ยินดีต้อนรับสู่ความผิดพลาดระดับรุนแรง

“ถ้านายคิดว่าการพิมพ์ด่าในกระทู้จะช่วยให้ชีวิตดีขึ้น นายก็แค่พวกขี้แพ้ที่ไม่มีอะไรให้จดจำนอกจากตัวอักษรบนหน้าจอเท่านั้นแหละ” เสียงเย้ยหยันของชายหนุ่มร่างใหญ่ที่ยืนค้ำหัวผมยังคงดังก้องอยู่ในโสตประสาท มันไม่ใช่คำพูดที่หรูหรา แต่มันคือความเป็นจริงที่ฟาดลงมากลางหน้าอกเหมือนถูกค้อนปอนด์ทุบ คีรินได้แต่กำคีย์บอร์ดในมือแน่น... ท่ามกลางความมืดมิดที่ไร้ที่สิ้นสุด จู่ๆ ความรู้สึกเหมือนถูกกระชากลงสู่หุบเหวด้วยความเร็วสูงก็ถาโถมเข้ามา จนลมหายใจของผมขาดห้วง สัมผัสแรกหลังจากที่สติแตกกระจายไปทั่วทิศทางคือ 'ความเย็น' มันไม่ใช่ความเย็นจากเครื่องปรับอากาศ แต่มันคือไอเย็นเยือกที่พุ่งผ่านผิวหนังเข้าไปถึงกระดูก ผมลืมตาขึ้น ภาพตรงหน้าไม่ใช่ห้องพักแคบๆ ที่เต็มไปด้วยกองมาม่าและกล่องพัสดุ แต่เป็นโถงหินขนาดมหาศาลที่ถูกสลักเสลาด้วยอักขระสีครามเรืองแสง แสงไฟจากคบเพลิงเวทมนตร์สั่นไหวไปมา สร้างเงาทอดยาวที่ดูราวกับกำลังขยับเขยื้อนราวกับมีชีวิต “ตื่นแล้วงั้นเหรอ เจ้าพวกเบี้ยล่างที่ถูกอัญเชิญมาผิดพลาด” เสียงราบเรียบเย็นชาดังขึ้นจากด้านบน ผมกวาดสายตาไปรอบๆ พบกลุ่มคนที่อยู่ในชุดเสื้อผ้าเนื้อหยาบเหมือนกับผม พวกเขากำลังแตกตื่น บางคนร้องไห้ บางคนตะโกนถามหาทางกลับบ้าน แต่สายตาของผมกลับโฟกัสไปที่หญิงสาวผู้มีนัยน์ตาสีเทาดุจหินเหล็กไฟ เธอสวมชุดคลุมกึ่งเกราะของนักเวทชั้นสูง มือของเธอถือไม้เท้าที่สลักด้วยผลึกแก้วสีดำสนิท “ผมอยู่ที่ไหน?” ผมเอ่ยถาม เสียงของผมแหบพร่า แต่ยังคงความสุขุมไว้ได้แม้หัวใจจะเต้นรัวจนแทบหลุดออกมา “ที่นี่คือ ‘หอคอยแห่งการพิพากษา’ ดินแดนที่พระเจ้าทรงทอดทิ้ง” เธอตอบโดยไม่แม้แต่จะมองมาทางผม “แต่ดูเหมือนระบบของโลกนี้จะมีปัญหากับ ‘ขยะ’ อย่างพวกเจ้า... โดยเฉพาะนาย” ฉับพลันนั้นเอง โฮโลแกรมโปร่งแสงสีแดงฉานก็เด้งขึ้นมาตรงหน้าผม แต่มันไม่ใช่หน้าต่างสถานะสีทองที่ควรจะดูน่าเกรงขาม มันคือกล่องข้อความที่มีตัวอักษร ERROR วิ่งพล่านไปทั่วจนหน้าจอแทบบิดเบี้ยว [ระบบ: การเชื่อมต่อล้มเหลว... ตรวจพบค่าตัวแปร: ‘คีริน’] [คำเตือน: ความผิดพลาดระดับวิกฤต (Critical System Failure)] [สกิล: ‘วิเคราะห์เชิงลึก’ -> ERROR: ไม่พบฐานข้อมูลโลก (System Database Not Found)] [สกิล: ‘ซัพพอร์ตคีย์บอร์ด’ -> ERROR: ล้มเหลว! กำลังพยายามขัดเกลา... ขัดเกลาสำเร็จ...] ผมขมวดคิ้ว มือที่ยังกำคีย์บอร์ดเกมมิ่งคู่ใจที่ติดตัวมาด้วยสั่นเล็กน้อย ผมไม่ใช่เด็กวัยรุ่นที่ชอบเล่นเกมแนวแฟนตาซีจ๋าๆ ผมเป็นนักวิเคราะห์ข้อมูล มืออาชีพที่มองทุกอย่างเป็น 'ตัวเลข' และ 'ตรรกะ' ในเมื่อโลกนี้มันพัง ระบบมัน Error... งั้นผมก็แค่ต้องสร้างตรรกะขึ้นมาใหม่ “คุณชื่ออะไร?” ผมถามหญิงสาวคนนั้นโดยไม่สนใจข้อความสีแดงที่เตือนภัยระดับอันตรายข้างหน้า เธอหยุดชะงัก สายตาที่เคยเมินเฉยเปลี่ยนเป็นความประหลาดใจเล็กน้อย “เอเลน่า... หัวหน้าหน่วยสำรวจที่เจ้าน่าจะไม่มีวันได้ร่วมทีมหรอก เพราะอีกสิบนาที