ศพหมายเลขศูนย์

กลิ่นฟอร์มาลินเข้มข้นจนแสบจมูกคือเครื่องหอมชนิดเดียวที่ ดร.อคิราห์ไว้วางใจ มากกว่าคำโกหกของผู้ชายที่ชื่อศตวรรษ ผู้เป็นพ่อ นิ้วเรียวยาวใต้ถุงมือยางสีดำกำลังกดลงบนผิวหนังเนื้อตายสีเทาหม่นของศพไร้ชื่อ หน้ากากอนามัยสีเขียวเข้มขยับตามจังหวะลมหายใจสม่ำเสมอ แววตาสีเข้มภายใต้กรอบแว่นโลหะนิ่งสนิท ไร้ความหวาดกลัว ไร้ความเวทนา มีเพียงความกระหายใคร่รู้ในสัจธรรมแห่งความตายที่ซ่อนอยู่ใต้รอยแผล "คุณหมอครับ สารวัตรธันวาจากกองปราบมารออยู่ข้างนอก บอกว่ามีเรื่องด่วนเกี่ยวกับคดีนี้ที่ยังไม่ได้ลงในสำนวนครับ" เจ้าหน้าที่เวรเปลเอ่ยด้วยน้ำเสียงเกรงใจ อคิราห์ไม่ได้เงยหน้าขึ้นจากร่างไร้วิญญาณ เขาใช้คีมโลหะคีบชิ้นเนื้อบริเวณหน้าอกซ้ายอย่างระมัดระวัง "ให้เขารอไปก่อนครับ ความตายไม่เคยรีบร้อน คนเป็นก็น่าจะรอได้เหมือนกัน" เสียงฝีเท้าหนักแน่นที่ก้าวเข้ามาอย่างไร้มารยาท ทำให้คำพูดนั้นกลายเป็นหมอกควัน "ผมไม่ได้รีบร้อนเรื่องความตายหรอกครับหมอ... แต่ผมรีบร้อนเรื่องฆาตกร" ธันวาปรากฏตัวขึ้นในชุดสูทสีเข้มยับยู่ยี่ เนคไทถูกคลายออกหลวมๆ เผยให้เห็นรอยสักจางๆ บริเวณไหปลาร้าที่โผล่พ้นปกเสื้อเชิ้ต นายตำรวจหนุ่มผู้มีชื่อเสียงในด้านความดิบเถื่อนและวิธีการนอกรีตเดินตรงมาหยุดยืนที่ปลายเตียงผ่าตัด ดวงตาคมกริบกวาดมองร่างบนโต๊ะสแตนเลสก่อนจะสบตากับนิติเวชหนุ่มผ่านเลนส์แว่น บรรยากาศในห้องดับจิตอุณหภูมิสิบแปดองศาเซลเซียสพลันลดต่ำลงราวกับมีกระแสไฟฟ้าแรงสูงวิ่งผ่าน ทั้งสองคนยืนอยู่คนละฝั่งของความตาย ทว่าดึงดูดเข้าหากันด้วยแรงเหวี่ยงจากโลกสีเทาที่พวกเขาต่างสังกัด "ถ้าคุณหมายถึงฆาตกรที่ลงมือกับศพหมายเลขศูนย์คนนี้ คุณมาผิดเวลาแล้วครับสารวัตร" อคิราห์วางเครื่องมือลงบนถาดสแตนเลส เสียงเหล็กกระทบกันดัง *กริ๊ง* "เพราะจากรายงานเบื้องต้น นี่ไม่ใช่ฝีมือคน" ธันวาเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง รอยยิ้มหยันปรากฏที่มุมปากหนา "ไม่ใช่ฝีมือคน? สัตว์ป่าหลุดเข้ามาในห้องไอซียูของโรงพยาบาลเอกชนใจกลางเมือง หรือหมาป่าในคราบนักบุญล่ะครับที่คุณหมอพยายามจะบอกผม" "รอยฉีกขาดที่ช่องอกเกิดจากวัตถุมีคมที่มีความเร็วสูงและแรงกดสม่ำเสมอ..." อคิราห์ถอดถุงมือยางออกข้างหนึ่ง เผยให้เห็นผิวขาวซีด "มันแม่นยำเกินกว่าสัญชาตญาณสัตว์ และไร้ความปรานีเกินกว่ามนุษย์ทั่วไป" ธันวาโน้มตัวลงมาใกล้โต๊ะผ่าตัด กลิ่นบุหรี่จางๆ และกลิ่นอายฝนผสมผสานกับกลิ่นเคมีในห้อง ก้มมองรอยแผลที่อคิราห์กำลังพูดถึง สายตาของนักสืบผ่านคดีมาโชกโชนหรี่ลงเล็กน้อยเมื่อสังเกตเห็นบางสิ่งที่ผิดปกติ "แต่คุณกำลังมองข้ามอะไรไปบางอย่าง... หรือจงใจมองข้ามมันกันแน่ครับหมอ" ธันวาเอ่ยเสียงทุ้มต่ำ ลมหายใจอุ่นร้อนเกือบจะปะทะกับแก้วหูของอีกฝ่าย "รอยแผลพวกนั้น ไม่ได้เกิดจากการฉีกขาด... แต่มันถูก *แต่งเติม*" อคิราห์ชะงักไปชั่วเสี้ยววินาที ดวงตาสีเข้มไหววูบเพียงนิดก่อนจะกลับมาเยียบเย็นดังเดิม เขารู้ดีว่าธันวาไม่ใช่ตำรวจธรรมดา และการที่อีกฝ่ายก้าวเข้ามาในห้องนี้พร้อมกับแววตาแบบนั้น หมายความว่าพิกัดของศพไร้ชื่อนี้มีความลับที่ใหญ่กว่าคดีฆาตกรรมทั่วไป "คุณกำลังกล่าวหาว่าผม..." "ผมไม่ได้กล่าวหาใครทั้งนั้นครับ" ธันวาขัดขึ้น นัยน์ตาสีสนิมจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของนิติเวชหนุ่ม "ผมแค่สงสัยว่า ทำไมนักนิติเวชมือหนึ่งของประเทศ ถึงพยายามซ่อนรอยเย็บใต้ชั้นผิวหนังที่ถูกกรีดซ้ำเป็นรอบที่สอง... รอยเย็บที่ใช้ไหมละลายเกรดเดียวกับที่ใช้ในการผ่าตัดหัวใจ... และคนเดียวในเมืองนี้ที่ใช้ไหมชนิดนั้น คือศัลยแพทย์มือหนึ่งของโรงพยาบาลนี้... ซึ่งก็คือผู้อำนวยการโรงพยาบาล... หรือพูดง่ายๆ ก็คือ 'พ่อตา' ของอัยการสูงสุดที่คุณกำลังทำคดีให้อยู่ในขณะนี้" ความเงียบเข้าปกคลุมห้องดับจิตทันที ราวกับอากาศถูกสูบออกจนหมดสิ้น อคิราห์ไม่สะดุ้งสะเทือน แต่นิ้วมือที่ประสานกันไว้เริ่มออกแรงบีบเข้าหากันจนข้อต่อขึ้นสีขาว ความทรงจำสีเทาเกี่ยวกับบิดาที่เคยหลุดพ้นคดีฆาตกรรมต่อเนื่องด้วยช่องโหว่ทางกฎหมายและอิทธิพลมืดผุดขึ้นมาในหัว สมองของเขาประมวลผลด้วยความเร็วสูง ภายใต้หน้ากากความนิ่งสงบ "คุณกำลังเล่นกับไฟ สารวัตรธันวา" อคิราห์เอ่ยเสียงเรียบ ทว่าเฉียบคมราวใบมีดโกน "และไฟกองนี้อาจจะเผาร่างน้องสาวของคุณที่นอนอยู่ในสุสานให้กลายเป็นจุลไปก่อนที่ความจริงจะปรากฏด้วยซ้ำ" ร่างของธันวากระตุกเล็กน้อย ดวงตาคมกริบฉายแววดุดันขึ้นมาทันทีเมื่อชื่อของน้องสาวถูกหยิบยกขึ้นมาเป็นเครื่องต่อรอง บรรยากาศระหว่างเขาทั้งสองตึงเครียดจนแทบขาดผึ่ง ก่อนที่ใครจะได้พูดอะไรต่อ เสียงสัญญาณเตือนภัยดัง *ปี๊บ!* แหลมสูงก็ดังขึ้นมาจากเครื่องมือแพทย์รุ่นเก่าที่ถูกเก็บไว้มุมห้อง หน้าจอมอนิเตอร์หัวใจที่ควรจะดับสนิทไปแล้วนับตั้งแต่ศพนี้ถูกส่งเข้ามา กลับปรากฏเส้นกราฟสีเขียวหยอยหยักเต้นขึ้นเป็นจังหวะช้าๆ ทั้งสองคนหันขวับไปมองหน้าจอพร้อมกัน บนหน้าอกของศพไร้ชื่อที่ควรจะไร้ลมหายใจ... เปลือกตาสีเทาคล้ำของมันกำลังขยับกระตุกช้าๆ ก่อนที่ริมฝีปากแห้งผากจะอ้าออก และส่งเสียงแหบพร่าออกมาจากลำคอที่ถูกกรีดเปิด "...สะ... สารวัตร..." ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางดำดิ่งสู่ความมืดมิดนี้ด้วยกันนะครับ