พบพานในเงามืด

"ถ้าเจ้ายังเดินวนอยู่ที่เดิมอีกสามก้าว ข้าเกรงว่าตำราเวทมนตร์เล่มสุดท้ายบนชั้นนั้น คงจะกลายเป็นจุลไปเสียก่อนที่เจ้าจะได้ทันเปิดอ่านมันนะคะ, นักเดินทางผู้หลงทาง" กลิ่นอายของกระดาษโบราณผสมผสานกับฝุ่นละอองที่ลอยเคว้งคว้างในแสงสลัว แผ่ซ่านความเย็นเยียบเยือกจนชวนให้ขนลุกชัน เรย์สะดุ้งสุดตัว สัญชาตญาณการเอาตัวรอดจากโลกไอทีที่เขาคุ้นเคยสั่งให้ก้าวถอยหลังโดยอัตโนมัติ แต่ทว่าพื้นผิวไม้เก่าคร่ำคร่าใต้ฝ่าเท้ากลับส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าดฟ้องตำแหน่งของเขาเสียสิ้น นี่ไม่ใช่ห้องสมุดของระบบเกมทั่วไปที่เขาเคยสัมผัสมาในเบต้าเทส เรย์หรี่ตาลงพยายามปรับโฟกัสท่ามกลางความมืดสลัว แสงสีฟ้าจางๆ จากอินเทอร์เฟซระบบที่หลงเหลืออยู่สะท้อนให้เห็นโครงร่างของชั้นหนังสือสูงตระหง่านราวกับตึกระฟ้า ทอดเงาทอดตัวยาวเหยียดราวกับกรงขังขนาดยักษ์ และณ จุดลึกสุดของห้องโถงร้างไร้ผู้คนแห่งนี้ ร่างของสตรีผู้หนึ่งกำลังนั่งไขว่ห้างอยู่บนบันไดวนเหล็กดัดขึ้นสนิม เส้นผมสีเงินยวงยาวสยายเคลียไหล่ราวกับเส้นไหมทอจากแสงจันทร์ ดวงตาสีอเทอร์เนลคู่คมกริบราวกับมองทะลุปรุโปร่งถึงจิตใต้สำนึกของเขากำลังจ้องมองตรงมา เอเลน่า... นางไม่ใช่ NPC ที่มีคำพูดโปรแกรมไว้ต้อนรับผู้เล่นตามบ้านเมืองทั่วไปอย่างแน่นอน "คุณเป็นใครกันแน่?" เรย์เอ่ยถาม น้ำเสียงแม้จะพยายามควบคุมให้ราบเรียบที่สุด แต่ความสั่นเครือเล็กน้อยในตอนท้ายก็ยังคงทรยศความตื่นตระหนกในใจ "ระบบระบุว่าที่นี่คือเขตหวงห้ามระดับสามที่ถูกปิดตายตั้งแต่ยุคปฐมบท แล้วทำไม NPC ระดับสูงอย่างคุณถึงมานั่งรออยู่ตรงนี้ได้... หรือว่าคุณรู้ว่าฉันกำลังจะมา?" เอเลน่าไม่ได้ตอบในทันที นางค่อยๆ ปิดตำราปกหนังสีดำสนิทในมือช้าๆ เสียงกระดาษกระทบกันดัง *'พรึบ'* ก้องกังวานไปทั่วความเงียบงัน ก่อนที่ริมฝีปากบางเฉียบสีระเรื่อจะยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย เป็นรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความเย้ยหยันแกมเอ็นดูอย่างประหลาด "ระบบงั้นหรือคะ?" เสียงหวานใสแต่เยือกเย็นเอื้อnเอ่ยขึ้นอีกครั้ง นางลุกขึ้นยืนอย่างสง่างาม ชายกระโปรงยาวลากพื้นขยับตามจังหวะก้าวเดินที่ไร้ซึ่งสรรพเสียง "คำก็ระบบ สองคำก็ผู้เล่น... เจ้ามนุษย์ตัวจิ๋วผู้แบกรับขยะชิ้นโตไว้บนหลังเอ๋ย เจ้าคิดจริงๆ หรือว่าโลกใบนี้ถูกสร้างขึ้นมาเพื่อให้พวกเจ้าเข้ามาวิ่งเล่นเก็บเลเวลแก้เบื่อกันล่ะคะ?" เรย์ขมวดคิ้วแน่น สมองส่วนวิเคราะห์ข้อมูลประมวลผลอย่างรวดเร็ว ข้อมูลจากหน้าจอโฮโลแกรมปรากฏสัญลักษณ์สีแดงกะพริบเตือนรัวๆ *[Warning: Anomalous Entity Detected - ระดับอันตรายเกินกว่าจะประเมิน]* เขากวาดสายตามองสำรวจรอบกาย