กฎของเวทมนตร์ที่ไม่มีในตำรา

"ทฤษฎีเวทบทที่สามกล่าวไว้ว่า มานาน่า หรือพลังมานาที่ถูกขับเคลื่อนออกนอกร่างกาย จะต้องผ่านการกลั่นกรองผ่านกระแสจิตอย่างน้อยสี่จุด เพื่อลดอัตราการสูญเสียพลังงานสิบสองเปอร์เซ็นต์... แต่นั่นคือตำราสำหรับคนหัวโบราณที่ขี้เกียจแม้แต่จะคิดคำนวณสมการอนุพันธ์เชิงอนุlocks" เสียงทุ้มต่ำแต่ราบเรียบดังขึ้น ท่ามกลางความเงียบงันที่เข้าปกคลุมห้องเรียนเวทมนตร์พื้นฐาน ชั้นปีที่หนึ่ง ของสถาบันเวทมนตร์อาร์케니아 (Arkaneia) นักเรียนเกือบครึ่งร้อยชีวิตต่างพากันหันขวับมามองต้นเสียงเป็นตาเดียว ด้วยความรู้สึกประสมปนเประหว่างความตกตะลึงและความเหลือเชื่อ เซน ขยับกรอบแว่นโลหะทรงรีบนสันจมูกเล็กน้อย นัยน์ตาสีเทาเข้มของเขาสะท้อนภาพกระดานชนวนเวทมนตร์ ที่กำลังเรืองแสงสีฟ้าอ่อนด้วยตัวอักษรสูตรคำนวณซับซ้อน ซึ่งเขาเพิ่งจะเขียนเพิ่มเติมลงไปด้านข้างของแผนภาพมาตรฐาน เด็กหนุ่มเจ้าของเรือนผมสีดำสนิทไม่ได้แสดงท่าทีตื่นตระหนกแม้แต่น้อย แม้ว่าบรรยากาศรอบตัวจะกดดันจนแทบหายใจไม่ออกก็ตาม เขายืนพิงโต๊ะไม้เนื้อแข็ง มือข้างหนึ่งสอดไว้ในกระเป๋าเสื้อคลุมเครื่องแบบสีเทาเข้ม ท่าทางสบายๆ นั้นตัดกับความตึงเครียดของบรรยากาศในห้องอย่างสิ้นเชิง "เธอพูดว่าอะไรนะ... นักเรียนเซน" เสียงหวานเยียบเย็นแต่ทรงอำนาจดังขึ้นจากด้านหน้าห้อง อาจารย์ลินดา อาจารย์ประจำรายวิชาทฤษฎีเวทประยุกต์และเวทพื้นฐาน ก้าวเท้าช้าๆ ออกมาจากหลังโพเดียมไม้โอ๊ก ร่างเพรียวระหงในชุดคลุมสีดำสนิทปักดิ้นเงินบ่งบอกถึงสถานะนักเวทระดับสูง เส้นผมสีเงินยวงยาวสลวยสะท้อนกับแสงไฟจากคริสตัลเพดาน ใบหน้าเรียบเนียนไร้รอยยิ้ม ดวงตาสีม่วงเข้มคู่นั้นจ้องมองเด็กหนุ่มราวกับจะมองทะลุไปถึงความคิดเบื้องหลังแว่นตากลมโตคู่นั้น ความเย็นชาและเข้มงวดของอาจารย์ลินดาเป็นที่เลื่องลือไปทั่วทั้งสถาบัน ไม่มีนักเรียนปีหนึ่งคนไหนกล้าสบตาเธอเกินสามวินาที เว้นแต่เซน... ที่ยังคงมองเธอกลับด้วยสายตานิ่งสงบ ราวกับกำลังประเมินค่าตัวเลขในสมการคณิตศาสตร์ "ผมบอกว่า... ทฤษฎีที่อาจารย์เพิ่งสอนไปเมื่อสقุนต์ที่แล้ว มีจุดรั่วไหลด้านพลังงานอยู่ราวๆ เจ็ดจุดแปดเปอร์เซ็นต์ครับ" เซนเอ่ยทวนด้วยน้ำเสียงสุภาพ นุ่มนวล แต่ทว่ามั่นอกมั่นใจอย่างยิ่งยวด "หากเราปรับเปลี่ยนลำดับการไหลเวียนของมานา จากการหมุนวนตามเข็มนาฬิกา ให้เป็นการหักเหหกสิบองศาตามหลักเรขาคณิตสามมิติ คาถา 'ศรลม' พื้นฐาน จะมีความเร็วต้นเพิ่มขึ้นเกือบเท่าตัว