ชีวิตเศรษฐีที่แสนสั้น

"เซ็นซะ ธันวา... แล้วนายจะพ้นทุกข์" เสียงของทนายความประจำตระกูลดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันของห้องประชุมกระจกใสระฟ้า ปลายปากกาหมึกซึมราคาแพงถูกเลื่อนมาตรงหน้า ชายหนุ่มผู้เคยนั่งอยู่บนจุดสูงสุดของห่วงโซ่อาหารในแวดวงธุรกิจ หัวเราะออกมาเบาๆ ในลำคอ เสียงหัวเราะที่ไร้ซึ่งความหวาดกลัว มีเพียงความเย้ยหยันต่อโชคชะตาที่เล่นตลก ธันวาปรายตามองเอกสารนับร้อยหน้าที่กองสุมอยู่บนโต๊ะ หุ้นทั้งหมดถูกอายัด คฤหาสน์หลังงามถูกประมูลขายทอดตลาด บัญชีธนาคารทุกสกุลเงินถูกอายัดจนเกลี้ยงเกลาจากข้อหาที่เขาไม่ได้เป็นคนก่อ... ฝีมือของญาติสนิทมิตรสหายที่พร้อมจะแทงข้างหลังยามที่เขาพลพลาด "เกลี้ยงเลยสินะครับ" ธันวาเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง ดวงตาคมกริบกวาดมองหน้าบรรดาบอร์ดบริหารที่เคยสยบแทบเท้า แต่บัดนี้กลับนั่งกอดอกมองเขาด้วยสายตาสสมน้ำหน้า "อย่าพูดมากเลยธันวา บริษัทมันพังเพราะความมั่นใจโง่ๆ ของนาย ยอมรับความจริงซะเถอะว่านายมันก็แค่ไอ้ขี้แพ้ที่หมดตัว!" เสียงของลูกพี่ลูกน้องคนสนิทตบโต๊ะดังสนั่นด้วยความสะใจ จรดปากกา เซ็นชื่อลงไปอย่างไร้เยื่อใย ร่างกายของอดีตซีอีโอมหาเศรษฐีเหลือเพียงเสื้อเชิ้ตยับยู่ยี่กับกางเกงสแล็คตัวเดียว สลัดภาพลักษณ์ความหรูหราทิ้งไปจนหมดสิ้น ท่ามกลางเสียงหัวเราะเยาะเย้ยของคนที่เคยร่วมโต๊ะอาหาร ธันวาเดินออกจากตึกระฟ้าแห่งนั้นด้วยตัวเปล่าเล่าเปลือย ก้าวพ้นประตูบริษัท ลมหายใจแรกของความยากจนข้นแค้นตีเข้าหน้าทันที ไม่มีรถหรูมารับ ไม่มีเลขาคอยถือกระเป๋า มีเพียงกระเป๋าผ้าใบเก่าๆ และโทรศัพท์มือถือเครื่องเดิมที่แบตเตอรี่เหลือแค่หอคอยสีแดงใกล้ดับ *ติ๊ง!* เสียงแจ้งเตือนประหลาดดังขึ้นในหัว ไม่ใช่เสียงจากโทรศัพท์ แต่เป็นระบบเสียงจักรกลสังเคราะห์ที่ดังสะท้อนอยู่ในโสตประสาท [ตรวจพบสถานะ: 'ยาจกขั้นสุดยอด'] [เงื่อนไขผ่าน: ปลดล็อก 'ระบบมหาเศรษฐีพลิกนรก' สำเร็จ!] [ภารกิจแรก: เอาชีวิตรอดใน 24 ชั่วโมงแรกโดยมีเงินติดตัวไม่เกิน 50 บาท] [ของรางวัล: สิทธิ์ปลดล็อกกองทุนลับมูลค่าหนึ่งหมื่นล้านบาท หากทำภารกิจสำเร็จ] ธันวาขยصคิ้วเล็กน้อย เขาไม่ได้ตกใจจนสติหลุด เพราะชีวิตมันดิ่งเหวสุดๆ แล้ว ระบบบ้าบออะไรนี่จะมาซ้ำเติมหรือช่วยชีวิตก็ช่างเถอะ สิ่งเดียวที่ท้องของเขาร้องประท้วงในตอนนี้คือความหิวโหย เดินลัดเลาะมาตามตรอกซอกซอยของย่านชุมชน กลิ่นหอมฟุ้งของพริกแกงและหมูย่างกระทะร้อนเตะจมูก ป้ายร้านเก่าๆ ขึ้นไฟนีออนกระพริบระยิบระยับ 'ร้านหมูกระทะเจ๊มะลิ สู้ชีวิต' ชายหนุ่มยืนเก้ๆ กังๆ อยู่หน้าร้าน สภาพของเขาตอนนี้ดูไม่ต่างจากคนเร่ร่อน เนื้อตัวมอมแมมจากการเดินตากแดด เงินในกระเป๋าเสื้อมีเศษเหรียญอยู่สามสิบบาทถ้วน ทันใดนั้น ร่างระหงในชุดผ้ากันเปื้อนสีชมพูสดใสก็เดินถือถาดหมูสามชั้นเดินออกมาพอดี มะลิ... หญิงสาวผู้เป็นคู่หมั้นที่คบหากันมาตั้งแต่สมัยเขายังเป็นแค่พนักงานออฟฟิศต๊อกต๋อย เธอเคยบอกว่าต่อให้เขาล้มละลายเหลือแต่กางเกงในตัวเดียวเธอก็จะเลี้ยงดูเขาเอง แต่ตอนนั้นธันวาคิดว่ามันเป็นแค่คำหวาน ไม่คิดว่าวันหนึ่งมันจะกลายเป็นเรื่องจริง "อ้าว! ธันวา?" มะลิชะงักฝีเท้า ดวงตากลมโตเบิกกว้างเมื่อเห็นสภาพแฟนหนุ่มผู้เคยเนี้ยบตั้งแต่หัวจรดเท้า ตอนนี้กลับหัวยุ่งเหยิงเสื้อผ้าหลุดลุ่ย เธอมองซ้ายมองขวา ก่อนจะวางถาดหมูลงบนโต๊ะแล้ววิ่งปรี่เข้ามาคว้าแขนเขาไว้ "เธอ... เธอรู้ข่าวแล้วใช่ไหม?" ธันวาเอ่ยเสียงแหบแห้ง พยายามหลบสายตา มะลิไม่ตอบ เธอจ้องมองใบหน้าคมคายที่ดูอิดโรยนั้นด้วยแววตาไหววับ ก่อนจะยื่นมือเรียวขึ้นมาตบหน้าผากเขาเบาๆ ดัง *แป๊ะ* ด้วยความหมั่นเขี้ยว "รู้สิยะ! แชร์กันทั่วเฟซบุ๊ก ยัยพวกชะนีไฮโซที่เคยเกาะแกะนายพากันบล็อกเฟซหนีกันหมดแล้วไม่ใช่รึไง!" มะลิเท้าสะเอว สีหน้าไม่มีความตกใจหรือเสียใจเลยแม้แต่น้อย มีแต่ความดุดันตามประสาแม่ค้าปากตลาด "ยืนบื้อทำไมตรงนี้ยะ? โดนไล่ออกจากบ้านมาแล้วใช่ไหมล่ะ บอกแล้วว่าอย่าไปทำธุรกิจแข่งกับพวกเขี้ยวลากดินพวกนั้น ไม่ฟัง!" "ผม... ผมหมดตัวแล้วนะมะลิ ไม่มีแม้กระทั่งเงินจ่ายค่าห้อง..." ธันวาพูดด้วยความรู้สึกผิดลึกๆ ในอก หัวใจบีบรัดอย่างเจ็บปวด เขาไม่อยากเป็นภาระของผู้หญิงคนนี้ มะลิถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ ก่อนจะคว้ามือหยาบกร้านของอดีตซีอีโอมากุมไว้แน่น ฝ่ามือของเธอยังคงอุ่นและเต็มไปด้วยรอยด้านจากการจับตะหลิวตักอาหาร แต่สำหรับธันวาในวินาทีนี้ มันอบอุ่นยิ่งกว่ากองเงินกองทองนับล้าน "หมดตัวก็เรื่องของนายสิยะ! แต่ปากท้องน่ะเรื่องใหญ่..." มะลิกระชากแขนเขาให้เดินเข้าร้าน ท่ามกลางสายตาของลูกค้าในร้านที่หันมามอง "มานี่เลย! นั่งลงตรงนี้! วันนี้ฉันเปิดเตาพิเศษให้นายคนเดียว... เลิกทำหน้าหมาหงอยแล้วกินหมูกระทะซะ!" ธันวานั่งลงบนเก้าอี้พลาสติกสีแดงอย่างไร้เรี่ยวแรง เตาถ่านร้อนๆ ถูกยกมาวางตรงหน้า พร้อมกับหมูสามชั้นพูนๆ และกุ้งสดๆ ที่มะลิบรรจงคีบลงไปย่างจนส่งเสียงดังฉู่ฉ่า ควันหอมกรุ่นคละคลุ้งกลบกลิ่นอายความพ่ายแพ้ในชีวิตไปจนหมดสิ้น "กินเข้าไปให้หมด!" มะลิวางตะเกียบใส่มือเขา "แล้วฟังฉันให้ดีนะธันวา นับจากวันนี้ไป นายคือเด็กเสิร์ฟเบอร์หนึ่งของร้านหมูกระทะเจ๊มะลิ ค่าแรงวันละสามร้อยบาท ห้ามอิดออดเข้าใจไหม!" ธันวามองหน้าหญิงสาวผู้ไม่เคยทอดทิ้งเขาในยามวิกฤต มุมปากหยักยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย ความรู้สึกอบอุ่นแปลกประหลาดแล่นริ้วขึ้นมาในอก เสียงระบบในหัวดังเตือนขึ้นเบาๆ อีกครั้ง [เงื่อนไขภารกิจเอาชีวิตรอดใน 24 ชั่วโมงแรก: สำเร็จลุล่วง!] [กำลังปลดล็อกกองทุนลับมูลค่าหนึ่งหมื่นล้านบาท...] ในขณะที่ธันวากำลังจะคีบหมูชิ้นโตเข้าปาก มือถือในกระเป๋ากางเกงก็สั่นครืดคราดขึ้นมาอย่างกะทันหัน หน้าจอแสดงเบอร์โทรศัพท์แปลกประหลาดที่ไม่มีรหัสประเทศ เป็นสายโทรเข้าจาก 'ธนาคารกลางระดับโลก' ที่ไม่เคยมีใครติดต่อได้ง่ายๆ มะลิเหลือบไปเห็นหน้าจอโทรศัพท์ที่สว่างวาบขึ้นท่ามกลางควันหมูกระทะ เธอขมวดคิ้วมุ่น "ใครโทรมาดึกดื่นดื่นป่านนี้ยะ? หรือพวกเจ้าหนี้ตามมาทวงเงินอีก?" ธันวาสูดลมหายใจเข้าลึกๆ วางตะเกียบลงช้าๆ นัยน์ตาคมกريบที่เคยหมดอาตายายในตอนแรก บัดนี้กลับทอประกายคมปلاบอย่างน่ากลัว รอยยิ้มเยือกเย็นปรากฏขึ้นที่มุมปาก เมื่อเขากดรับสาย และเสียงปลายสายก็เอמהขึ้นด้วยความนอบน้อมที่สุด "เรียนท่านประธานธันวา... ระบบบัตรเครดิตดำไร้ขีดจำกัด 'แบล็กการ์ด ไทเทเนียม' ของท่าน พร้อมใช้งานแล้วครับ นายท่านต้องการให้เรากว้านซื้อหุ้นบริษัทที่เพิ่งไล่ท่านออกทั้งหมดในราคาตลาดตอนนี้เลยไหมครับ?" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับความป่วนและสะใจนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ *ฮาไม่จำกัด*