โปรเจกต์นรกกับคนหน้ามึน

เสียงกระแทกแฟ้มเอกสารลงบนโต๊ะทำงานดังสนั่น จนแก้วกาแฟเซรามิกสีขาวขุ่นสั่นระริก กาแฟสีเข้มกระฉอกออกมาเลอะขอบโต๊ะเล็กน้อย เป็นสัญญาณเตือนภัยระดับสิบว่ากราฟิกดีไซเนอร์ประจำออฟฟิศอย่าง 'พาย' กำลังจะแปลงร่างเป็นยักษ์ปักหลั่นในอีกไม่กี่วินาทีข้างหน้า "พี่กรณ์คะ เอาจริงดิ? นี่มันไม่ใช่โปรเจกต์บรีฟงานแล้วค่ะ นี่มันใบสั่งเก็บชัดๆ!" พายหวีดเสียง loud high จนเพื่อนร่วมงานโต๊ะข้างๆ ต้องรีบก้มหน้ามุดลงกับจอคอมพิวเตอร์ หัวหน้าแผนกอย่างพี่กรณ์ทำได้เพียงส่งยิ้มแห้งแล้งกลับมา พร้อมกับดันแว่นตาหนาเตอะขึ้นสันจnoseอย่างจนปัญญา "เอาน่าพาย บริษัทเราเพิ่งได้ลูกค้ารายใหญ่มา แล้วเขาก็จ้างแมካอินฟลูเอนเซอร์สายวาดภาพประกอบคนนี้มาแจมด้วย น้องเขาเป็นฟรีแลนซ์ระดับท็อป คิวทองยิ่งกว่าทองคำแท่งซะอีกนะ ประเด็นคือทางนั้นเขาขอคอมเฟิร์มงานด่วน แบบว่า... พรุ่งนี้เช้าต้องเห็นดราฟท์แรกแล้ว" "แล้วทำไมไม่ให้มันทำคนเดียวไปเลยล่ะคะ มาแจมอะไรก่อน! งานฉันก็ท่วมหัวจนจะงอกเป็นราอยู่แล้วเนี่ย!" พายยกมือขึ้นขยี้เส้นผมสั้นประบ่าของตัวเองจนยุ่งเหยิงด้วยความหัวเสีย ดวงตากลมโตฉายแววคุกรุ่นราวกับมีไฟบรรลัยกัลป์สุมอยู่ข้างใน "ก็น้องเขาอินดี้ไง เขาถนัดวาดอย่างเดียว ส่วนเรื่องจัดหน้า จัดเลย์เอาต์ วางฟอนต์ หรือดีไซน์กราฟิกทั้งหมด... ทางนั้นโยนโครมมาให้ฝั่งเราจัดการร่วมกันจ่ะ" พี่กรณ์ตบบ่าพายเบาๆ สองทีเป็นเชิงปลอบขวัญก่อนจะรีบชิ่งหายลับเข้าห้องประชุมไปอย่างไร้เยื่อใย ทิ้งให้พายยืนกำหมัดแน่นอยู่หน้าโต๊ะคนเดียว ให้ตายเถอะ! นี่มันวันซวยอะไรกันเนี่ย! พายทิ้งตัวลงนั่งกระแทกกับเก้าอี้เบาะหนังจนเกิดเสียงดังเอี๊ยดอ๊าด ปากก็บ่นงึมงำพึมพำสาปส่งโปรเจกต์นรกนี่เป็นร้อยแปดพันเก้า ประเดี๋ยวก็ต้องมานั่งแก้สไลด์ ประเดี๋ยวก็ต้องมาดีไซน์กราฟิกปั่นป่วนประสาท แล้วไอ้นักวาดฟรีแลนซ์เทวดานั่นอีก... เป็นใครมาจากไหนถึงได้ทำตัวยิ่งใหญ่เหนือหัวขนาดนี้ แค่คิดว่าจะต้องมานั่งทำงานร่วมกับคนเรื่องมาก พายก็รู้สึกปวดขมับตุบๆ เหมือนไมเกรนจะกำเริบ ในจังหวะนั้นเอง เสียงแจ้งเตือนแอปพลิเคชันแชตงานก็ดังขึ้นขัดจังหวะความหงุดหงิด *(Notification: คุณถูกเพิ่มเข้ากลุ่ม "Project X : ปลุกเสกงานด่วน")* พายกรอกตาขึ้นฟ้าด้วยความเบื่อหน่าย นิ้วเรียวกดคลิกเข้าไปในกลุ่มด้วยความเร็วแสง ตั้งใจจะพิมพ์ข้อความระเบิดอารมณ์ใส่ไอ้คนต้นเรื่องสักหน่อย แต่ทว่า... ข้อความแรกที่ปรากฏขึ้นบนหน้าจอกลับทำเอาพายชะงักค้างไปชั่วขณะ **เหนือ:** สวัสดีครับทุกคน ฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะครับ พอดีผมเพิ่งเข้ากลุ่ม **เหนือ:** อืม... เห็นบรีฟแล้วนะ งานน่าสนุกดีครับ ทางฝั่งกราฟิกพร้อมลุยไหมเอ่ย? น้ำเสียงในข้อความดูสุภาพเรียบร้อยดีแท้ แต่ทำไมพายถึงรู้สึกเหมือนโดนกวนประสาททางอ้อมก็ไม่รู้ ยิ่งไอ้คำว่า *"พร้อมลุยไหมเอ่ย"* นั่นอีก... มันช่างน่าหมั่นไส้จนอยากจะเอาหน้าผากโขกโต๊ะทำงานมันซะเดี๋ยวนี้เลย พายสูดหายใจเข้าลึกๆ เพื่อระงับสติอารมณ์ที่กำลังพุ่งปรี๊ด นิ้วเรียวรีบพิมพ์ตอบกลับไปด้วยความเร็วแสงแบบไม่คิดชีวิต **พาย (กราฟิกผู้ขิตแล้ว):** พร้อมไม่พร้อมไม่รู้ค่ะ แต่ถ้างานพังเพราะความอินดี้ของใครบางคน ฉันไม่เอาด้วยคนแน่ๆ ค่ะคุณนักวาด บรีฟมาโคตรคลุมเครือ งานเร่งระดับสิบแบบนี้ คิดว่าพวกเราเป็นเดอะ้าส์เหรอคะ? ส่งข้อความเสร็จ พายก็แค่นเสียงฮึดฮัดในลำคอด้วยความสะใจ รอคอยดูว่าพ่อคุณทูนหัวนักวาดฟรีแลนซ์เทวดาจะตอบโต้กลับมาว่าอย่างไร จะร้องไห้วิ่งฟ้องพี่กรณ์ไหม หรือจะฟาดกลับมาด้วยประโยคเจ็บแสบแบบไหน ทว่า... ผ่านไปห้าวินาที สิบวินาที จนถึงหนึ่งนาที ก็ไม่มีข้อความตอบกลับจากฝ่ายนั้น มีเพียงสถานะ *'กำลังพิมพ์...'* ที่กระพริบขึ้นๆ ลงๆ อยู่บนหน้าจออยู่นานสองนาน จนพายเริ่มขมวดคิ้วด้วยความสงสัย อะไรกัน? หรือว่าโกรธจนพิมพ์ไม่ถูกแล้ว? สมน้ำหน้า! อยากทำตัวเรื่องมากดีนัก เจอฝีปากพายเข้าไปหน่อยเป็นไงล่ะ! ติ๊ง! เสียงข้อความแจ้งเตือนเด้งขึ้นมาอีกครั้ง พายรีบก้มลงมองหน้าจอด้วยความกระตือรือร้น ทว่าสิ่งที่ปรากฏกลับไม่ใช่ข้อความยาวเหยียดอย่างที่คาดคิด **เหนือ:** ครับผม จะพยายามไม่ทำให้คุณกราฟิกคนสวยเขาหัวร้อนจนเส้นเลือดในสมองแตกนะครับ :) พายเบิกตากว้าง อ้าปากค้างจนแมลงวันแทبيบินเข้าปาก! นี่มัน... นี่มันกล้าดี ยังไงวะเนี่ย! นอกจากจะไม่สำนึกแล้ว ยังมีหน้ามาแซวกันอีกเหรอวะเนี่ยไอ้หน้ามนคนหน้าตายคนนี้! พายกำลังจะรัวนิ้วพิมพ์ข้อความด่ากลับไปเป็นชุดใหญ่ไฟกระพริบให้สมกับความแค้นเคือง แต่ยังไม่ทันจะได้กดส่ง ประตูห้องกระจกฝั่งแผนกครีเอทีฟก็ถูกผลักเปิดออกช้าๆ พร้อมกับร่างสูงโปร่งของใครบางคนก้าวเข้ามา กลิ่นน้ำหอมผู้ชายจางๆ เจือกลิ่นเปปเปอร์มินต์สะอาดสะอ้านลอยมาแตะจมูก ร่างสูงในเสื้อเชิ้ตสีขาวพับแขนขึ้นถึงข้อศอกเผยให้เห็นท่อนแขนแข็งแรงและเส้นเลือดปูดโปนตามแบบฉบับชายหนุ่มสุขภาพดี เส้นผมสีดำสนิทถูกเซ็ตไว้อย่างไม่เป็นระเบียบนัก ใบหน้าหล่อเหลาราวกับหลุดออกมาจากซีรีส์เกาหลี ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นสายตาสายตานิ่งสนิท แต่ริมฝีปากหยักกลับยกยิ้มขึ้นเล็กน้อยอย่างมีความหมาย ผู้ชายคนนั้นกวาดสายตามองไปรอบออฟฟิศ ก่อนที่ดวงตาคู่คมจะหยุดนิ่งอยู่ที่โต๊ะทำงานของพาย ขายาวก้าวตรงเข้ามาหยุดยืนอยู่หน้าโต๊ะของเธออย่างช้าๆ บรรยากาศรอบตัวกดดันจนพายเผลอกลั้นหายใจโดยไม่รู้ตัว "สวัสดีครับ..." เสียงทุ้มต่ำนุ่มลึกเอ่ยขึ้นอย่างเป็นกันเอง พร้อมกับรอยยิ้มมุมปากที่ดูยังไงก็กวนประสาทชะมัด "ผมเหนือเองครับ... คนที่คุณพายเพิ่งพิมพ์ด่าในแชตเมื่อกี้เมื่อสักครู่นี้เองครับ" พาย: "..." สมุดบันทึกสีน้ำตาลขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาทักทายกันในตอนแรกนี้นะคะ