ้าอาจารย์อนุญาตให้ผมคำนวณจุดสมดุลใหม่ ผมอาจจะช่วยให้ 'มัน' สงบลงได้โดยไม่จำเป็นต้องฆ่าใคร" สีหน้าของเอลาร่าดูจะเปลี่ยนไปเล็กน้อย ความเย็นชาในดวงตาแปรเปลี่ยนเป็นความประหลาดใจวูบหนึ่ง ก่อนที่เธอจะก้าวเข้ามาประชิดตัวผม มือเรียวสวยคว้าคอเสื้อผมกระชากขึ้นมาจนเท้าของผมแทบไม่ติดพื้น "เธอรู้ไหมว่ากำลังเล่นกับอะไร!" เสียงของเธอไม่ได้ดัง แต่กลับสั่นสะเทือนไปถึงวิญญาณ "นี่คือพันธสัญญาโลหิตที่เชื่อมต่อกับคุกกักขังอสูรบรรพกาล หากคำนวณพลาดแม้แต่มิลลิเมตรเดียว วิญญาณของเธอจะถูกสูบหายไปในความว่างเปล่าทันที!" ทว่าในจังหวะนั้นเอง สัมผัสที่ปลายนิ้วของผมก็สัมผัสเข้ากับกระแสพลังงานที่เย็นเยียบและทรงพลังอย่างมหาศาล มันไม่ใช่เวทมนตร์ แต่มันคือ 'กฎเกณฑ์' ที่แท้จริงของจักรวาลที่ถูกเขียนขึ้นใหม่ด้วยภาษาอักขระโบราณ *ตื๊ด!* เสียงสัญญาณใสๆ ดังขึ้นในโสตประสาทของผมเพียงผู้เดียว มันไม่ใช่เสียงเวทมนตร์ แต่มันคือเสียงที่ดังมาจากส่วนลึกของจิตวิญญาณ [ตรวจพบ: อักขระเวทต้องสาป ‘รอยแยกแห่งความว่างเปล่า’] [สถานะ: กำลังดูดซับข้อมูลมหาศาล...] [วิเคราะห์โครงสร้างเสร็จสิ้น 100%...] [ขอแสดงความยินดี! คุณได้รับสิทธิ์ในการเข้าถึง ‘ระบบอักขระต้องห้าม (Forbidden Glyphs System)’ ระดับ SSS] [ภารกิจแรก: ปลดปล่อยผนึกที่เก้าเพื่อรับแก่นแท้แห่งอักขระเริ่มแรก... คุณพร้อมจะเดิมพันด้วยชีวิตหรือไม่?] ร่างกายของผมชาวาบไปทั้งร่าง ทันใดนั้น แสงสีแดงฉานก็พุ่งพล่านออกมาจากใต้พื้นหินที่ผมสัมผัส มันไม่ได้ทำร้ายผม แต่มันกำลังไหลทะลักเข้าสู่กระแสเลือดราวกับสายน้ำที่หิวกระหาย ผมเห็นเอลาร่าเบิกตากว้าง ความแข็งกร้าวในแววตาของเธอสลายไปกลายเป็นความหวาดกลัวอย่างที่ผมไม่เคยเห็นมาก่อน "หยุดนะเซน! ถอยออกมาเดี๋ยวนี้!" เธอตะโกน แต่มันสายเกินไป กรงเล็บขนาดมหึมาที่มองไม่เห็นด้วยตาเปล่าพุ่งทะลุผ่านมิติออกมาจากรอยแยกเบื้องหน้า มันไม่ได้พุ่งเป้าไปที่ผม แต่มันกำลังกดทับลงบนร่างของอาจารย์สาวที่พยายามจะผลักผมออกไป เสียงคำรามต่ำลึกดังก้องไปทั่วชั้นใต้ดินจนหินเพดานร่วงหล่นลงมาเป็นทาง ท่ามกลางความโกลาหลนั้น ผมกลับรู้สึกถึงความเงียบสงัดในใจ แววตาของผมเปลี่ยนเป็นสีทองอร่ามผิดธรรมชาติ นิ้วมือที่เคยสั่นเทากลับนิ่งสนิท ผมไม่ได้หนี แต่ผมกลับเอื้อมมือออกไปสัมผัสกับกรงเล็บนั้นอย่างแผ่วเบา พร้อมกับกระซิบคำสั่งในภาษาที่ไม่มีใครบนโลกใบนี้เข้าใจ "ในนามของระบบอักขระต้องห้าม... ผมอนุญาตให้คุณปรากฏกายได้" วินาทีนั้นเอง อสูรที่ถูกกักขังมานานนับพันปีก็ลืมตาขึ้น—และมันกำลังมองมาที่ผมด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความเคารพอย่างสูงสุด! --- ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับผมในจุดเริ่มต้นของมหากาพย์ครั้งนี้ หวังว่าเรื่องราวของเซนจะตราตรึงใจท่านนะครับ อาร์เธอร์มนตราสวรรค์