ฟื้นคืนชีพกลางกองเลือด

กลิ่นอายคาวเลือดคละคลุ้งจนแสบจมูก เสียงหอบหายใจรวยรินดั่งลมหายใจเฮือกสุดท้ายของสุนัขจนตรอกเคล้าคลอไปกับเสียงหัวเราะเยาะเย้ยถากถางของกลุ่มศิษย์สายในสำนักกระบี่เมฆา "ฮ่าๆๆ! เจ้าขยะไป๋หลิงเฟิง คิดว่ามีดีกรีเป็นถึงศิษย์ร่วมสำนักแล้วจะอาจหาญมาแย่งชิงหญ้าวิญญาณร้อยปีจากพวกข้าได้งั้นหรือ? ร่างกายที่ไร้ซึ่งจุดตันتيน (จุดตันเถียน) พิการเช่นนี้ ต่อให้เจ้าฝึกฝนเคล็ดวิชาตระกูลไป๋จนตัวตาย ก็เป็นได้แค่สุนัขที่รอวันถูกเชือดเท่านั้น!" เสียงของ 'หลี่เจี้ยน' ศิษย์พี่ใหญ่ผู้กุมอำนาจในเขตเขาตะวันตกดังขึ้น ท่ามกลางประกายแสงเย็นเยียบของกระบี่เหล็กกล้าที่จ่ออยู่เหนือลำคอของร่างที่นอนจมกองเลือด ไป๋หลิงเฟิงรู้สึกได้ถึงความเจ็บปวดรวดร้าวที่แล่นพล่านไปทั่วทุกอณูขุมขน เส้นชีพจรทั่วร่างถูกทำลายย่อยยับ กระดูกซี่โครงหักสะบั้นไม่ต่ำกว่าสามซี่ เลือดสีแดงฉานไหลทะลักออกจากปากไม่ขาดสาย ความตายอยู่ห่างออกไปเพียงแค่ปลายดาบสะกิด ทว่า… ภายในดวงตาที่เกือบจะปิดสนิทคู่นั้น กลับไม่ได้สะท้อนความหวาดกลัวแม้แต่น้อย *แปลกประหลาดนัก…* ความทรงจำอันกว้างใหญ่ไพศาลดั่งมหาสมุทรดารา พรั่งพรูเข้าสู่ห้วงสำนึกราวกับเขื่อนแตก ภาพของสงครามเซียนเมื่อหมื่นปีก่อน ท้องนภาที่ฉีกขาดเป็นเสี่ยงๆ ทวีปทั้งทวีปที่ล่มสลายลงในพริบตา และเงาร่างของ 'มหาเทพกระบี่เก้าสวรรค์' ผู้ถือครองกระบี่พิชิตฟ้า ปะทะกับเงาทมิฬแห่งบรรพกาล… ทุกสิ่งทุกอย่างซ้อนทับเข้ามาในสมองของเด็กหนุ่มผู้ไร้พลังปราณผู้นี้ *ข้า… กลับชาติมาเกิดใหม่แล้วจริงๆ สินะ* มุมปากของไป๋หลิงเฟิงยกยดขึ้นเล็กน้อย เป็นรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความเย้ยหยันและทะนงตนอย่างถึงที่สุด ในสายตาของมหาเทพกระบี่ผู้เคยเหยียบย่ำทวีปเซียน มดปลวกเบื้องหน้าเหล่านี้ เป็นเพียงเศษธุลีที่แม้แต่จะก้มมองก็ยังเสียเวลา "ยังจะมีหน้ามาแค่นยิ้มอีกหรือไอ้สเดนไร้ค่า! ตายเสียเถอะ!" หลี่เจี้ยนบันดาลโทสะขึ้นมาทันทีเมื่อเห็นรอยยิ้มเย้ยหยันบนใบหน้าที่อาบเลือดนั้น มันตวัดคมกระบี่หมายจะปลิดชีพอีกฝ่ายให้สิ้นซากในดาบเดียว ท่ามกลางบรรยากาศที่บีบคั้นและเสี่ยงเป็นเสี่ยงตาย ชั่วพริบตานั้นเอง… โลกทั้งใบราวกับหยุดนิ่ง ดวงตาของไป๋หลิงเฟิงที่เคยหรี่ลง กลับเบิกโพลงขึ้น ประกายแสงสีทองอร่ามพุ่งทะยานออกจากม่านตาประดุจสายฟ้าฟาดกลางฤดูร้อน ปราณกระบี่อันเก่าแก่ ดุดัน