กฎข้อแรกของพาร์ทเนอร์

เสียงตบโต๊ะกระแทกดังสนั่นจนเศษผงคริสตัลเรืองแสงบนเคาน์เตอร์บาร์สั่นไหว แต่เรย์ไม่ได้สนใจเศษซากความเสียหายนั้นเลยสักนิด ในสายตาของโปรเพลเยอร์หนุ่มผู้กวาดมาแล้วทุกถ้วยรางวัลระดับประเทศ สิ่งที่น่ารำคาญที่สุดในเวลานี้ไม่ใช่กฎบ้าบอของสมาคมเกมมิ่งแห่งชาติ แต่เป็นหน้าจอโฮโลแกรมสีแดงฉานที่กระพริบเตือนตัวอักษรขนาดมหึมาตรงหน้าต่างหาก *‘SYSTEM WARNING: MANDATORY PARTY PAIRING CONFIRMED’* "บังคับจับคู่? นี่มันบ้าอะไรกันวะ!" เรย์สบถเสียงดังลั่น กวาดตามองประกาศรายชื่อผู้เข้าร่วมทัวร์นาเมนต์ ‘Abyss Breaker’ รอบคัดเลือกโซนเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ด้วยความหงุดหงิดระคนเหลือเชื่อ ชื่อของเขา—*‘Ray_Striker’*—ถูกล็อกติดไว้กับชื่อที่เขาอยากจะหลีกเลี่ยงให้ไกลที่สุดในสามโลกอย่างสมบูรณ์แบบ *Key_Master* ไกด์หนุ่มอันดับหนึ่งผู้ขึ้นชื่อเรื่องความเยือกเย็น ไร้หัวใจ และปากจัดระดับเพชร 7 น้ำ ที่เคยปฏิเสธคำขอเข้าปาร์ตี้ของเขาอย่างไร้เยื่อใยเมื่อหกเดือนก่อน "เลิกโวยวายแล้วหุบปากซะที เสียงนายมันรบกวนสมาธิในการอ่านดาต้าเบสของฉัน" เสียงทุ้มต่ำแต่ราบเรียบเย็นชาดังขึ้นจากด้านหลัง เรย์สะดุ้งเล็กน้อยก่อนจะหันขวับกลับไปเผชิญหน้า ร่างโปร่งในชุดเสื้อคลุมกันหนาวสีดำสนิทของคีย์ก้าวเข้ามาหยุดยืนอยู่ห่างจากเขาเพียงคืบ กลิ่นอายจางๆ ของชาเอิร์ลเกรย์ผสมกับความเย็นเยียบของเครื่องปรับอากาศในห้องพักรับรองลอยแตะจมูก คีย์ไม่ได้ปรายตามองหน้าเขาด้วยซ้ำ ดวงตาสีเทาเข้มภายใต้กรอบแว่นโลหะยังคงจดจ่ออยู่กับการเลื่อนนิ้วเช็คค่าสเตตัสในแท็บเล็ตส่วนตัวอย่างใจเย็น "นายคิดว่าฉันอยากจับคู่กับไอ้หุ่นยนต์ไร้ความรู้สึกอย่างนายนักรึไง คีย์!" เรย์ก้าวเข้าไปประชิดตัวอีกฝ่ายโดยอัตโนมัติ ความสูงที่ไล่เลี่ยกันทำให้เขาสามารถมองสบตาอีกฝ่ายได้อย่างดุดัน "ในกฎการแข่งขันก็บอกอยู่ห่างๆ ว่าผู้เล่นสายบุกมีสิทธิ์เลือกพาร์ทเนอร์อิสระ ทำไมรายชื่อฉันถึงกลายเป็นชื่อนายได้วะ หรือว่านายใช้เส้นสายอะไรเบื้องหลัง?" คีย์เงยหน้าขึ้นช้าๆ มุมปากหยักลึกยกยิ้มขึ้นนิดๆ เป็นรอยยิ้มที่เรย์มองว่ามันน่าหมั่นไส้ที่สุดในจักรวาล "เส้นสายเหรอ? นายประเมินอำนาจเงินและความสามารถของสมาคมต่ำไปหน่อยนะ เรย์... หรือว่าสมองของโปรเพลเยอร์ตัวท็อปอย่างนายมันเสื่อมสภาพไปตั้งแต่ตอนแพ้รอบชิงปีก่อน ถึงได้คิดอะไรตื้นๆ แบบนั้นออก It's an algorithm. ระบบสุ่มวิเคราะห์ตามความเหมาะสมของสเตตัสและสไตล์การเล่น และน่าเสียดาย... ผลลัพธ์บอกว่าค่าความเข้ากันได้ระหว่างสไตล์บุกตะบันไม่คิดชีวิตของนาย กับสไตล์ควบคุมความเสียหายของฉัน อยู่ในเกณฑ์ ‘บังคับควบคุม’ เพื่อไม่ให้นายไปตายหะ... ในดันเจี้ยนระดับ S" คำพูดเหน็บแนมที่จงใจเว้นวรรคคำหยาบไว้อย่างสุภาพแต่เจ็บแสบถึงทรวงอกทำให้เส้นเลือดที่ขมับของเรย์เต้นตุบๆ มือหนากำหมัดแน่นจนข้อต่อขึ้นสีขาวโพลน "ใครจะไปตายไม่ทราบ! ฉันเดี่ยวเดะลุยเดี่ยวมาตลอดสามปีโดยไม่ต้องมีไกด์คอยมาจู้จี้สั่งซ้ายสั่งขวาเว้ย!" "แล้วผลลัพธ์ของการลุยเดี่ยวของนายคืออะไรล่ะ? คะแนนแรงค์ร่วงกวาดพื้น ทีมแตกกระเจิง และเกือบโดนแบนจากการทำลายสภาพแวดล้อมในดันเจี้ยนเกินขีดจำกัด" คีย์รุกคืบเข้าประชิดบ้าง โน้มใบหน้าเข้าไปใกล้จนเรย์ต้องเอนตัวหนีโดยสัญชาตญาณ ทว่าแผ่นหลังกลับชนเข้ากับเคาน์เตอร์บาร์เย็นเฉียบ "จำไว้ซะนะเรย์... ในดันเจี้ยนซีซั่นนี้ นายไม่ใช่ศูนย์กลางจักรวาล และฉันไม่ใช่แม่บ้านที่จะคอยตามเช็ดก้นเวลาที่นายวิ่งเข้าไปหาความตายโง่ๆ" บรรยากาศรอบตัวอุณหภูมิลดฮวบลงทันที ไดอะล็อกเชือดเฉือนคมคายลอยเคคว้างอยู่ในอากาศที่แทบจะประจุไฟฟ้าเข้าหากัน เรย์จ้องมองดวงตาสีเทาที่สะท้อนภาพใบหน้าบึ้งตึงของตัวเอง ความใกล้ชิดระดับที่ลมหายใจอุ่นร้อนปะทะกันทำให้หัวใจที่ควรจะเต้นด้วยความโกรธ กลับเริ่มเปลี่ยนจังหวะเต้นรัวอย่างไร้เหตุผล กลิ่นหอมสะอาดเฉพาะตัวของคีย์ทำเอาสติที่เคยกระปรี้กระเปร่าของเขาเริ่มปั่นป่วน นี่ไม่ใช่แค่การจับคู่ธรรมดา... แต่มันคือสงครามประสาทที่เดิมพันด้วยศักดิ์ศรีของทั้งคู่ "ปากดีนักนะ... ลองลงไปในสนามจริงแล้วนายยังเก่งได้แบบนี้รึเปล่าเถอะ ไดเรกเตอร์คีย์" เรย์เค้นเสียงลอดไรฟัน ยื่นมือออกไปคว้าปกเสื้อคลุมของอีกฝ่ายให้เข้ามาใกล้ขึ้นอีกจนหน้าผากเกือบจะชนกัน "ถ้าภายในสิบนาทีแรกในดันเจี้ยน นายร้องขอให้ฉันช่วย นายต้องเลี้ยงกาแฟฉันหนึ่งปีเต็ม... กล้ามั้ยล่ะ?" คีย์ไม่สะท้านแม้แต่น้อย ดวงตาคมกริบกวาดมองมือของเรย์ที่กำปกเสื้อตนเองอยู่ ก่อนจะเลื่อนขึ้นมาสบตาตรงๆ รอยยิ้มมุมปากขยับกว้างขึ้นเล็กน้อยอย่างมีความหมาย "ข้อเสนอพิจารณาได้... แต่ถ้านายตายคาอกมอนสเตอร์ตัวแรกเพราะวิ่งนำหน้าโดยไม่ฟังแผนของฉัน นายต้องใส่ชุดหูแมวไลฟ์สตรีมขอโทษผู้ชมทั้งประเทศหนึ่งชั่วโมงเต็ม... กล้ารึเปล่าล่ะ โปรเพลเยอร์?" เรย์ชะงักไปชั่ววินาทีเมื่อได้ยินข้อเสนอสุดอัปยศนั้น แต่ศักดิ์ศรีที่ค้ำคอและทิฐิที่พุ่งสูงลิ่วทำให้เขาไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากพยักหน้ารับคำท้า "ดี! งั้นก็เตรียมตัวไปตายดาบหน้าด้วยกันได้เลย!" เรย์กระชากมือกลับแล้วหมุนตัวเตรียมจะเดินไปยังประตูวาร์ปมิติที่เปิดเรืองแสงสีฟ้าอยู่กลางห้องพัก ทว่าในจังหวะนั้นเอง เสียงสัญญาณเตือนภัยฉุกเฉินระดับสูงสุดก็ดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วทั้งอาคาร พร้อมกับระบบเสียงAI ของสมาคมที่ประกาศก้องด้วยน้ำเสียงกระชั้นชิด *‘ALERT! ALERT! Dungeons Gate ชั้นที่ 0 เปิดก่อนกำหนด... ตรวจพบผู้บุกรุกไม่ทราบฝ่ายและมอนสเตอร์ระดับ King Class หลุดเข้ามาในโซนเตรียมตัว... ขอให้ผู้เข้าแข่งขันทุกคนเตรียมอาวุธและ...’* เสียงประกาศยังไม่ทันจบสิ้น ประตูเหล็กกล้าหนาเตอะด้านหลังห้องพักก็ถูกระเบิดกระเด็นด้วยแรงกระแทกมหาศาล ควันสีเทาคละคลุ้งตลบอบอวลไปทั่วบริเวณ พร้อมกับเสียงคำรามกึกก้องที่สั่นสะเทือนไปถึงขั้วหัวใจ เรย์หันขวับกลับไปมองฝุ่นควันหนาทึบ ดวงตาเบิกกว้างเมื่อเงาร่างมหึมาของอสูรกายร่างยักษ์ที่มีดวงตาสีแดงฉานนับสิบคู่ค่อยๆ ก้าวเท้าเหยียดย่างออกมาจากกลุ่มควัน พร้อบกับเสียงฝีเท้าหนักหน่วงที่ใกล้เข้ามาทุกที ในวินาทีเป็นตายที่ไม่มีใครคาดคิด คีย์ที่ยืนนิ่งสงบมาตลอดกลับเอื้อมมือมาคว้าข้อมือของเรย์ไว้แน่นกระชากเข้าหาตัวอย่างแรงจนเรย์เซถลาเข้าไปปะทะแผงอกของอีกฝ่าย แผ่นหลังของเขาถูกดันแนบชิดติดกับเสาหินรับน้ำหนัก ขณะที่มืออีกข้างของคีย์ยกปืนพกพลังงานสูงขึ้นเล็งตรงไปเบื้องหน้าอย่างแม่นยำ ลมหายใจของทั้งคู่ห่างกันเพียงมิลลิเมตรเดียว ดวงตาสีเทาเข้มมองลึกเข้ามาในดวงตาของเขาด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความจริงจังระคนหงุดหงิด "หุบปาก... แล้วเชื่อใจฉัน... เรย์" ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปในดันเจี้ยนเดือดระอุนี้ด้วยกันนะครับ แล้วพบกันใหม่ตอนหน้าครับ!