ค่ำคืนที่อันตรายกว่าทุกครั้ง

กลิ่นอายของสนิมเหล็กและคราบเขม่าดินปืนจางๆ ลอยอบอวลอยู่หลังบานหน้าต่างไม้สักหุ้มเวทมนตร์ ปลายเล็บของอาคินกำลังเคาะโต๊ะทำงานด้วยจังหวะที่สม่ำเสมอ—หนึ่ง สอง สาม สี่—ซึ่งเป็นรหัสความถี่ที่เขาใช้สงบสติอารมณ์มาตั้งแต่โลกเก่า เบื้องหน้าของเขาคือตำราเวทมนตร์โบราณเล่มหนาที่เปิดค้างไว้ หน้ากระดาษส่งเสียงกรอบแกรบทุกครั้งที่ลมราตรีลอดผ่านรอยต่อของบานหน้าต่างเข้ามา ดึกสงัดเกินกว่าที่ควรจะเป็น เสียงหรีดหริ่งเรไรยามค่ำคืนในเขตหอพักเวทมนตร์ระดับล่างถูกกลบด้วยความเงียบงัดชนิดที่ผิดธรรมชาติ ความเงียบแบบนี้ไม่ได้แปลว่าปลอดภัย... แต่มันแปลว่า "ผู้ล่า" กำลังย่างกรายเข้ามาใกล้เสียจนเสียงรอบตัวต้องยอมหลีกทางให้ "ดูเหมือนว่าพวกมันจะอดใจรอให้ถึงรุ่งสางไม่ไหวสินะครับ..." อาคินพึมพำกับตัวเองด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย นัยน์ตาสีเข้มสะท้อนแสงเรืองรองสีฟ้าจางๆ จากหน้าต่างสถานะโปร่งแสงที่ปรากฏขึ้นกลางอากาศ [แจ้งเตือนระบบ: ตรวจพบคลื่นพลังงานเวทมนตร์ระดับสูงจำนวน 4 จุด กำลังเคลื่อนตัวผ่านเขตอาคมป้องกันชั้นนอกของหอพัก] [คำเตือน: รูปแบบพลังงานระบุตัวตนไม่ได้ บ่งชี้ถึงการใช้ "ศิลาอำพรางจิต" ระดับสูง] [สถานะปัจจุบัน: อันตรายถึงชีวิต ค่าความเหนื่อยล้า 12%] อาคินไม่ได้ลุกขึ้นหนี การแสดงออกของเขาเต็มไปด้วยความสุขุมเยือกเย็น เขาปิดหนังสือตำราลงอย่างช้าๆ ก่อนจะหยิบปากกาขนนกวางทาบไว้บนสันปกอย่างเป็นระเบียบ สำหรับคนอื่น การถูกลอบสังหารในยามวิกาลย่อมเป็นฝันร้าย แต่สำหรับตัวประกอบที่ถูกตราหน้าว่า "สอบตก" อย่างเขา การมาเยือนของแขกไม่ได้รับเชิญกลุ่มนี้คือหลักฐานชิ้นสำคัญที่ยืนยันว่า ข้อมูลที่เขาแอบสืบค้นมาตลอดสัปดาห์นั้นถูกต้องทุกประการ *แกร๊ก...* เสียงกิ่งไม้หักดังแผ่วเบามาจากระเบียงด้านนอก แม้จะเป็นระยะที่ไกลเกินกว่ามนุษย์ทั่วไปจะรับรู้ได้ แต่อาคินที่ผ่านการปรับแต่งประสาทสัมผัสด้วยแต้มสะสมจากระบบกลับได้ยินมันชัดเจนราวกับเสียงกระซิบข้างใบหู เงาดำทะมึนสี่สายทาบทับลงบนผ้าม่านโปร่ง ภายใต้แสงจันทร์ที่สาดส่องผ่านกระจก เงาเหล่านั้นเคลื่อนไหวอย่างไร้เสียง ไร้ร่องรอย และเปี่ยมไปด้วยจิตสังหารที่ผ่านการฝึกฝนมาอย่างโชกโชน พวกมันไม่ใช่โจรป่าหรือนักเรียนเกเร แต่เป็นมือสังหารมืออาชีพที่ถูกส่งมาเพื่อเก็บกวาดความลับบางอย่างที่โรงเรียนเวทมนตร์แห่งนี้พยายามซุกซ่อนไว้ใต้พรม อาคินสาวเท้าถอยหลังอย่างเงียบเชียบไปหยุดยืนอยู่มุมห้อง ใกล้กับชั้นวางอุปกรณ์ปรุงยา มือขวาของเขาเอื้อมไปสัมผัสกับขวดแก้วทรงกลมขนาดเท่ากำปั้นที่บรรจุของเหลวสีเขียวมรกตเอาไว้ *เพล้ง!