และทรงพลังระดับสั่นคลอนสวรรค์แผ่ซ่านออกมาจากร่างที่ปางตายอย่างไร้ที่ติ แรงกดดันมหาศาลกดทับจนกลุ่มศิษย์สำนักกระบี่เมฆาทั้งสี่คนทรุดฮวบลงคุกเข่ากับพื้นโดยไม่ทันตั้งตัว กระบี่ในมือของหลี่เจี้ยนสั่นระริกราวกับหวาดกลัวสิ่งมีชีวิตที่อยู่เบื้องหน้า "เจ้า… เจ้าทำอะไรกับพวกเรา! ปราณกดดันนี่มันอะไรกัน!" หลี่เจี้ยนกรีดร้องด้วยความตื่นตระหนก ใบหน้าซีดเผือดไร้สีเลือด เหงื่อกาฬไหลท่วมแผ่นหลัง ความรู้สึกเหมือนกำลังเผชิญหน้ากับยมทูตผู้ถือเคียวเกี่ยววิญญาณกำลังกัดกินจิตใจของมัน ไป๋หลิงเฟิงค่อยๆ ยันกายลุกขึ้นยืนช้าๆ แม้บาดแผลทั่วร่างจะยังคงฉีกขาด แต่ท่วงท่าและออร่าที่แผ่ออกมากลับสูงส่งสง่างามราวกับจักรพรรดิผู้ครองพิภพ เขากวาดสายตามองศิษย์ร่วมสำนักด้วยแววตาที่เย็นชาดั่งน้ำแข็งพันปี "สุนัขกลุ่มหนึ่งเห่าหอนเสียงดังเกินไปแล้ว" เสียงทุ้มนุ่มแต่ก้องกังวานราฆระฆังทองคำสั่นสะเทือนไปทั่วผืนป่า ไป๋หลิงเฟิงประสานนิ้วเป็นกระบี่ชี้ฟ้า แม้ไร้ซึ่งพลังปราณในจุดตันเถียน แต่ 'จิตวิญญาณแห่งกระบี่' ที่สะสมมานับหมื่นปีกลับตื่น เปรี้ยง! สิ้นเสียงคำรามในลำคอ อากาศรอบกายพลันบิดเบี้ยวเป็นวงกว้าง เกิดเป็นระลอกคลื่นกระบี่อันไร้ลักษณ์พุ่งทะยานออกจากปลายนิ้ว ทะลวงร่างของหลี่เจี้ยนและพวกพ้องกระเด็นกระดอนออกไปคนละทิศละทาง กระอักเลือดสดๆ ออกมาคำโตหมดสภาพในพริบตาเดียว! ความเงียบสงบเข้าปกคลุมพื้นที่รอบด้านทันที กลุ่มศิษย์สายในมองหน้ากันด้วยความหวาดกลัวสุดขีด พวกมันไม่เข้าใจเลยแม้แต่น้อยว่า ศิษย์น้องผู้ไร้ค่าที่พวกมันรุมซ้อมปางตายเมื่อครู่ เหตุใดจึงกลายเป็นปีศาจกระบี่ผู้ไร้เทียมทานไปได้ในเวลาเพียงชั่วลมหายใจเข้าออก ไป๋หลิงเฟิงปัดคราบเลือดที่มุมปาก สายตาทอดมองไปยังทิศทางของตำหนักเหมืองสวรรค์เบื้องไกล ที่ซึ่งสตรีผู้เยือกเย็นและงดงามดั่งเซียนจันทรากำลังถือกระบี่คู่กายรอคอยการกลับมาของเขาอยู่… ทว่า ในวินาทีที่เขากำลังจะก้าวเดินออกไปนั้นเอง เสียงฝีเท้าอันหนักหน่วงและทรงพลังนับร้อยคู่ก็ดังขึ้นจากรอบทิศทาง พร้อมกับธงประกาศิตสำนักกระบี่เมฆาที่โบกสะบัด และเงาร่างของผู้วิสุทธิ์แห่งแดนรกร้างที่ก้าวออกมาจากความมืด พร้อมกับป้ายประกาศจับหัวข้อสังหารชีวิตของเขาเอง! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามอ่านตอนแรกด้วยนะครับ ขอฝากเป็นกำลังใจให้ "หมึกทองคำข้ามภพ" ในการเดินทางบทใหม่นี้ด้วยนะครับ