เศษเงินกับกระดาษใบลาออก

"เซ็นชื่อตรงนี้สิ คินน์... ถือว่าเป็นการจบเรื่องราวห่วยๆ ของนายที่บริษัทนี้ไปเสียที" น้ำเสียงเย้ยหยันของ 'ธาดา' หัวหน้างานผู้มีเบื้องหลังสกปรกดังขึ้น พร้อมกับซองเอกสารสีน้ำตาลที่ถูกโยนลงบนโต๊ะทำงานของคินน์อย่างแรง จนเอกสารบางส่วนกระเด็นออกมา พื้นที่ทำงานที่เขาเคยทุ่มเทแรงกายแรงใจนับหลายปีบัดนี้กลายเป็นเพียงจุดยืนที่เขากำลังถูกเหยียบซ้ำให้จมดิน คินน์ไม่ได้มองเอกสารใบลาออกที่ถูกตีตรา 'ถูกเลิกจ้าง' ด้วยความเกลียดชัง เขากลับเงยหน้าขึ้นมองชายตรงหน้าด้วยสายตาที่เย็นเยียบจนอีกฝ่ายถึงกับชะงัก ลินิน ซึ่งยืนอยู่ข้างๆ คินน์กำหมัดแน่น มือของเธอสั่นเทาด้วยความโกรธแทนคนรัก เธอรู้ดีว่าโครงการโปรเจกต์ใหญ่ที่บริษัทกำลังจะคว้ามาได้นั้น คือหยาดเหงื่อของคินน์ แต่พวกมันกลับใช้วิธีการป้ายสีเพื่อเขี่ยเขาออก แล้วฮุบผลงานไปเป็นของตัวเอง "เลิกทำตัวเป็นเจ้าเข้าเจ้าของความดีความชอบคนอื่นได้แล้วธาดา" คินน์เอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าทรงพลังจนบรรยากาศรอบข้างที่เคยอึกทึกด้วยเสียงซุบซิบพลันเงียบกริบ "คุณคิดว่าการเอาผมออก แล้วบริษัทขยะแห่งนี้จะไปรอดงั้นเหรอ?" "ฮ่าๆ! เพ้อเจ้อ!" ธาดาหัวเราะร่วน ก่อนจะโน้มตัวลงมากระซิบ "แกมันก็แค่เศษสวะที่ไม่เหลือที่ยืนในวงการนี้แล้ว อย่ามาสะเออะพูดเรื่องอนาคตเลย ไสหัวไปก่อนที่ฉันจะให้ยามลากคอแกออกไป!" คินน์หัวเราะในลำคอเบาๆ เป็นเสียงหัวเราะที่ไร้ซึ่งความตลกขบขัน เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง มือหนาหยิบปากกาบนโต๊ะขึ้นมา ไม่ใช่เพื่อเซ็นชื่อลงในกระดาษใบลาออกที่แสนไร้ค่า แต่มันเป็นวินาทีเดียวกับที่เสียงแจ้งเตือนแปลกประหลาดดังขึ้นในหัวของเขา [ติ๊ง! ระบบ 'เจ้าของธุรกิจระดับโลก' ทำงานสมบูรณ์แบบ] [ท่านได้รับสิทธิ์: มอบความพินาศให้แก่บริษัทที่ทรยศท่าน] [สถานะการเงินเริ่มต้น: 500,000,000,000 บาท (โอนเข้าบัญชีลับที่ไร้ร่องรอยเรียบร้อย)] คินน์ขยับยิ้มมุมปาก ความเย็นชาในแววตาถูกแทนที่ด้วยประกายอำนาจที่เหนือกว่า เขาไม่ได้เซ็นชื่อในใบลาออก แต่เขากลับฉีกมันออกเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อยต่อหน้าธาดาที่ยืนอึ้ง "เศษกระดาษพวกนี้ เอาไว้เช็ดตูดคุณเถอะ" คินน์กวาดสายตามองไปรอบออฟฟิศที่เคยเป็นบ้านหลังที่สอง ก่อนจะหยุดสายตาที่ธาดา "คนอย่างคุณน่ะหรือที่จะบริหารบริษัทนี้? บอกไว้เลยนะว่า อีกไม่กี่นาทีข้างหน้า สิ่งที่คุณเรียกว่าความสำเร็จ จะกลายเป็นเศษธุลีในมือผม" ลินินมองคินน์ด้วยความประหลาดใจ เธอสัมผัสได้ถึงความเปลี่ยนแปลงที่น่าเหลือเชื่อในตัวเขา คินน์ดึงมือเธอออกมาจากโต๊ะทำงานอย่างมั่นคง ท่ามกลางสายตาพนักงานนับร้อยที่เฝ้ามองด้วยความสมเพชและประหลาดใจ "คินน์... เราจะไปไหนกันคะ?" ลินินกระซิบถามขณะที่เดินผ่านประตูบริษัทออกมา "ไปทำในสิ่งที่ควรทำมานานแล้ว" คินน์หยิบโทรศัพท์มือถือออกมา เขาไม่ได้กดโทรหาใคร แต่นิ้วเรียวยาวกดโอนเงินผ่านระบบที่ปรากฏขึ้นบนหน้าจอโทรศัพท์เพียงไม่กี่วินาที เขากดกว้านซื้อหุ้นของบริษัทที่เขาสังกัดอยู่ทั้งหมดในตลาดหลักทรัพย์ผ่านบัญชีส่วนตัวเพียงบัญชีเดียว และด้วยมูลค่าที่เขามี เขากำลังจะกลายเป็นผู้ถือหุ้นใหญ่ที่สุดภายในไม่กี่วินาทีนี้ ทันใดนั้น เสียงโทรศัพท์ของธาดาดังขึ้นอย่างบ้าคลั่งภายในออฟฟิศ ก่อนที่เสียงของเขาจะตะโกนโวยวายด้วยความหวาดกลัวดังออกมาถึงข้างนอก "อะไรนะ! หุ้นถูกกว้านซื้อไปจนหมด? ใคร! ใครมันบังอาจทำแบบนี้!" คินน์หยุดเดิน เขาสวมแว่นกันแดดสีดำสนิทพร้อมกับยิ้มกว้างให้กล้องวงจรปิดของบริษัทที่ส่องมาทางเขา ก่อนจะหันมาหาลินิน "ลินินครับ" เขาเอ่ยเรียกเสียงนุ่ม "ต่อจากนี้ไป... ผมจะซื้อหัวใจของทั้งบริษัทนี้ แล้วยกให้คุณดูแลแทนนะครับ" ในวินาทีนั้นเอง เสียงคำรามของใบพัดเฮลิคอปเตอร์ส่วนตัวที่จอดรออยู่บนดาดฟ้าตึกฝั่งตรงข้ามก็ดังสนั่นหวั่นไหว แรงลมมหาศาลปัดเป่าเศษเอกสารลาออกของคินน์ที่ปลิวว่อนไปทั่วท้องฟ้า เงาของเครื่องบินลำยักษ์ทาบทับลงมาบนร่างของธาดาที่วิ่งหน้าตาตื่นออกมาจากประตูบริษัทด้วยความตื่นตระหนก ประตูเฮลิคอปเตอร์เปิดออก เผยให้เห็นชายชุดสูทนับสิบคนที่ก้าวลงมาพร้อมกับเอกสารอำนาจการบริหารในมือ และคนแรกที่ก้าวลงมาคือทนายความที่เก่งที่สุดในประเทศ ผู้ซึ่งก้มหัวให้คินน์อย่างนอบน้อม "ท่านประธานครับ... ฝ่ายกฎหมายและการบริหารจัดการทุกอย่างเตรียมพร้อมแล้วครับ นายธาดาคนนี้... จะให้จัดการอย่างไรดีครับ?" คินน์ไม่ได้มองธาดาอีกต่อไป เขาก้าวขึ้นเฮลิคอปเตอร์อย่างสง่างามโดยไม่หันกลับไปมองซากปรักหักพังของบริษัทที่เขาเพิ่งทำลายทิ้งด้วยเงินเพียงไม่กี่พันล้าน เมล่อนโซดาหวังว่ารีดเดอร์ทุกคนจะตื่นเต้นกับก้าวแรกของคินน์นะคะ!