พลังงานที่พยุงชีวิตพวกเจ้าไว้จะหมดลง และพวกเจ้าก็จะสลายกลายเป็นละอองเวทมนตร์” “ถ้าฉันทำให้ระบบมันรันต่อได้ คุณจะให้ฉันรอดไหม?” เอเลน่าหัวเราะ เป็นเสียงหัวเราะที่ไร้ความสุขสม “โลกนี้ถูกขับเคลื่อนด้วยระบบที่สมบูรณ์แบบของจอมมาร เจ้าเป็นแค่ตัวแปรขยะที่หลุดเข้ามา นายจะไปทำอะไรได้... นายมีดีแค่การพิมพ์ตัวหนังสือไปวันๆ ไม่ใช่หรือไง?” ผมยกคีย์บอร์ดขึ้นระดับสายตา นิ้วมือที่เคยผ่านการพิมพ์โค้ดนับล้านบรรทัดวางลงบนปุ่มกดที่ยังมีกลิ่นอายของไฟฟ้าสถิต ผมไม่ได้อยู่ในโลกของเกมที่สวยงามอีกต่อไป ผมอยู่ในโลกที่ 'บั๊ก' คืออาวุธ และความผิดพลาดคือช่องโหว่ที่ผมจะใช้ไต่เต้า “คุณพูดถูกครับ” ผมกล่าวขณะที่นิ้วเริ่มขยับรัวบนแผงปุ่มกด เสียง 'คลิก' ของแมคคานิคอลสวิตช์ดังก้องไปทั่วโถงหินที่เงียบสงัด มันเป็นเสียงที่ผิดแปลกและทรงพลังจนทุกคนหยุดมอง [ระบบ: กำลังแทรกแซงโค้ดโครงสร้าง...] [สถานะ: ปรับเปลี่ยนค่าสถานะ 'โชค' เป็น 'ค่าความพยายามเชิงตรรกะ'] ผมมองไปที่บานประตูยักษ์ที่ถูกล็อกด้วยพลังเวทชั้นสูง ซึ่งดูเหมือนว่าเอเลน่ากำลังพยายามพังมันอยู่โดยใช้พลังเวทปกติ แต่เธอพลาดไปจุดหนึ่งเสมอ... จุดที่ค่าความต้านทานเวทมนตร์ของประตูบานนั้นสัมพันธ์กับ 'จังหวะการสั่นสะเทือน' ของอักขระที่หมุนวนอยู่ “ถ้าคุณกดเวทมนตร์ที่จุดหักมุมของวงแหวนเวทนั่นในจังหวะที่ 0.04 วินาทีหลังจากแสงดับลง มันจะพังลงโดยไม่ต้องใช้พลังงานเพิ่มเลย” ผมตะโกนบอกโดยไม่เงยหน้าจากคีย์บอร์ด เอเลน่าชะงัก เธอจ้องมองผมด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยคำถาม แต่ก่อนที่เธอจะทันได้ปฏิเสธ ประตูยักษ์ก็สั่นไหวอย่างรุนแรงเมื่อเธอตัดสินใจลองทำตามคำแนะนำของผมเพียงชั่วครู่... *ตูม!* ประตูมหาเวทที่ไม่มีใครเจาะเข้าได้นับร้อยปีพังทลายลงต่อหน้าต่อตาเธอ เธอมองผมด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป... ไม่ใช่ความเหยียดหยาม แต่เป็นความหวาดระแวงปนทึ่ง ทันใดนั้นเอง ท้องฟ้าเหนือหอคอยก็มืดมิดลง ร่างเงาขนาดมหึมาที่แฝงตัวอยู่ในความว่างเปล่าเริ่มขยับเขยื้อน เสียงคำรามที่ทำให้พื้นดินสะเทือนจนคนทั้งห้องต้องทรุดตัวลงดังขึ้น บอสลับแห่งบทเริ่มต้น... ผู้พิทักษ์ที่ไม่มีอยู่ในบันทึกของกิลด์ใดๆ กำลังลืมตาขึ้น [แจ้งเตือนระดับสูงสุด: ตรวจพบตัวตนระดับภัยพิบัติ (World-Eater Class)] [เงื่อนไขภารกิจ: รอดชีวิต หรือ... ลบตัวตน?] ผมมองหน้าต่างระบบที่ตอนนี้กลายเป็นสีทองอร่ามผิดปกติ ก่อนที่ข้อความชุดหนึ่งจะปรากฏขึ้นมาทำเอาลมหายใจผมแทบหยุดเต้น [ยินดีด้วย... คุณคือผู้เล่นคนแรกที่ 'แฮ็ก' ระบบพระเจ้าสำเร็จ] [เริ่มต้นภารกิจระดับ SSS: พลิกกระดานล้างบางระบบผู้สร้าง] ผมเงยหน้าขึ้น สบตากับเอเลน่าที่ยืนตัวแข็งทื่ออยู่ข้างๆ พร้อมกับเสียงฝีเท้าหนักๆ ของสิ่งที่กำลังก้าวผ่านประตูเข้ามา... มันไม่ใช่แค่มอนสเตอร์ แต่มันคือสิ่งที่มีไว้เพื่อฆ่าผมโดยเฉพาะ! ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับผมในบทเริ่มต้นที่แสนปั่นป่วนนี้นะครับ