โดยใช้ปริมาณมานาเท่าเดิมครับ" เสียงฮือฮาดังขึ้นเบาๆ ในหมู่เด็กนักเรียนแถวหลัง บางคนถึงกับส่ายหัวด้วยความหมั่นไส้ ในขณะที่บางคนมองเขาด้วยสายตาราวกับเห็นตัวประหลาด การท้าทายตำราหลวงที่ใช้สืบทอดกันมานับร้อยปี ในคาบเรียนแรกของวันเปิดเทอมวันแรก... นี่ไม่ใช่ความกล้าหาญ แต่มันคือความบ้าบิ่นชัดๆ ลินดายังคงยืนนิ่งอยู่ที่เดิม ดวงตาสีม่วงเข้มหรี่ลงเล็กน้อย เธอกวาดสายตามองกระดานชนวนที่เซนเพิ่งแก้ไขโครงสร้างเวทมนตร์ใหม่ทั้งหมด ลายเส้นสมการที่ซับซ้อนแต่เป็นระเบียบเรียบร้อยถูกเขียนด้วยความแม่นยำ ราวกับถูกพิมพ์ออกมาจากเครื่องจักร ไม่ใช่สิ่งที่เด็กนักเรียนปีหนึ่งเพิ่งก้าวเท้าเข้าสถาบันวันแรกจะทำได้ด้วยซ้ำ บรรยากาศภายในห้องเงียบลงจนได้ยินแม้กระทั่งเสียงลมหายใจ เซนลอบสังเกตปฏิกิริยาของอาจารย์สาวอย่างเงียบเชียบ ปมในใจของเขาเกี่ยวกับชาติกำเนิดและตระกูลขุนนางตกอับที่ถูกลืมเลือน ทำให้เขาต้องเรียนรู้ที่จะมองเวทมนตร์ไม่ใช่เป็นเพียงแค่พรสวรรค์จากพระเจ้า แต่เป็น "วิทยาศาสตร์" ที่สามารถคำนวณ วัดผล และพัฒนาต่อยอดได้ สมองของเขาถูกฝึกฝนให้มองเห็นโครงสร้างพลังงานเป็นตัวเลขและสมการมาตั้งแต่เด็ก และนี่คือเหตุผลที่เขาไม่เคยเกรงกลัวต่อกฎเกณฑ์ที่ไร้เหตุผล "สมการนี้..." ลินดาเอ่ยขึ้น ทำลายความเงียบ น้ำเสียงของเธอยังคงเรียบเฉย แต่แววตาไหววับชั่วพริบตา "เธอได้มาจากไหน ตำราโบราณเล่มไหนในห้องสมุดเขตหวงห้าม?" "ไม่มีในตำราหรอครับอาจารย์" เซนตอบพร้อมกับรอยยิ้มจางๆ ที่มุมปาก "ผมแค่... ลองคำนวณดูเล่นๆ ระหว่างที่นั่งฟังอาจารย์บรรยายเมื่อสักครู่นี้เองครับ" คำตอบนั้นทำให้คิ้วเรียวสวยของอาจารย์ลินดากระตุกขึ้นเล็กน้อย ความเงียบกลับมาเยือนอีกครั้ง ทว่าครั้งนี้มันเต็มไปด้วยความกดดันที่หนักหน่วงยิ่งกว่าเดิม อาจารย์สาวก้าวเข้าไปใกล้กระดานชนวนมากขึ้น เธอใช้ปลายนิ้วเรียวยาวแตะลงบนเส้นกราฟมานาที่เซนเพิ่งวาดขึ้น พลังเวทสีม่วงอ่อนไหลผ่านปลายนิ้วของเธอเข้าสู่ตัวกระดานเพื่อตรวจสอบความถูกต้องของสมการ วินาทีนั้นเอง... แสงสีฟ้าและสีม่วงก็สะท้อนวับขึ้นพร้อมกัน ลินดาชะงักไปเล็กน้อย ดวงตาสีม่วงคู่สวยเบิกกว้างขึ้นเสี้ยววินาที ก่อนจะกลับมาเรียบสนิทดังเดิม เธอลดมือลงแล้วหันกลับมามองเด็กหนุ่มผู้สวมแว่นตาที่ยังคงยืนท่าทางสบายๆ ไม่สะทกสะท้าน "ทฤษฎีตามตำรา... มีไว้เพื่อให้เด็กๆ ฝึกฝนรากฐานให้มั่นคง" ลินดาเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบเช่นเคย แต่แฝงไปด้วยความหมายลึกซึ้งบางอย่างที่ยากจะคาดเดา "แต่การแหกกฎโดยปราศจากความเข้าใจที่แท้จริง มันคือความโง่เขลา... ทว่า สิ่งที่เธอทำเมื่อครู่..." อาจารย์สาวเว้นจังหวะเล็กน้อย ปรายตามองสมการบนกระดานอีกครั้ง ก่อนจะหันกลับมาสบตากับเซนตรงๆ "...