* กระจกหน้าต่างแตกละเอียดเป็นเสี่ยงๆ เศษแก้วนับร้อยกระจายตัวกลางอากาศราวกับสายฝนประกายเพชร พร้อมๆ กับร่างในชุดคลุมสีดำสนิทสี่ร่างที่พุ่งทะยานเข้ามาภายในห้องด้วยความเร็วสูง ประกายคมดาบอาบยาพิษสะท้อนแสงจันทร์วาววับ พุ่งตรงมายังจุดที่อาคินเคยนั่งอยู่เมื่อเสี้ยววินาทีก่อน "เป้าหมายไม่อยู่บนเตียง ระวังมุมห้อง!" เสียงทุ้มต่ำลอดผ่านหน้ากากผ้าสีดำดังขึ้นอย่างเฉียบขาด แต่มันช้าไปเสี้ยววินาที อาคินดีดนิ้วเบาๆ พร้อมกับขว้างขวดแก้วในมือลงบนพื้นเบื้องหน้า *ฟึบ! ควันหนาทึบสีม่วงเข้มพวยพุ่งขึ้นปกคลุมห้องพักในทันที กลิ่นฉุนรุนแรงของสมุนไพร "สปอร์ราชาหลับใหล" ผสมผสานกับเวทมนตร์ธาตุลมที่เขาคุมกลไกไว้ล่วงหน้า ทำให้ควันพิษกระจายตัวออกไปอย่างไร้ทิศทาง* "อึก... นี่มันยาอะไรกัน!" หนึ่งในมือชุดดำส่งเสียงอุทานด้วยความตกใจ เมื่อสูดดมควันเข้าไปเพียงเฮือกเดียว แขนขาของเขาก็เริ่มอ่อนแรงลงจนดาบในมือแทบจะร่วงหล่น "อย่าถอดหน้ากาก! กลั้นหายใจแล้วใช้เวทลมเป่าควันออกไป!" หัวหน้าหน่วยชุดดำออกคำสั่งอย่างรวดเร็ว สมกับเป็นมือสังหารระดับสูง พวกมันสะบัดมือเรียกวงแหวนเวทสีแดงฉานเพื่อสร้างพายุหมุนขนาดเล็กภายในห้อง ทว่า... อาคินไม่ได้คิดจะสู้ด้วยกำลังตั้งแต่แรก ในขณะที่พวกมันกำลังวุ่นวายกับการรับมือกับควันพิษ อาคินก็เคลื่อนตัวผ่านเงาดำออกทางประตูกระจกด้านหลังที่เชื่อมต่อกับระเบียงทางเดินยาว เขาสูดอากาศบริสุทธิ์เข้าปอดลึกๆ พลางกวาดสายตามองไปรอบตึกเรียนร้างฝั่งตะวันออก ที่นี่คือเขตต้องห้าม... และเขาก็จงใจล่อพวกมันมาที่นี่ "คิดว่าจะหนีพ้นงั้นเรื้อไอ้เด็กเวร!" เสียงคำรามด้วยความโกรธเกรี้ยวของหัวหน้าชุดดำดังไล่หลังมา ร่างในชุดดำพุ่งทะลุกำแพงควันออกมาด้วยสภาพที่ใบหน้าเริ่มมีผื่นแดงขึ้นจากการแพ้พิษ ดวงตาทอประกายความเหี้ยมเกรียมยามเมื่อจ้องมองแผ่นหลังของอาคินที่กำลังก้าวเดินอย่างใจเย็น อาคินหยุดฝีเท้าลง เขาหันกลับมาเผชิญหน้ากับพวกมัน รอยยิ้มบางเบาปรากฏขึ้นที่มุมปาก เป็นรอยยิ้มที่ไม่ได้มีความหวาดกลัวเจืออยู่เลยแม้แต่น้อย "พวกท่านมาเร็วกว่าที่ผมคำนวณไว้สามนาทีนะครับ... แสดงว่าองค์กรเบื้องหลังคงร้อนใจน่าดูที่รู้ว่ามีคนเริ่มขุดคุ้ยเรื่อง 'ประตูใต้ดินชั้นที่เจ็ด' ขึ้นมาแล้ว" อาคินเอ่ยด้วยน้ำเสียงสุภาพ ราวกับกำลังต้อนรับแขกผู้มีเกียรติในงานเลี้ยงน้ำชา มือสังหารชะงักไปเล็กน้อย ดวงใต้หน้ากากหรี่แคบลงด้วยความระแวง "แก... เป็นใครกันแน่? เด็กสอบตกประจำปีอย่างแก ไม่มีทางรู้เรื่องประตูใต้ดินนั่นแน่!" "ผมก็เป็นแค่ตัวประกอบธรรมดาๆ ที่บังเอิญอยากเรียนหนังสืออย่างสงบสุขเท่านั้นเองครับ" อาคินยักไหล่เบาๆ "น่าเสียดายจริงๆ ที่พวกท่านเลือกเวลามาผิด... เพราะไม่ใช่แค่พวกท่านหรอกที่กำลังล่าผม..." อาคินก้าวถอยหลังไปหนึ่งก้าว ส้นเท้าของเขาเหยียบลงบนแผ่นศิลาโบราณที่สลักลวดลายประหลาด ซึ่งถูกซ่อนไว้ใต้พรมเช็ดเท้าหน้าประตูทางเข้าตึกร้าง แสงสีทองสว่างวาบขึ้นจากพื้นดิน วงแหวนเวทโบราณขนาดใหญ่ปรากฏขึ้นครอบคลุมพื้นที่รัศมีสิบเมตร ลวดลายอักขระโบราณหมุนวนด้วยความเร็วสูงจนเกิดเสียงคำรามก้องกังวานในโสตประสาท มือสังหารทั้งสี่คนเบิกตาโพรงด้วยความตื่นตระหนก เมื่อพวกมันรู้สึกได้ว่าพลังเวทในร่างกายถูกดูดกลืนหายไปอย่างรวดเร็วราวกับถูกสูบลงไปในหลุมดำ "เวทมนตร์เคลื่อนย้ายมิติโบราณ!? แกเตรียมการเรื่องนี้ไว้ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน!" หัวหน้าชุดดำพยายามจะพุ่งตัวถอยหนี แต่ทว่าขาทั้งสองข้างกลับถูกพันธนาการไว้ด้วยโซ่แสงสีทองที่ผุดขึ้นมาจากพื้นดินเสียแล้ว อาคินยืนมองภาพตรงหน้าด้วยสีหน้าเรียบเฉย เขาปัดฝุ่นตามเสื้อผ้าเบาๆ ก่อนจะเอ่ยประโยคสุดท้ายด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่เฉียบคม "ผมไม่ได้เตรียมการเพื่อรับมือกับพวกท่านหรอกครับ... แต่ผมเตรียมไว้ต้อนรับ 'เจ้าของที่ตัวจริง' ต่างหากล่ะครับ" สิ้นเสียงของอาคิน พื้นดินเบื้องหน้าของมือสังหารชุดดำก็ยุบตัวลงอย่างฉับพลัน เสียงคำรามต่ำทุศจากความมืดมิดใต้พิภพดังสะท้านสะเทือนขึ้นมา แรงกดดันระดับมหาศาลแผ่พุ่งออกมาจนทำให้บรรยากาศรอบตัวหนาทึบราวกับถูกบีบอัดด้วยกำแพงเหล็ก เงาร่างมหึมาคู่หนึ่งค่อยๆ ลืมตาขึ้นในความมืดมิดเบื้องล่าง—ดวงตาสีแดงฉานคู่นั้นจ้องมองขึ้นมาบนผิวดิน และเป้าหมายแรกของมัน... ไม่ใช่อาคิน แต่คือกลุ่มมือสังหารชุดดำที่ยืนอยู่บนวงเวทอัญเชิญ! [แจ้งเตือนระบบ: เงื่อนไขลับสำเร็จ! ปลดล็อกบอสลับประจำชั้นใต้ดิน: "ผู้พิทักษ์แห่งพันธสัญญาโบราณ" (ระดับ SSS)] [คำเตือนขั้นวิกฤต: ผู้ใช้ระบบอยู่ในรัศมีเขตอาคม โปรดระมัดระวังการปะทะ...] ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและตื่นเต้นไปกับอาคินในตอนนี้นะครับ