ล็อกอินเข้าสู่หายนะ

กลิ่นอายของโอโซนสังเคราะห์และสารละลายเคมีเย็นจัดลอยคละคลุ้งอยู่ในแคაფซูลโลหะสีดำสนิท เรย์เนอร์กะพริบตาถี่ๆ เพื่อปรับโฟกัสสายตาในความมืดมิด เสียงทุ้มต่ำของระบบระบายความร้อนดังฮัมเบาๆ ราวกับเสียงคำรามของสัตว์ป่าที่ถูกล่ามโซ่เอาไว้ เบื้องหน้าของเขาคือหน้าจอโฮโลแกรมสีฟ้าอมเขียวที่กำลังเรืองแสงวาบ สะท้อนเงาใบหน้าของชายหนุ่มผู้มีแววตานิ่งสงบราวกับผิวน้ำในบึงลึก "การเชื่อมต่อระบบประสาทสมบูรณ์แปดสิบเปอร์เซ็นต์... เก้าสิบ... หนึ่งร้อยเปอร์เซ็นต์ ยินดีต้อนรับสู่ 'อาร์เคเดีย' โลกแห่งความเป็นจริงที่เหนือกว่าจินตนาการครับผู้เล่นเรย์" เสียงสังเคราะห์หวานใสแต่ไร้ชีวิตชีวาของ AI ประจำเซิร์ฟเวอร์ดังขึ้นในโสตประสาท พร้อมกับแรงกระชากเบาๆ ที่ต้นคอ ราวกับวิญญาณกำลังถูกดึงดูดให้หลุดลอยออกจากร่างเนื้ออันหนักอึ้งในโลกความเป็นจริง เรย์ไม่ได้รู้สึกตื่นตระหนกแม้แต่น้อย ในฐานะอดีตโปรแกรมเมอร์ที่เคยคลุกคลีอยู่กับบรรทัดโค้ดนับล้านบรรทัด เขาย่อมรู้ดีว่าความรู้สึก 'ไร้น้ำหนัก' นี้เกิดจากการที่สัญญาณไฟฟ้าจากสมองถูกแปลงให้อยู่ในรูปของข้อมูลดิจิทัล พริบตาต่อมา โลกสีดำสนิทก็ถูกแทนที่ด้วยแสงสว่างวาบจนแสบตา กลิ่นอายของหญ้าสดลอยแตะจมูก เสียงลมพัดผ่านยอดไม้กวาดผ่านใบหู และสัมผัสอุ่นของพื้นดินใต้ฝ่าเท้าส่งผ่านความรู้สึกสมจริงจนน่าเหลือเชื่อ เรย์ยืนอยู่กลางลานหินอ่อนกว้างใหญ่ใจกลางเมืองหลวง 'อีเดนเบิร์ก' รอบตัวเขามีผู้เล่นนับพันคนที่เพิ่งล็อกอินเข้ามาพร้อมกัน เสียงอุทานด้วยความตื่นเต้น เสียงโวยวาย และเสียงหัวเราะดังระงมไปทั่วทุกสารทิศ ทุกคนต่างรีบตรวจสอบสเตตัสและมุ่งหน้าไปยังจุดเริ่มต้นเพื่อรับเควสต์แรก แต่เรย์ยังคงยืนนิ่งสงบ เขาไม่ได้สนใจความวุ่นวายรอบกาย นิ้วเรียวยาวขยับกลางอากาศเบาๆ เรียกหน้าต่างสเตตัสส่วนตัวขึ้นมา [ชื่อผู้เล่น: เรย์] [ฉายา: ไม่มี] [เลเวล: 1] [อาชีพ: ผู้สังเกตการณ์ (Observer)] [HP: 100/100] [MP: 500/500] [ค่าสถานะ: STR 5, AGI 5, INT 20, VIT 5, LCK 1] ดวงตาสสีนิลของเรย์หรี่ลงเล็กน้อยเมื่อกวาดสายตาไปหยุดอยู่ที่บรรทัดคำว่า 'อาชีพ: ผู้สังเกตการณ์' เสียงฮือฮาจากผู้เล่นรอบข้างดังขึ้นเป็นระยะเมื่อแต่ละคนสุ่มได้อาชีพที่ตนปรารถนา บางคนได้นักดาบเวท บางคนได้นักฆ่าเงา หรือแม้แต่นักเวทธาตุโบราณ แต่สำหรับเรย์... 