มันไม่ใช่ความโง่เขลา เซน" เด็กนักเรียนในห้องต่างกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ไม่มีใครคาดคิดว่าอาจารย์ผู้ขึ้นชื่อเรื่องความเข้มงวดและเกลียดการนอกลู่นอกทางที่สุดในสถาบัน จะเอ่ยปากชม... หรืออย่างน้อยก็ไม่ตำหนิเด็กใหม่ที่กล้าอาจหาญถึงเพียงนี้ เซนโคศีรษะลงเล็กน้อยอย่างมีมารยาท "ขอบคุณสำหรับคำชื่นชมครับอาจารย์" "ฉันยังไม่ได้ชมเธอ" ลินดาตัดบททันควัน มุมปากของเธอขยับขึ้นคล้ายจะยิ้มแต่ก็ไม่ใช่ "ฉันแค่บอกว่า มันน่าสนใจ... ในฐานะตัวปัญหาชิ้นใหม่ของฉันในปีนี้" ก่อนที่ใครจะได้ทันกล่าวอะไรเพิ่มเติม เสียงกระดิ่งเวทมนตร์บอกเวลาสิ้นสุดคาบเรียนแรกก็ดังขึ้นกังวานไปทั่วตึกอำนวยการ อาจารย์ลินดากวาดสายตามองนักเรียนทุกคนในห้องด้วยแวทาดุดันตามเดิม "เลิกคราบ! และสำหรับบ้านการบ้านวันนี้... ไปศึกษาโครงสร้างสมการที่นักเรียนเซนเพิ่งเขียนไว้บนกระดานให้เข้าใจ ใครที่สอบตกคาบหน้า จะต้องถูกส่งไปปรับพื้นฐานที่หอคอยร้างหลังป่าเวทมนตร์... ออกไปได้" สิ้นเสียงประกาศ นักเรียนทุกคนต่างรีบเก็บข้าวของออกจากห้องด้วยความเร็วสูง รอดพ้นจากบรรยากาศอันน่าอึดอัดนี้ไปได้เสียที เซนเก็บสมุดบันทึกและปากกาเวทมนตร์ลงในกระเป๋าอย่างใจเย็น เขากำลังจะก้าวเดินออกจากห้องตามคนอื่นๆ ทว่าเสียงหวานเย็นเยียบของอาจารย์สาวก็ดังขึ้นขัดจังหวะเสียก่อน "เซน... อยู่พบฉันที่ห้องพักอาจารย์หลังเลิกเรียน" เด็กหนุ่มหยุดเดิน ชำเลืองมองอาจารย์ลินดาที่ยืนกอดอกรออยู่หน้าโต๊ะทำงานของเธอ แววตาของเธอมีความหมายซ่อนเร้นบางอย่างที่มากกว่าเรื่องบทเรียน ในเสี้ยววินาทีนั้นเอง จู่ๆ อากาศรอบตัวก็เกิดอาการบิดเบือนเล็กน้อย พร้อมกับเสียงแจ้งเตือนแปลกประหลาดที่ดังขึ้นในหัวของเซน... เสียงที่ไม่อาจมีใครอื่นได้ยิน *[ระบบวิเคราะห์มานาโลก เปิดใช้งานเงื่อนไขพิเศษ... ตรวจพบความผิดปกติระดับ SSS ในตัวบุคคลเป้าหมาย: ลินดา โบวล์ด]* *[คำเตือน: ความลับที่ถูกปิดตายกำลังจะถูกเปิดเผย จงระวังการตัดสินใจครั้งนี้ เพราะมันอาจเปลี่ยนชะตากรรมของโลกเวทมนตร์ไปตลอดกาล]* ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามอ่านตอนแรกด้วยนะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ!