หิมะสีชาดเหนือยอดเขาลับ

โลหิตสีชาดมิได้ร่วงหล่นลงสู่พื้นดินโดยทันที หากแต่กลั่นตัวเป็นเกล็ดน้ำแข็งสีแดงฉานกลางอากาศ ก่อนจะร่วงกราวลงทับถมบนผืนหิมะขาวโพลนแห่งยอดเขาลับแล ผืนฟ้าเบื้องบนปิดทึบด้วยเมฆมืดครึ้มประดุจผืนผ้าไหมสีนิลที่ถูกย้อมด้วยความตาย "ศิษย์พี่... ท่าน... ท่านช่างไร้หัวใจยิ่งนัก" เสียงที่เปล่งออกมานั้นแหบพร่าและสั่นสะท้าน ปนเปด้วยเสียงสำลักเลือดสดๆ ร่างของ ‘ไป๋หลาง’ ศิษย์เอกผู้ร่วมร่วมสาบานและติดตามรับใช้มาเนิ่นนาน กำลังทรุดฮวบลงคุกเข่าท่ามกลางความเย็นเยือกของเขตอาคมหมื่นปี ปลายนิ้วที่เคยจับกระบี่มั่น บัดนี้สั่นเทาจนไร้เรี่ยวแรง รอยกระบี่ลึกฉกรรจ์พาดผ่านกลางหน้าอก ทะลุทะลวงจุดชีพจรสำคัญจนปราณในร่างแตกซ่าน มู่หรงเฟยเซียน ไม่ได้ขยับเขยื้อnกาย นางยังคงยืนสง่านิ่งอยู่เบื้องหน้า อาภรณ์สีขาวบริสุทธิ์ปักลายเหมันต์โบกสะบัดตามแรงลมปราณที่หมุนวนรอบกาย เส้นผมสีดำสนิทราวกับหมึกจีนถูกรวบไว้ด้วยปิ่นหยกเย็น ทว่าสิ่งที่เย็นเยือกยิ่งกว่าสิ่งใด คือแววตาคู่คมกริบดั่งคมกระบี่ที่ทอดมองลงมา ไร้ซึ่งความอาลัยอาวรณ์ ไร้ซึ่งความโกรธเกรี้ยว มีเพียงความว่างเปล่าที่ล้ำลึกดั่งหุบเหว "ไร้หัวใจ?" น้ำเสียงของมู่หรงเฟยเซียนราบเรียบราวกับผิวน้ำในบึงลึก ไร้ระลอกคลื่น ทว่ากลับกดทับบรรยากาศรอบกายให้หนักอึ้งจนแทบหายใจไม่ออก "วิถีกระบี่ไร้ใจ มิใช่การไร้ความรู้สึก... แต่คือการตัดสิ้นกิเลสและสิ่งลวงตา ไป๋หลาง เจ้าลักลอบนำคัมภีร์ลับตระกูลมู่หรงมอบให้แก่พรรคมารโลหิต แลกกับเส้นทางสู่การบรรลุเซียนที่ลัดสั้น เจ้าทรยศต่อสำนัก ทรยศต่อฟ้าดิน แล้วยังกล้าเอ่ยคำว่าไร้หัวใจกับข้าอีกหรือ" ไป๋หลางหัวเราะรơiออกมาอย่างน่าสมเพช ปริดเลือดสีเข้มไหลทะลักออกจากมุมปาก ดวงตาที่เบิกกว้างเต็มไปด้วยความแค้นเคืองและริษยาที่อัดอั้นมานานปี "ฮ่าๆๆ... ปรมาจารย์มู่หรงผู้สูงส่ง ผู้คนต่างยกย่องท่านว่าเป็นเทพเซียนผู้ครองกระบี่ไร้พ่าย แต่แท้จริงแล้วท่านก็เป็นเพียงมนุษย์ผู้เยە็นชาคนหนึ่ง ที่แม้แต่ศิษย์ก้นกุฏิอย่างข้า หรือแม้กระทั่ง... เยี่ยอู๋เฉิน ที่ท่านเคยรักสุดหัวใจ ท่านก็ยังเหยียบย่ำเขาลงกับพื้นจนต้องดับสูญ!" สิ้นคำนั้น อากาศโดยรอบคล้ายจะแข็งค้างลงในทันที ชื่อ "เยี่ยอู๋เฉิน" ทำหน้าที่ราวกับคมมีดที่กรีดลึกลงไปในรอยแผลเป็นที่ไม่มีวันจางหายของมู่หรงเฟยเซียน นัยน์ตาคู่สวยไหววูบเพียงเสี้ยววินาที ก่อนจะกลับคืนสู่ความเย็นชาดั่งน้ำแข็งพันปีอย่างรวดเร็ว "เจ้าไม่มีสิทธิ์เอ่ยถึงเขา" มู่หรงเฟยเซียนเอ่ยเสียงต่ำ กระบี่ในมือสั่นระริกเบาๆ ปราณกระบี่พุ่งทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้าจนเมฆหมอกแตกกระเจิง "ทำไมจะไม่ได้! ในเมื่อความจริงก็คือท่านมันคนใจดำ! ท่านฆ่าเขาด้วยมือของท่านเอง เพราะความหวาดกลัวว่าวิชามารของเขาจะสั่นคลอนตำแหน่งของท่าน! และวันนี้... ท่านก็จะฆ่าข้าเช่นกัน!" ไป๋หลางแผדเสียงคำรามครั้งสุดท้ายด้วยแรงเฮือกสุดท้ายในชีวิต ก่อนที่มือที่สั่นเทาจะคว้าจับยันต์อัคคีทมิฬที่ซ่อนไว้ในอกเสื้อ หวังจะระเบิดศพแลกชีวิตกับนาง ทว่า... เร็วกว่าความคิด! *ฉึบ!* ประกายแสงกระบี่สีเงินยวดยิ่งกว่าสายฟ้าฟาดผ่าแหวกผ่านความมืดมิด ตัดผ่านลำคอของไป๋หลางในชั่วพริบตา ร่างทั้งร่างแข็งค้าง ดวงตายังคงเบิกกว้างด้วยความตกตะลึง ก่อนที่ศีรษะจะค่อยๆ เคลื่อนหลุดจากบ่าและร่วงหล่นลงกระทบพื้นหิมะ เลือดสีชาดพวยพุ่งย้อมเกล็ดหิมะสีขาวโพลนให้กลายเป็นสีแดงฉานน่ากลัว มู่หรงเฟยเซียนยืนมองศิษย์ทรยศที่ไร้ลมหายใจด้วยความสงบ ร่างกายของนางแทบไม่ขยับเขยื้อnแม้แต่น้อย มีเพียงชายเสื้อที่พลิ้วไหวตามสายลมหนาวเหน็บ นางหลับตาลงช้าๆ เพื่อสงบจิตใจที่เริ่มปั่นป่วนจากนามที่ถูกเอ่ยถึงเมื่อครู่ *เยี่ยอู๋เฉิน... เจ้าเด็กโง่คนนั้น...* ในยามที่นางกำลังจะสะบัดกระบี่เก็บเข้าฝักเพื่อเดินทางกลับตำหนักเหมันต์นิรันดร์นั้นเอง สัมผัสรับรู้ทางจิตวิญญาณอันแหลมคมของปรมาจารย์กระบี่ก็ตื่นตัวขึ้นอย่างฉับพลัน! รอบกายของนาง... กลิ่นอายปราณมารที่คุ้นเคยและน่าสะพรึงกลัว กำลังแผ่ขยายปกคลุมยอดเขาลับแลแห่งนี้อย่างรวดเร็วราวกับคลื่นใต้น้ำ ท้องฟ้าที่ควรจะสงบกลับปรากฏอักขระมารสีดำสนิทปรากฏขึ้นบนม่านเมฆ เสียงหัวเราะทุ้มต่ำ เยียบเย็น และเปี่ยมด้วยความแค้นอันล้ำลึก ลอยล่องมาตามสายลมหนาว ราวกับกระซิบอยู่ข้างใบหูของนาง *"ศิษย์พี่... หิมะบนยอดเขานี้ งดงามสู้เลือดในอกของท่านได้หรือไม่?"* มู่หรงเฟยเซียนลืมตาโพลง ร่างกายแข็งทื่อเป็นครั้งแรกในรอบร้อยปี เมื่อเงาร่างในชุดคลุมสีดำสนิท สวมหน้ากากเงินครึ่งซีก ปรากฏขึ้นยืนสง่านิ่งอยู่บนยอดผาสูงชันเบื้องหน้า... ดวงตาคู่นั้นที่มองลอดผ่านหน้ากากออกมา เต็มไปด้วยความทรงจำ ความแค้น และประกายไฟแห่งการทำลายล้างที่นางไม่มีวันลืมเลือน! ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปในวิถีกระบี่อันหนาวเหน็บนี้นะคะ