กับดักที่วางไว้เพื่อล่อเสือ

ความเงียบงันภายในห้องโถงใต้ดินแห่งมหาวิหารร้างไม่ได้ว่างเปล่า หากแต่มันอัดแน่นไปด้วยแรงกดดันระดับมหาศาลที่พร้อมจะบดขยี้ประสาทสัมผัสของสิ่งมีชีวิตทุกชนิดให้แหลกละเอียด "รหัสชุดคำสั่งที่นายป้อนเข้าไปเมื่อครู่... มันไม่ได้แค่เปิดประตูห้องนิรภัย แต่มันกำลังส่งเสียงเรียกบางอย่างออกไปนอกเซิร์ฟเวอร์หลัก" เสียงของเซร่าดังขึ้นทำลายความเงียบ ดวงตาคู่คมของจอมเวทสาวมองตรงไปยังหน้าจอโฮโลแกรมสีฟ้าครามที่สะท้อนแสงวับแวมอยู่บนม่านตา นิ้วเรียวยาวของเธอยังคงรัวอยู่บนแป้นเวทมนตร์เพื่อตรึงเสถียรภาพของเขตอาคมพลางหันมาสบตาเรย์ด้วยแววตาที่เจือความกังวลอย่างเห็นได้ชัด เรย์ไม่ได้ตอบทันที เขายังคงยืนกอดอกพิงเสาสลักลวดลายโบราณ ดวงตาภายใต้กรอบแว่นโลหะจ้องมองไปยังจุดศูนย์กลางของห้องโถง ซึ่งมีแท่นบูชาหินออบซิเดียนสีดำสนิทตั้งตระหง่านอยู่ บนนั้นไม่มีสิ่งของมีค่าใดๆ นอกจากลูกแก้วคริสตัลที่สั่นไหวราวกับหัวใจที่กำลังเต้นระส่ำ "นั่นแหละคือสิ่งที่ผมต้องการครับ เซร่า" เรย์เอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย ทว่าแฝงไว้ด้วยความเด็ดเดี่ยว "ถ้าเรามัวแต่ไล่ตามร่องรอยของพวกมันในฐานะผู้เล่น เราไม่มีทางตามทันอัลกอริทึมที่ถูกออกแบบมาให้ก้าวนำหน้าเราสามก้าวเสมอหรอกครับ ทางเดียวที่จะบังคับให้ 'ผู้ควบคุมระบบ' ต้องขยับตัว ก็คือการทำให้พวกเขาเห็นว่า... โค้ดต้นฉบับกำลังจะหลุดจากการควบคุมอย่างถาวร" "นายกำลังใช้ตัวเองเป็นเหยื่อล่อ" เซร่าถอนหายใจเบาๆ เธอก้าวเข้ามาใกล้ร่างสูง พร้อมกับเอื้อมมือไปจับชายเสื้อคลุมของชายหนุ่มโดยไม่รู้ตัว "รู้ใช่ไหมว่าถ้าการคำนวณของนายพลาดไปแม้แต่มิลลิวินาทีเดียว ตัวตนของนายในโลกนี้รวมถึงข้อมูลดิบในเซิร์ฟเวอร์จริงจะถูกลบหายไปอย่างไร้ร่องรอย" เรย์หันกลับมามองสหายร่วมรบ สายตาที่มักจะเต็มไปด้วยความเยือกเย็นและคำนวณผลลัพธ์ ปรากฏรอยยิ้มจางๆ ที่มุมปาก เป็นรอยยิ้มที่ไม่ได้มีความเย่อหยิ่ง แต่เต็มไปด้วยความเชื่อมั่นที่ส่งผ่านไปยังอีกฝ่ายได้อย่างน่าประหลาด "ผมไม่เคยฝากชีวิตไว้กับความบังเอิญหรอกครับ เซร่า" เรย์เอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่หนักแน่น "ทุกตัวแปรถูกจำกัดขอบเขตไว้หมดแล้ว สิ่งที่เราต้องทำตอนนี้คือรอให้ปลาตัวใหญ่กินเบ็ด" *ตึง... ตึง... ตึง...