สภาพของห้องสมุดร้างแห่งนี้เต็มไปด้วยเศษซากดาต้าที่แตก 0 และ 1 ลอยละล่องราวกับหิ่งห้อยดิจิทัล มันคือร่องรอยของการพยายามลบข้อมูลบางอย่างทิ้งอย่างเร่งรีบ และหนังสือในมือของเอเลน่า... หน้าปกของมันมีตราสัญลักษณ์คุ้นตาที่เขาเคยเห็นในไฟล์ลับของพี่สาว โครงการวิจัยมิติคู่ขนานที่ถูกสั่งปิดตายหลังอุบัติเหตุครั้งนั้น "ถ้าที่นี่ไม่ใช่เกม... แล้วมันคืออะไร?" เรย์ถามย้ำ สายตาไม่ละไปจากร่างระหงที่ค่อยๆ เดินเข้ามาใกล้ทีละก้าว "และทำไมข้อมูลของพี่สาวฉันถึงมาอยู่ในโลกนี้ได้ คุณเกี่ยวข้องอะไรกับโปรเจกต์ 'Aether Gate' กันแน่ เอเลน่า" ทันทีที่สิ้นเสียงของเรย์ บรรยากาศรอบตัวก็เปลี่ยนไปราวกับพลิฝ่ามือ อุณหภูมิลดฮวบลงจนลมหายใจกลายเป็นไอสีขาว เอเลน่าหยุดฝีเท้าลงห่างจากเขาเพียงแค่เอื้อมมือ ดวงตาสีเงินคู่นั้นพินิจพิเคราะห์ใบหน้าของชายหนุ่มตรงหน้าอย่างลึกซึ้ง ราวกับกำลังค้นหาเงาของใครบางคนในอดีต "เจ้าช่างกล้าหาญเสียจริง หรือว่าโง่เขลากันแน่นะที่กล้าเอ่ยนามของกุญแจดอกนั้นออกมาในดินแดนที่แม้แต่เงาของพระเจ้ายังไม่กล้ากรายกลาย" เอเลน่าโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้ กระซิบแผ่วเบaจนสัมผัสได้ถึงไอความเย็นเยียบที่แผ่ออกมาจากตัวนาง "อยากรู้ความจริงนักใช่ไหมคะ เด็กน้อย?... งั้นก็จงพิสูจน์ให้ข้าเห็นสิว่า เจ้ามีค่าพอที่จะแบกรับความจริงอันเน่าเฟะนี้ หรือจะเป็นเพียงแค่ขยะชิ้นถัดไปที่จะถูกกวาดทิ้งลงสู่ห้วงเหวแห่งความลืมเลือน" สิ้นคำพูดของหญิงสาว พื้นเบื้องล่างของห้องสมุดก็สั่นสะเทือนอย่างรุนแรง รอยแยกสีแดงฉานแตกแขนงออกราวดอกไม้ไฟแห่งความตาย โซ่ตรวนเวทมนตร์สีดำสนิทพุ่งทะยานขึ้นมาจากพื้นผิวโลกดิจิทัล ล็อคข้อเท้าของเรย์ไว้แน่นจนขยับเขยื้อนไม่ได้ ท่ามกลางความตื่นตระหนกนั้น เสียงแจ้งเตือนจากระบบที่ปิดตายไปแล้วกลับดังขึ้นอีกครั้งอย่างกะทันหัน *[ติ๊ง! ตรวจพบเงื่อนไขลับ: ผู้เล่นเรย์ได้รับการยอมรับจาก 'ผู้เฝ้ามองมิติ: เอเลน่า']* *[ระบบกำลังทำการปลดล็อก: เควสต์ลับระดับ SSS - 'บันทึกสีเลือดแห่งอาณาจักรที่สาบสูญ']* *[คำเตือน: การตอบรับเควสต์นี้จะทำให้ท่านไม่สามารถออกจากระบบได้ จนกว่าจะเสร็จสิ้นภารกิจ หรือ... ตัวตนของท่านจะถูกลบหายไปตลอดกาล]* เรย์เบิกตากว้าง มองหน้าต่างสีแดงฉานที่เด้งขึ้นมาขวางกั้นระหว่างเขากับหญิงสาวลึกลับ ก่อนที่เอเลน่าจะยื่นมือเรียวบางออกมาสัมผัสที่หน้าผากของเขาเบาๆ พร้อมกับรอยยิ้มปริศนาที่ทิ้งปมสุดท้ายไว้ก่อนสติของเขาจะดับวูบลง "ยินดีต้อนรับสู่ความเป็นจริงนะคะ... หุ้นส่วนคนใหม่ของฉัน" ... ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปกับ "ผู้พิทักษ์มอนสเตอร์ป่วน" ในตอนนี้นะคะ!