บันทึกหน้าแรกที่เปื้อนเลือด

กลิ่นอับชื้นของกระดาษโบราณและคราบหมึกสีชาดที่ยังไม่แห้งสนิท คละคลุ้งปะปนกับกลิ่นคาวเลือดจางๆ ที่โชยมาจากซอกมุมมืดของหอจดหมายเหตุหลวง สวีเหยียนกดปลายนิ้วลงบนแผ่นกระดาษสาเนื้อหยาบที่ซ่อนอยู่ใต้ชั้นตำราประวัติศาสตร์ราชสำนัก มือเรียวบางภายใต้แขนเสื้อผ้าต่วนสีเทาเข้มสั่นเทาเล็กน้อย—มิใช่เพราะความหวาดกลัว แต่เป็นเพราะความจริงอันน่าสะพรึงกลัวที่ถูกซ่อนไว้ใต้พรมแดงผืนหนาของตำหนักใน ราชโองการฉบับนี้มิได้บันทึกนามผู้ตาย ทว่าตราประทับหยกประจำตัวของขันทีอารักษ์พระราชสำนักและรอยนิ้วมือที่เปรอะเปื้อนเลือดสดๆ กลับฟ้องชัดเจนว่า เกิดการฆาตกรรมอำพรางขึ้นภายในเขตพระฐานชั้นในเมื่อยามสามที่ผ่านมา และผู้ที่กุมกุญแจไขปริศนานี้... กลับเป็นชื่อของไทเฮาหลินผู้กุมอำนาจเบื้องหลังม่านไหมสีมุก "เจ้ากำลังค้นหาสิ่งใดอยู่หรือ... ใต้เท้าสวี" น้ำเสียงทุ้มต่ำราวกับเสียงกระซิบจากขุมนรกดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงัน สวีเหยียนสะดุ้งเฮือก หัวใจกระตุกวูบจนแทบหยุดเต้น นางค่อยๆ หมุนตัวกลับไปช้าๆ พยายามควบคุมลมหายใจและแววตาให้กลับมาสงบนิ่งดั่งบ่อน้ำโบราณ เบื้องหน้าของนางคือความมืดมิดที่ถูกขับให้ลึกขึ้นด้วยเงาตะเกียงน้ำมันก๊าด เซียวจิ่งเหยียน หรือเซียวอ๋องผู้ถูกเนรเทศ ยืนพิงเสาไม้แกะสลักลายมังกรอย่างเกียจคร้าน อาภรณ์สีดำสนิทปักดิ้นทองลายพยัคฆ์ซ่อนเล็บกลกลืนไปกับความมืด ดวงเนตรคมกริบดั่งเหยี่ยวทะเลทรายมองตรงมาที่นาง ราวกับเขากำลังมองทะลุปรุโปร่งไปถึงความลับทุกตารางนิ้วในใจของนาง "ถวายพระพรเซียวอ๋องเพคะ หม่อมฉันเพียง... มาตรวจสอบบัญชีรายจ่ายของกรมพิธีการตามหน้าที่อารักษ์หลวงเท่านั้นเพคะ" สวีเหยียนย่อกายลงทำความเคารพอย่างงดงามไร้ที่ติ แม้เหงื่อกาฬจะเริ่มซึมตามไรผม เซียวอ๋องก้าวเท้าช้าๆ เสียงรองเท้าหนังบดขยี้พื้นไม้ดังสะท้อนก้องกังวาน ร่างสูงใหญ่หยุดยืนตรงหน้าสโนว์ไวท์แห่งหอจดหมายเหตุ กลิ่นอายบุรุษเพศอันตรายและกลิ่นอายสนามรบแผ่ซ่านจนนางแทบหายใจไม่ออก เขายื่นมือหนาออกไป ปลายนิ้วเรียวยาวแตะลงบนคางอิ่มของนางอย่างถือวิสาสะ บังคับให้นางเงยหน้าขึ้นสบตา "หน้าที่อารักษ์หลวง... รึ?" มุมปากหยักลึกยกยิ้มเย็นเยียบ ดึงดูดแต่ทว่าอันตรายถึงชีวิต "เหตุใดหน้าที่ของเจ้าจึงมีกลิ่นคาวเลือดจากศพที่ยังไม่ทันเย็นฝังดินเล่า