'ผู้สังเกตการณ์' คืออาชีพที่ถูกจัดให้อยู่ในกลุ่มขยะเปียกของเกมนี้ ไม่มีสกิลโจมตี ไม่มีโบนัสความเสียหายทางกายภาพ และที่สำคัญที่สุดคือ ไม่สามารถเข้าร่วมปาร์ตี้เพื่อรับส่วนแบ่งค่าประสบการณ์ในฐานะผู้สร้างความเสียหายหลักได้ ในสายตาของคนทั่วไป อาชีพนี้เป็นเพียงตัวถ่วงที่สร้างมาเพื่อเติมเต็มสัดส่วนประชากรในเกมเท่านั้น "น่าสนใจดีนี่..." เรย์พึมพำกับตัวเอง มุมปากหยักลึกยกขึ้นเป็นรอยยิ้มบางเบาที่ยากจะคาดเดา เขารู้ดีว่าระบบของเกมนี้ถูกเขียนขึ้นด้วยอัลกอริทึมที่ซับซ้อน คำว่า 'ไร้ค่า' ในทางโปรแกรมมิ่งมักจะเป็นหน้ากากที่ปกปิดเงื่อนไขลับบางอย่างเอาไว้ ยิ่งข้อมูลดิบไร้การปรุงแต่งมากเท่าไหร่ ช่องโหว่ของมันก็ยิ่งกว้างขึ้นเท่านั้น เรย์เลือกที่จะไม่หัวเสีย เขากลับมองว่านี่คือความท้าทายชิ้นเอกที่ผู้สร้างเกมจงใจโปรยทิ้งไว้ ในขณะที่เรย์กำลังใช้สายตาวิเคราะห์โครงสร้างโค้ดที่ซ่อนอยู่เบื้องหลังอินเทอร์เฟซของระบบ เสียงฝีเท้าหนักแน่นคู่หนึ่งก็หยุดลงตรงหน้าเขา "ยืนเหม่ออะไรอยู่ตรงนั้น เจ้าหนู? หรือว่าสติหลุดไปกับความกว้างใหญ่ของอีเดนเบิร์กซะแล้ว?" เสียงทุ้มกังวานเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงติดตลก เรย์เงยหน้าขึ้นมองผู้มาใหม่ ชายร่างสูงใหญ่ในชุดเกราะหนังสีน้ำตาลเข้ม ใบหน้ามีแผลเป็นเป็นทางยาวพาดผ่านแก้มซ้าย ดวงตาสีอำพันคมกริบคู่นั้นกำลังจ้องมองเขาด้วยความประเมิน 'กุสตาฟ' หัวหน้ากิลด์ย่อยแห่งกองกำลังอัศวินรุ่งอรุณ ผู้เล่นเลเวล 15 ที่มีชื่อเสียงพอสมควรในช่วงทดสอบระบบปิด (Closed Beta) "ผมแค่กำลังสำรวจโครงสร้างพื้นฐานของระบบน่ะครับ" เรย์ตอบด้วยน้ำเสียงสุภาพและราบเรียบ ไม่ได้แสดงอาการเกรงกลัวต่อผู้เล่นระดับสูงแม้แต่น้อย กุสตาฟเลิกคิ้วขึ้นอย่างฉงน ชายหนุ่มตรงหน้าแต่งตัวด้วยชุดเริ่มต้นที่เนื้อผ้าห่วยที่สุด แถมยังไม่มีอาวุธติดตัวสักชิ้น แต่กลับมีท่าทีเยือกเย็นผิดมนุษย์มนา "ฮึ... เด็กใหม่สมัยนี้นี่แปลกคน อาชีพก็ 'ผู้สังเกตการณ์' สายซัพพอร์ตขยะที่แม้แต่สไลม์ยังรังเกียจ กล้าดียังไงมาทำเป็นพูดเรื่องโครงสร้างระบบอยู่ตรงนี้? ถอยไปซะ ทางนี้กำลังจะเปิดพื้นที่ล่ามอนสเตอร์ระดับสองแล้ว เดี๋ยวจะโดนลูกหลงจนเลเวลลดตั้งแต่ยังไม่ทันได้เริ่ม" รอบตัวเริ่มมีสายตาสمเพชและเยาะเย้ยมองตรงมาที่เรย์ เสียงซุบซิบดังเล็ดลอดเข้ามาในโสตประสาท "ดูหมอนั่นสิ ได้อาชีพขยะยังจะทำเป็นเท่" "สงสัยคงสติเพี้ยนมาจากโลกจริงแน่ๆ" "ปล่อยให้มันตายสักรอบเดี๋ยวก็คงรีเซ็ตตัวละครใหม่เองแหละ" เรย์ไม่ได้โต้เถียง เขากลับระบายยิ้มบางๆ ที่สุภาพจนน่าหมั่นไส้ ดวงตาสีิลินทอดมองไปยังชายร่างใหญ่ "ขอบคุณสำหรับคำเตือนนะครับคุณกุสตาฟ แต่บางครั้ง... การยืนอยู่ข้างสนาม อาจทำให้มองเห็นจุดอ่อนที่พวกคุณวิ่งฝ่าเข้าไปมองไม่เห็นก็ได้นะครับ" กุสตาฟหรี่ตาลง รังสีอำมหิตแผ่ออกมาจากตัวของนักรบเลเวล 15 จนผู้เล่นรอบข้างต้องถอยร่น "ปากกล้าดีนี่เจ้าหนู ระวังตัวไว้ให้ดีเถอะ ในโลกนี้ไม่มีที่ยืนให้พวกดีแต่พูดหรอก!" พูดจบ กุสตาฟก็สะบัดผ้าคลุมเดินนำลูกทีมพรรคพวกมุ่งหน้าไปยังประตูทิศเหนือทันที เรย์ยืนมองตามแผ่นหลังนั้นไปจนลับตา เขายังคงรักษารอยยิ้มสุภาพไว้บนใบหน้า นิ้วมือขวาเคาะเบาๆ ลงบนอากาศราวกับกำลังพิมพ์ชุดคำสั่งบางอย่างลงในคอมพิวเตอร์ ทันใดนั้นเอง หน้าจอสีดำสนิทที่ไม่มีใครมองเห็นก็เด้งขึ้นมาตรงหน้าเรย์เพียงผู้เดียว [ตรวจพบการแทรกแซงข้อมูลจากบุคคลภายนอก] [กำลังตรวจสอบสิทธิ์ผู้ถือครองอาชีพ 'ผู้สังเกตการณ์'...] [ผ่านเงื่อนไขลับ: การวิเคราะห์โครงสร้างโค้ดด้วยจิตสำนึกระดับไอคิว 180+] [ปลดล็อกสกิลพิเศษประจำอาชีพ: 'เนตรวิศวกรสวรรค์' (Heaven's Engineer Eye)] เรย์นิ่งเงียบไปชั่วขณะ หัวใจในอกเต้นเป็นจังหวะที่มั่นคงและทรงพลัง เขารู้สึกได้ถึงกระแสข้อมูลมหาศาลที่ไหลทะลักเข้าสู่สมองผ่านทางระบบประสาทเทียม ภาพของเมืองอีเดนเบิร์กเปลี่ยนไปในเสี้ยววินาที เส้นแสงสีเขียวและสีแดงนับล้านเส้นโยงใยเข้าหากัน กลายเป็นผืนผ้าใบแห่งข้อมูลที่เปิดเผยทุกความลับของโลกใบนี้ และก่อนที่เรย์จะได้ทดสอบขีดจำกัดของสกิลใหม่ เสียงแจ้งเตือนจากระบบส่วนกลางก็ดังขึ้นอย่างกะทันหัน พร้อมกับบรรยากาศรอบตัวที่เย็นเยียบลงจนน่าขนลุก [ประกาศจากระบบเซิร์ฟเวอร์หลัก: ตรวจพบความผิดปกติในพื้นที่เขตแดนรกร้างทิศเหนือ] [เตือนภัยระดับสูงสุด: ผู้เล่น 'กุสตาฟ' และสมาชิกกิลด์อัศวินรุ่งอรุณ 15 คน ได้ก้าวล่วงเข้าสู่เขตอาคมต้องห้าม...] [บอสลับระดับตำนาน 'เซเฟอร์ - ผู้กลืนกินวิญญาณ' ตื่นจากการหลับใหล] เรย์เงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้าจำลองของเมืองหลวงที่แปรเปลี่ยนเป็นสีเลือด ในวินาทีนั้น รอยยิ้มสุภาพบนใบหน้าของเขาก็ค่อยๆ จางหายไป แทนที่ด้วยแววตาคมกริบราวกับคมดาบที่เพิ่งถูกชักออกจากฝัก [เงื่อนไขการกระตุ้นภารกิจฉุกเฉินระดับ SSS: "หมากกระดานแรกของพระเจ้า" ถูกเปิดใช้งานแล้ว] [ท่านต้องการเข้าแทรกแซงเหตุการณ์เพื่อช่วยชีวิต 'กุสตาฟ' หรือปล่อยให้ความตายกลายเป็นบทเรียนแรกของเกมนี้?] ขอบคุณที่ร่วมเดินทางผ่านหน้ากระดาษแห่งกลยุทธ์นี้ด้วยกันนะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ!