ศพบนโต๊ะชันสูตรที่ไม่ได้มาคนเดียว

"รอยช้ำรูปกึ่งวงกลมที่โคนนิ้วชี้ข้างซ้าย... หมอว่ามันเกิดจากอะไรครับ?" น้ำเสียงเย็นเยียบของสารวัตรอลิสาตัดผ่านความเงียบงันภายในห้องดับจิตที่อบอวลไปด้วยกลิ่นน้ำยาฟอร์มาลีนและกลิ่นคาวเลือดที่คละคลุ้งจนน่าเวียนหัว เธอไม่ได้มองหน้าผู้พูด แต่ดวงตาคมกริบคู่นั้นจ้องเขม็งไปยังร่างไร้วิญญาณบนโต๊ะชันสูตรราวกับจะเค้นหาความจริงจากผิวหนังที่เริ่มซีดเผือด รินทร์กะพริบตาถี่ๆ ความรู้สึกหนักอึ้งเหมือนถูกใครบางคนเอาหินก้อนใหญ่มาทับหน้าอกไว้ เขากำลังยืนอยู่หน้าศพชายวัยกลางคนที่ใบหน้าเขียวคล้ำจากการขาดอากาศหายใจ แต่ที่แปลกประหลาดคือ... มือของเขากำลังถือใบมีดผ่าตัดที่ดูใหญ่และหนักผิดปกติ เมื่อก้มลงมองแขนตนเอง เขากลับพบว่าชุดกาวน์สีขาวสะอาดที่สวมอยู่นั้นหลวมโคร่งราวกับคนตัวเล็กกว่าเดิมหลายเท่า นี่มันเกิดอะไรขึ้น? เมื่อครู่เขายังเป็นหมอนิติเวชมือหนึ่งที่กำลังวิเคราะห์คดีในห้องแล็บส่วนตัวอยู่เลยนี่นา "ว่าไงครับคุณหมอฝึกหัด? สติหลุดไปที่ไหนแล้ว หรือว่าแค่มองปราดเดียวก็สรุปไม่ได้?" อลิสาหันมาเลิกคิ้วมอง สายตาของเธอเต็มไปด้วยความกังขาและกดดัน รินทร์สูดหายใจลึก พยายามรวบรวมสติ ทันใดนั้น จอโฮโลแกรมสีฟ้าอ่อนก็พุ่งขึ้นมาเบื้องหน้าขวางกั้นสายตาเขาจากศพชายคนนั้น [ระบบวิเคราะห์นิติเวชจำลอง 4 มิติ (เวอร์ชันทดสอบ) เริ่มต้นทำงาน...] [สถานะผู้ใช้: ร่างกายจำลองระดับนักศึกษาฝึกงาน (ความคงทนต่ำ)] [เป้าหมายปัจจุบัน: ระบุกลไกการตายของศพหมายเลข 09-C] [คำเตือน: ความล่าช้าอาจนำไปสู่ความผิดพลาดทางการแพทย์ระดับวิกฤต] รินทร์ขมวดคิ้วเล็กน้อย เขาพยายามขยับมือเพื่อปิดหน้าต่างสถานะ แต่มันกลับตอบสนองต่อความคิดเขาอย่างรวดเร็ว ภาพศพตรงหน้าเปลี่ยนไปในเสี้ยววินาที ระบบจำลองเลเยอร์กล้ามเนื้อและกระดูกขึ้นมาซ้อนทับร่างจริงเหมือนภาพ X-ray 3 มิติ "รอยช้ำรูปกึ่งวงกลม..." รินทร์พึมพำ น้ำเสียงของเขาสั่นเครือเล็กน้อยจากความตื่นตระหนกที่ยังจัดการไม่ได้ แต่สมองส่วนตรรกะกลับเริ่มทำงานอย่างอัตโนมัติ "ไม่ใช่แรงกดจากการทำร้ายร่างกายธรรมดาครับสารวัตร แต่มันคือรอยกดของ 'เครื่องมือ' บางอย่างที่มีความร้อนสูง" อลิสาชะงักไปครู่หนึ่ง แววตาของเธอเปลี่ยนจากความดูแคลนเป็นความประหลาดใจวูบหนึ่งก่อนจะกลับมานิ่งสนิท "หลักฐานล่ะ?" รินทร์ก้าวไปข้างหน้าอย่างมั่นคงขึ้น เขาใช้ปลายมีดผ่าตัดชี้ไปยังรอยช้ำนั้น "ถ้าสารวัตรสังเกตที่รูขุมขนรอบๆ จะเห็นการหดตัวของเนื้อเยื่อแบบผิดธรรมชาติ และหากผมนำเนื้อเยื่อตรงนี้ไปตรวจภายใต้กล้องจุลทรรศน์อิเล็กตรอน เราจะพบร่องรอยของโลหะผสมนิกเกิลที่หลอมละลายเข้าไปในชั้นผิวหนัง" เขาสบตากับหญิงสาวตรงหน้า ร่างกายของเขารู้สึกแปลกแยก แต่นัยน์ตาของเขาคือดวงตาของมืออาชีพที่ผ่านความเป็นความตายมานับครั้งไม่ถ้วน "ที่สำคัญกว่านั้น..." รินทร์หยุดเว้นจังหวะ กดดันอลิสาด้วยท่าทีที่สุขุมเกินกว่าเด็กฝึกงานจะทำได้ "ผู้ตายไม่ได้มาคนเดียวครับ" อลิสาขมวดคิ้ว "คุณพูดเรื่องอะไร? ในห้องนี้มีศพแค่ร่างเดียว" รินทร์ไม่ได้ตอบ เขาเอื้อมมือไปจับที่ข้อศอกของศพแล้วบิดองศาเล็กน้อย ทันใดนั้น ระบบในหัวของเขาก็ส่งเสียงเตือนแหลมสูงจนเจ็บแก้วหู [ตรวจพบข้อมูลลับที่ระบบหลักไม่ได้ระบุไว้: 'ปรสิตชีวภาพ' กำลังขยายตัวในช่องอกของศพ] [ระดับความอันตราย: SSS] [สถานะ: กำลังตื่นรู้] ภายในช่องอกที่เปิดอยู่ของศพนั้น ทันใดนั้นเส้นใยสีดำมืดสนิทราวกับกลุ่มควันก็เริ่มเต้นเร่าราวกับมีชีวิต พวกมันไม่ได้อยู่นิ่ง แต่มันกำลังพยายามชอนไชออกมาจากแผลที่เพิ่งผ่า และที่น่าตกใจยิ่งกว่าคือ... เสียงหัวใจเต้นดังตุบๆ ทั้งที่ไม่มีอวัยวะใดเหลืออยู่แล้ว อลิสาถอยหลังกรูด มือขวาเอื้อมไปจับซองปืนที่สะโพกโดยสัญชาตญาณ "ถอยออกมา รินทร์! นั่นมันอะไร!" รินทร์มองภาพตรงหน้าด้วยหัวใจที่เต้นรัว ระบบ 4 มิติของเขาเปลี่ยนเป็นสีแดงฉาน แจ้งเตือนข้อความสุดท้ายที่ทำให้เลือดในกายเขาเย็นเยียบ [ภารกิจกึ่งบังคับ: สกัดกั้นการแพร่กระจายของปรสิตระดับ SSS ก่อนที่มันจะเข้าควบคุมโฮสต์ใหม่] [เงื่อนไข: หากความลับนี้รั่วไหลสู่ภายนอก ผู้ใช้จะถูกลบตัวตนออกจากฐานข้อมูลโลกทันที] ศพบนโต๊ะชันสูตรเริ่มลืมตาขึ้น... ไม่ใช่ดวงตาของมนุษย์ แต่มันคือกลุ่มก้อนของเส้นใยที่รวมตัวกันเป็นม่านตาที่หมุนวนอย่างบ้าคลั่ง พร้อมกับเสียงกระซิบที่ดังก้องอยู่ในสมองของรินทร์เพียงคนเดียว "ยินดีต้อนรับสู่ความจริงที่ไม่มีใครเคยจดบันทึกไว้ครับ... คุณหมอ" ดร.นิติเวชหวังว่ารี้ดเดอร์ทุกท่านจะร่วมลุ้นระทึกไปกับการไขปริศนาสุดอันตรายในตอนถัดไปนะครับ