* เสียงฝีเท้าหนักหน่วงราวกับเสียงค้อนตีเหล็กกระทบกับทั่งดังสะท้อนก้องมาจากความมืดมิดเบื้องล่าง มันไม่ใช่เสียงของมอนสเตอร์ทั่วไป และไม่ใช่เสียงของมนุษย์ แต่มันคือเสียงที่เกิดจากการเปลี่ยนแปลงของความหนาแน่นในอากาศ—เสียงที่บ่งบอกว่าขอบเขตของโลกเสมือนกำลังถูกบิดเบือนโดยผู้มีอำนาจสูงสุด อุณหภูมิภายในห้องโถงลดฮวบลงจนลมหายใจกลายเป็นไอสีขาว ลูกแก้วคริสตัลบนแท่นบูชาหยุดสั่นไหว แต่มันกลับเปลี่ยนเป็นสีแดงฉานราวกับหยาดโลหิต รอยแยกสีดำปรากฏขึ้นกลางอากาศราวกับรอยแผลเป็นที่ฉีกกระชากมิติ "มาแล้วสินะครับ" เรย์กระซิบเบาๆ มือขวาเอื้อมไปจับด้ามจับของอาวุธข้างกาย เงาร่างหนึ่งก้าวพ้นออกมาจากรอยแยกมิติ ร่างนั้นสวมชุดคลุมสีขาวบริสุทธิ์ที่ตัดกับความมืดมิดรอบกายอย่างสิ้นเชิง ใบหน้าถูกปกกักด้วยหน้ากากไร้ลวดลายที่สะท้อนแสงสีเงินยวง ทว่าสิ่งที่ทำให้เรย์และเซร่าต้องชะงักไม่ใช่รูปลักษณ์ภายนอก แต่เป็น 'หน้าต่างสถานะ' ที่ปรากฏขึ้นเหนือศีรษะของร่างนั้น [ระบบแจ้งเตือน: ตรวจพบตัวตนระดับบริหารระบบ (System Administrator) - 'ผู้ดูแลกฎหมายแห่งอาณาจักรดิจิทัล'] [ระดับความอันตราย: เกินขีดจำกัดการประเมิน (Class EX)] [คำเตือน: การปะทะกับเป้าหมายนี้อาจส่งผลให้เซิร์ฟเวอร์เกิดการรีเซ็ตตัวเองโดยสมบูรณ์] เงาร่างในชุดคลุมสีขาวหยุดยืนห่างจากเรย์เพียงสิบก้าว ไอความเย็นยะเยือกแผ่ซ่านออกมาจากตัวตนของมันจนพื้นหินใต้ฝ่าเท้าเกิดผลึกน้ำแข็งสีดำเกาะกุมอย่างรวดเร็ว "มนุษย์... เจ้าช่างกล้าหาญ หรือโง่เขลาเบาปัญญาจนไม่รู้ว่าความตายที่แท้จริงในโลกนี้คืออะไรกันแน่" เสียงที่ดังออกมาจากหน้ากากไร้หน้าไม่ได้มีต้นกำเนิดจากเสียงพูดของมนุษย์ แต่มันคือเสียงสังเคราะห์จากระบบที่ซ้อนทับกันหลายชั้นจนสั่นสะเทือนแก้วหู เซร่าก้าวขึ้นมาขนาบข้างเรย์ พร้อมกับร่ายเวทมนตร์บทใหญ่อยู่ในอุ้งมือ ละอองแสงสีทองคำขาวสว่างวาบขึ้นเพื่อต้านทานแรงกดดันอันมหาศาลที่กดทับลงมา "พวกเราไม่ได้มาเพื่อทำลายโลกของคุณหรอกครับ" เรย์ก้าวเท้าออกไปข้างหน้าหนึ่งก้าวเพื่อบังร่างของเซร่าไว้เล็กน้อย น้ำเสียงของเขายังคงนิ่งสงบราวกับผิวน้ำในบึงใหญ่ "เราแค่สงสัยว่า... ทำไมกฎที่คุณเขียนขึ้นมาถึงต้องพรากสิทธิ์ในการกำหนดอนาคตไปจากผู้คนนับล้านที่ติดอยู่ในนี้ด้วย" ผู้ดูแลระบบนิ่งเงไปชั่วขณะ ก่อนที่เสียงหัวเราะเยือกเย็นจะดังขึ้นจากหน้ากากสีเงิน "สิทธิ์งั้นหรือ? หึ... พวกเจ้าก็เป็นเพียงแค่กลุ่มข้อมูลที่ถูกรวบรวมขึ้นมาจากอัลกอริทึม การมีอยู่ของพวกเจ้ามีความหมายก็ต่อเมื่อมันสร้างความสมดุลให้กับระบบหลักเท่านั้น การที่เจ้าพยายามขุดคุ้ยความลับนี้ มันมีค่าเท่ากับการทำลายล้างตัวเอง" สิ้นเสียงนั้น ร่างในชุดคลุมสีขาวก็หายวับไปจากสายตา! *เปรี้ยง!* เรย์ตวัดดาบในมือเข้าปะทะกับความว่างเปล่าด้านข้างอย่างแม่นยำ ประกายไฟจากการปะทะกันของพลังงานบริสุทธิ์และดาบเหล็กกล้าสว่างวาบขึ้นท่ามกลางความมืด แรงกระแทกส่งผลให้พื้นหินรอบบริเวณแตกร้าวเป็นวงกว้าง เซร่าอาศัยจังหวะนี้ซัดลูกบอลเวทมนตร์พุ่งตรงไปยังจุดที่เงาร่างปรากฏตัวขึ้นทันที ทว่า ผู้ดูแลระบบกลับสะบัดมือเพียงครั้งเดียว วงเวทสีดำสนิทก็กลืนกินพลังเวททั้งหมดของเซร่าหายไปอย่างไร้ร่องรอยราวกับไม่เคยมีสิ่งนั้นเกิดขึ้น "ฝีมือไม่เลว... สำหรับข้อมูลที่มีข้อบกพร่อง" ร่างสีขาวปรากฏตัวขึ้นอีกครั้งห่างจากเรย์ไม่ถึงก้าว ปลายดาบแสงสีเงินจ่อตรงมาที่ลำคอของชายหนุ่มโดยที่เรย์แทบจะมองตามการเคลื่อนไหวไม่ทัน ความเย็นเฉียบจากปลายดาบแตะลงบนผิวหนัง เรย์หยุดนิ่ง ดวงตาภายใต้กรอบแว่นไม่ได้ฉายแววหวาดกลัวแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม มุมปากของเขากลับยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย "คุณพูดถูกครับ... ผมอาจจะเป็นแค่ข้อมูลที่มีข้อบกพร่อง" เรย์เอ่ยด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา ทว่าชัดเจนก้องกังวานในความเงียบ "แต่คุณลืมคิดไปอย่างหนึ่ง... ว่าข้อบกพร่องนี่แหละ คือสิ่งที่ทำให้โค้ดของคุณมัน 'มีชีวิต'" ทันทีที่เรย์พูดจบ หน้าอกของผู้ดูแลระบบก็สว่างวาบขึ้นด้วยรหัสสีแดงฉานที่เรย์แอบฝังไว้ในตัวลูกแก้วคริสตัลตั้งแต่ก้าวแรกที่เหยียบเข้ามาในห้องโถงนี้! [ระบบแจ้งเตือนฉุกเฉิน: ตรวจพบการแทรกแซงรหัสราก (Root Access Injection) สำเร็จ 100%] [สถานะผู้ดูแลระบบ: ถูกจำกัดการเข้าถึงชั่วคราว] เงาร่างสีขาวชะงักค้าง หน้ากากสีเงินเริ่มมีรอยร้าวปรากฏขึ้นทีละน้อย พร้อมกับเสียงแจ้งเตือนรัวระรัวที่ดังขึ้นในหัวของเรย์และเซร่า "นี่นาย..." เสียงสังเคราะห์ของผู้ดูแลระบบเริ่มติดขัดและขาดหาย เรย์ก้าวเข้าไปประชิดตัวร่างนั้น ดวงตาสองข้างสะท้อนแสงสีฟ้าของโค้ดระบบที่กำลังไหลวน "เกมนี้... ผมจะเป็นคนเปลี่ยนกฎใหม่เองครับ" *ติ๊ด... ติ๊ด... ติ๊ด...* [คำเตือนสูงสุด: ประตูมิติปริศนาถูกเปิดออกโดยผู้เล่นภายนอก... บุคคลที่สามกำลังก้าวเข้าสู่เขตหวงห้ามระดับ SSS] ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทาง ฝ่าฟันความมืดมิดและไขปริศนาแห่งโลกเสมือนนี้ไปด้วยกันเสมอนะครับ