สวีเหยียน" สวีเหยียนไม่เบือนหนี นางสบตากับเขาโดยตรง แววตาดุดันและเยือกเย็นของเซียวจิ่งเหยียนสะท้อนภาพใบหน้าอันงดงามแต่ซีดเผือดของนาง "หม่อมฉันไม่ทราบว่าท่านอ๋องตรัสถึงสิ่งใดเพคะ" "เจ้ากำลังเล่นเกมที่อันตรายเกินกว่าสตรีตัวคนเดียวจะแบกรับไหว" เซียวอ๋องโน้มใบลงมาใกล้ กระซิบข้างใบหูของนางจนลมหายใจอุ่นร้อนปะทะเข้ากับซอกคอขาวผ่อง "กระดาษแผ่นนั้น... คือหลักฐานชิ้นเดียวที่จะลากคอไทเฮาลงจากบัลลังก์ได้ แต่ในขณะเดียวกัน มันก็เป็นเชือกที่จะรัดคอเจ้าให้ตายตกตามกันไปในชั่วก้านธูป" ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ ทั้งสองยืนสบตากันราวกับกำลังเดินหมากกระดานใหญ่ที่เดิมพันด้วยชีวิตและวงศ์ตระกูล สวีเหยียนรู้ดีว่าชายหนุ่มเบื้องหน้าไม่ใช่คนที่จะไว้ใจได้ง่ายๆ เขาคือพยัคฆ์ร้ายที่รอคอยวันขย้ำเหยื่อ แต่ในยามนี้ นางไม่มีทางเลือกอื่น นอกจากต้องกระโจนลงสู่สนามเพลิงนี้ร่วมกับเขา นางเม้มริมฝีปากแน่น ก่อนจะตัดสินใจดึงราชโองการเปื้อนเลือดออกจากอกเสื้อ ยื่นส่งให้เขาโดยตรง "หากท่านอ๋องทรงทราบดีถึงภัยที่จะมาถึงตัว เหตุใดจึงยังทรงก้าวเข้ามาในกองเพลิงนี้เล่าเพคะ? เราต่างมีเป้าหมายเดียวกัน มิใช่หรือ" เซียวอ๋องก้มมองกระดาษในมือ ชั่วแวบหนึ่ง นัยน์ตาคมปลาบประกายความอำมหิตวูบผ่าน ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นความลุ่มลึกยากหยั่งถึง เขายื่นมือมารับกระดาษแผ่นนั้น ทว่าปลายนิ้วกลับจงใจสัมผัสกับฝ่ามือของนาง ราวกับเป็นการสร้างพันธสัญญาอันเงียบงัน "ฉลาดมาก สวีเหยียน เจ้ากล้าหาญกว่าที่ข้าคิด" ทันใดนั้น เสียงฝีปากอันเร่งรีบและแสงคบเพลิงสว่างวาบก็สาดส่องเข้ามาทางหน้าต่างบานเกล็ด เสียงฝีเท้าขององครักษ์เสื้อแพรนับสิบนายกำลังมุ่งตรงมายังหอจดหมายเหตุแห่งนี้! เซียวอ๋องคว้าข้อมือเรียวของนางด้วยความเร็วปานสายฟ้าแลบ ดึงร่างบางเข้าไปหลบหลังชั้นตำราสูงตระหง่าน ลมหายใจของทั้งคู่แนบชิดจนแทบเป็นสายเดียวกัน ขณะที่เงาของทหารยามเริ่มทาบทับลงบนประตูไม้ และมืออันหนาหนักของหัวหน้าองครักษ์ก็เอื้อมมาผลักบานประตูออก เผยให้เห็นรอยเลือดหยดสุดท้ายที่ยังคงหยดติ๋งๆ ลงบนพื้นพรม... ตรงจุดที่สวีเหยียนยืนอยู่เมื่อครู่ไม่ผิดเพี้ยน! ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางและก้าวเข้าสู่สนามหมากอันเชือดเฉือนนี้ไปด้วยกันนะคะ