ฟื้นขึ้นมาในฟาร์มที่แห้งแล้ง

เพี๊ยะ! เสียงฝ่ามือกระทบเนื้อหนาๆ ดังสนั่นหวั่นไหวท่ามกลางความเงียบงันของห้องโถงคับแคบ กลิ่นอับชื้นของดินและฝุ่นละอองคละคลุ้งปะปนกับกลิ่นสาบสางของบ้านไม้ใกล้พัง ลินินกะพริบตาถี่ๆ เพื่อขับไล่ความพร่ามัว หยาดน้ำตาที่เอ่อคลอหน่วยไม่ได้มาจากความเสียใจ แต่มาจากแรงปะทะที่ฝฝากความแสบร้อนไว้บนพวงแก้มซ้ายจนชาดิก "นังตัวกาลกิณี! แกคิดว่าแต่งเข้ามาเป็นสะใภ้บ้านตระกูลซ่งแล้วจะนอนกินบ้านกินเมืองเฉยๆ ได้งั้นรึ? ดูสารรูปของแกสิ! สามีก็พิการปางตาย ไร่นาก็แห้งแล้งจนหญ้ายังไม่กล้าขึ้น แล้วยังกล้ามาทำตัวสำออยนอนเป็นผักอยู่อีกเรอะ!" เสียงแหลมสูงของป้าสะใภ้ใหญ่—นางหิรัญญ์—แผดสะท้อนจนแก้วหูแทบแตก ใบหน้าอวบอ้วนที่เต็มไปด้วยริ้วรอยแห่งความโลภบิดเบี้ยวด้วยความเกลียดชัง มืออวบหนายังคงง้างค้างอยู่ในท่าตบ พร้อมจะซัดฝ่ามือลงมาซ้ำอีกรอบหากร่างบางตรงหน้าขยับตัวไหว ลินินสูดลมหายใจเข้าลึกๆ กลิ่นคาวสนิมเลือดในโพรงปากแล่นพล่าน สมองที่เคยสับสนอลหม่านจากความทรงจำอันกระจัดกระจายค่อยๆ เรียงร้อยเรื่องราวเข้าด้วยกันอย่างรวดเร็ว เธอไม่ใช่คุณหนูตระกูลใหญ่หรือเชฟขนมหวานชื่อดังในโลกเดิมอีกต่อไปแล้ว แต่เธอคือ "ลินิน" หญิงสาวอาภัพที่ถูกครอบครัวเดิมขายต่อให้มาขัดดอกกับตระกูลซ่ง และถูกส่งตัวมายัง "ฟาร์มรกร้างปลายหุบเขา" แห่งนี้ พร้อมกับสามีที่เป็นทหารปลดประจำการซึ่งได้รับบาดเจ็บสาหัสจนเกือบพิการ! "ตื่นได้แล้ว! ถ้าวันนี้แกไม่ลุกไปถอนหญ้าหลังแปลงผัก แล้วก็หาฟืนมาสุมเตาให้เรียบร้อย ข้าวสักเม็ด น้ำสักหยดก็อย่าหวังจะได้กระเด็นเข้าท้อง!" นางหิรัญญ์ถ่มน้ำลายลงพื้นอย่างดูถูกเหยียดหยาม ก่อนจะสะบัดก้นเดินกระแทกส้นเท้าออกไปจากห้องโถงแคบๆ ทิ้งให้ลินินจมอยู่กับความเงียบงันและความเจ็บแปลบที่แก้ม ทว่า... ภายใต้รอยแดงฉานบนใบหน้านั้น มุมปากของลินินกลับยกย่องขึ้นเล็กน้อย เป็นรอยยิ้มเย็นเยียบที่ไม่มีใครคาดคิด *หึ... คิดจะกดหัวลินินคนนี้ให้จมดินตั้งแต่ก้าวแรกเลยสินะ* ในสมองของเธอนั้นไม่ได้มีเพียงความทรงจำของเจ้าของร่างเดิม แต่ยังมี "มิติบิ๊กเบเกอรี่" พื้นที่ศักดิ์สิทธิ์ส่วนตัวที่ติดตามวิญญาณข้ามภพมาด้วย! ในนั้นมีทั้งเตาอบอุตสาหกรรมขนาดใหญ่ แป้งสาลีนำเข้า เนยแท้บริสุทธิ์ ช็อกโกแลตพรีเมียม เครื่องชงกาแฟเอสเพรสโซ่ระดับท็อป และวัตถุดิบชั้นเลิศอีกนับไม่ถ้วนที่ต่อให้เอาเงินทั้งหมู่บ้านมาซื้อก็หาไม่ได้ มิตินี้คือขุมทรัพย์มหาศาล คืออาวุธ และคือความหวังเดียวที่จะพลิกชีวิตอันแร้นแค้นนี้ให้กลายเป็นเศรษฐีพันล้าน! "แค่นี้ทำเป็นเก่ง..." ลินินพึมพำกับตัวเองเบาๆ พลางใช้ปลายนิ้วแตะรอยแผลที่มุมปาก แววตาคู่คมกริบฉายแววเจ้าเล่ห์และเด็ดเดี่ยว "อยากให้ฉันอดตายเหรอ? ฝันไปเถอะ ยัยป้าหน้าเลือด วันนี้แหละฉันจะทำให้พวกแกได้รู้ว่า นรกบนดินที่แท้จริงมันหน้าตาเป็นยังไง" ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักหน่วงก็ดังขึ้นที่หน้าประตูกระท่อม ศิลา—สามีตามพฤตินัยที่นอนซมอยู่บนเตียงไม้ไผ่เก่าๆ ด้านใน ส่งเสียงไอโขลกออกมาด้วยความทรมาน ร่างสูงใหญ่ที่เคยสง่างามในชุดเครื่องแบบทหารบัดนี้เต็มไปด้วยร่องรอยบาดแผลและกล้ามเนื้อที่เกร็งตึงจากการเจ็บป่วย แม้ขาข้างหนึ่งจะใช้งานได้ไม่เต็มที่และต้องใช้ไม้เท้าพยุง แต่แววตาคมกราบคู่นั้นยังคงดุดันและเต็มไปด้วยความระแวดระวังราวกับพญาอินทรีบาดเจ็บ ศิลาเหลือบมองภรรยาที่เพิ่งถูกตบจนหน้าหัน เขากัดกรามแน่นจนเส้นเลือดที่ขมับปูดโปน มือหนากำหมัดเข้าหากันจนสั่นเทาด้วยความโกรธแค้นที่ตนเองไร้เรี่ยวแรงจะปกป้องใคร "เธอ..." เสียงทุ้มต่ำแหบพร่าเอ่ยขึ้นอย่างยากลำบาก "ทำไมไม่หนีไปซะ... อยู่ที่นี่ก็มีแต่จะตายผ่อนส่งกับฉัน..." ลินินหันไปมองหน้าสามีหนุ่มผู้ซื่อสัตย์แต่ปากแข็ง เธอเห็นความรู้สึกผิดและความห่วงใยที่ถูกซ่อนไว้ภายใต้ใบหน้าเคร่งขรึมนั้น หัวใจที่ด้านชาจากการต่อสู้ดิ้นรนในโลกเก่ากลับรู้สึกอุ่นวาบขึ้นมาอย่างประหลาด เธอก้าวเข้าไปใกล้ชายหนุ่มช้าๆ กลิ่นอายความอบอุ่นบางเบาแผ่ออกมาจากตัวเธอ จนศิลาต้องชะงักและหลบสายตาอย่างเก้อเขิน "หนีทำไมคะ?" ลินินเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่มั่นคง แววตาเป็นประกายระยิบระยับด้วยความมั่นใจ "ในเมื่อสามีรูปหล่อตัวโตขนาดนี้รออยู่ทั้งคน แถมไร่ร้างนี่... ฉันคำนวณดูแล้ว ถ้าบริหารจัดการดีๆ อีกไม่นานมันก็จะกลายเป็นดินแดนทำเงินที่พวกตระกูลซ่งต้องกราบเท้าขอร้องให้เราแบ่งเศษเงินให้เชียวล่ะค่ะ" ศิลาเบิกตากว้างเล็กน้อยอย่างคาดไม่ถึง ภรรยาตัวน้อยที่เคยเอาแต่ร้องไห้ขี้ขลาดตาขาว บัดนี้กลับมีรัศมีบางอย่างแผ่ออกมา—รัศมีของคนที่พร้อมจะคว่ำกระดานและเหยียบย่ำทุกคนที่กล้าขวางทาง! "เธอพูดเรื่องอะไร..." ศิลาขมวดคิ้วมุ่นด้วยความไม่เข้าใจ "เรื่องทำมาหากินไงคะ" ลินินยิ้มกริ่ม รอยยิ้มที่ทำให้บรรยากาศอึมครึมในกระท่อมร้างพลันสว่างวาบขึ้นมาทันที "รอก่อนเถอะค่ะ... อีกไม่กี่ชั่วโมงข้างหน้า กลิ่นหอมของขนมปังอบใหม่และกาแฟคั่วบด จะทำให้คนทั้งหมู่บ้านนี้ต้องคลั่งจนแทบกระอักเลือดแน่นอน!" ว่าแล้ว ลินินก็หันหลังเดินตรงไปยังมุมมืดที่สุดของห้องทันที มือเรียวเล็กยื่นออกไปในอากาศว่างเปล่า ก่อนจะสัมผัสเข้ากับมิติพลังงานลึกลับที่ซ่อนอยู่ภายในจิตวิญญาณ... *แกร๊ก! เสียงกลไกโบราณดังขึ้นจากความว่างเปล่า พร้อมกับประตูเหล็กกล้าสีดำสนิทของ "ห้องครัวมิติบิ๊กเบเกอรี่" ที่ค่อยๆ เลื่อนเปิดออกเผยให้เห็นแสงสว่างเจิดจ้าและกลิ่นหอมหวานอันเย้ายวนที่พวยพุ่งทะลักออกมาจนกลบกลิ่นอับชื้นในบ้านไม้จนหมดสิ้น!* ศิลาผุดลุกขึ้นด้วยความตกใจระคนหวาดหวั่น ดวงตาคมกริบมองภาพตรงหน้าอย่างไม่อยากเชื่อสายตา เมื่อจู่ๆ ร่างของภรรยาก็หายวับเข้าไปในความว่างเปล่าสีขาวโพลน พร้อมกับทิ้งเสียงหัวเราะเบาๆ อย่างอารมณ์ดีไว้เบื้องหลัง— "รอดูก็แล้วกันนะคะคุณสามี... ว่าเมียคนนี้จะหาเงินมาตบหน้าพวกมันให้ดูยังไง!" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางเข้าสู่โลกแห่งความหอมหวานและการฟาดฟันไปด้วยกันนะคะ!