เงื่อนงำจากอดีต

“ถ้าปู่คุณสติไม่ฟั่นเฟือน ก็คงเป็นอาชญากรทางความคิดที่เก่งกาจที่สุดในยุคศตวรรษที่ 20 เลยล่ะ ธันวา” เสียงของ ดร. เมษา ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันในห้องสมุดลับใต้ดิน แสงจากหลอดไฟนีออนที่กะพริบถี่ๆ สะท้อนให้เห็นแววตาที่เต็มไปด้วยความสงสัยระคนเวทนา เธอวางแฟ้มเอกสารปกหนังสีซีดลงบนโต๊ะไม้โอ๊คเก่าคร่ำ มันส่งเสียงทึบหนักราวกับเสียงฝังศพความจริงบางอย่าง ธันวาไม่ตอบโต้ เขาเพียงแต่นิ้วไล้ไปตามรอยเปื้อนหมึกบนบันทึกของปู่ มือของเขาสั่นเทาเล็กน้อยเมื่อสัมผัสได้ถึงตราประทับสีแดงรูป ‘นกฟีนิกซ์ที่ถูกพันธนาการด้วยโซ่ตรวน’ ซึ่งเป็นสัญลักษณ์ขององค์กรลับที่โลกวิทยาศาสตร์กระแสหลักปฏิเสธว่าไม่มีอยู่จริง “คุณกำลังมองหาหลักฐานเพื่อลบล้างสิ่งที่คนทั้งโลกเชื่อว่ามันคือเรื่องเพ้อเจ้อใช่ไหม” เมษาขยับเข้ามาใกล้ กลิ่นน้ำหอมจางๆ ของเธอปะทะกับกลิ่นกระดาษเก่า ธันวาสูดหายใจลึก เขาจำได้ดีถึงวันที่ปู่จากไป ทิ้งไว้เพียงสมการที่ไม่มีวันจบสิ้นและคำพูดที่ว่า ‘รหัสไม่ได้อยู่ในจักรวาล แต่มันอยู่ในความสัมพันธ์ระหว่างเรากับความว่างเปล่า’ “มันไม่ใช่การลบล้าง เมษา” ธันวาเอ่ยเสียงแหบพร่า “มันคือการทำความเข้าใจว่าทำไมปู่ถึงต้องหนี” เขาพลิกหน้ากระดาษไปถึงรูปถ่ายใบหนึ่ง เป็นรูปชายวัยกลางคนในชุดกาวน์สีขาว กำลังจับมือกับบุคคลปริศนาที่ใบหน้าถูกขีดฆ่าด้วยปากกาสีดำสนิท ทว่าสิ่งหนึ่งที่ปรากฏชัดคือนาฬิกาข้อมือที่ชายปริศนาสวมใส่ มันคือนาฬิกาไขลานรุ่นผลิตพิเศษที่ธันวาพกติดตัวอยู่เสมอ แต่มันทำงานด้วยกลไกที่ไม่มีวันหยุดเดิน แม้ว่าเขาจะไม่ได้ไขลานมานานกว่าสิบปีแล้วก็ตาม “ปู่ไม่ได้หนีจากรัฐบาล” ธันวาพูดต่อ สายตาของเขาจ้องเขม็งไปที่รอยขีดฆ่าบนภาพ “ปู่หนีจากสิ่งที่เขาสร้างขึ้น... องค์กรนี้ไม่ได้ต้องการความก้าวหน้าทางวิทยาศาสตร์ พวกเขาต้องการ ‘ตัวควบคุม’ ที่สามารถปรับเปลี่ยนสภาวะความน่าจะเป็นของอนุภาคได้” ดร. เมษาชะงัก เธอหยิบกล้องจุลทรรศน์อิเล็กตรอนแบบพกพาขึ้นมาตรวจเช็กพื้นผิวของรูปถ่าย ก่อนจะอุทานออกมาเบาๆ “กระดาษใบนี้... มันไม่ได้ทำจากเยื่อไม้ แต่มันทำจากเส้นใยคาร์บอนระดับนาโนที่ถูกขึ้นรูปด้วยเลเซอร์ ธันวา คุณรู้ไหมว่าเทคโนโลยีนี้เพิ่งจะถูกคิดค้นขึ้นเมื่อปีที่แล้วเท่านั้น แต่รูปนี้ถ่ายตั้งแต่สามสิบปีก่อน!” ความเงียบเข้าปกคลุมห้องสมุดอีกครั้ง คราวนี้มันหนักอึ้งและบีบคั้นหัวใจ ธันวาเริ่มเข้าใจแล้วว่าทำไมสมการของปู่ถึงดูเหมือนจะเหลวไหลในสายตาคนอื่น เพราะมันไม่ใช่สมการสำหรับโลกมิติที่สาม แต่มันคือ ‘คู่มือการใช้งาน’ มิติที่สี่ที่มนุษย์เพิ่งจะเริ่มขีดเขียนเส้นขอบเขตได้ “นั่นหมายความว่า...” เมษาพยายามเรียบเรียงคำพูด “ปู่ของคุณไม่ได้แค่มีส่วนเกี่ยวข้อง แต่เขาคือ ‘สถาปนิก’ ของสิ่งที่เรากำลังพยายามถอดรหัสอยู่นี่หรือ?” “ไม่ใช่แค่นั้น” ธันวาลุกขึ้นยืน กระชากลิ้นชักลับใต้โต๊ะออก เผยให้เห็นกุญแจทองเหลืองรูปร่างประหลาด “ปู่ทิ้งสิ่งนี้ไว้ให้ผม เขาบอกว่าหากวันใดที่ผมพบคนที่ฉลาดพอจะตั้งคำถามเดียวกับที่เขาเคยตั้ง ให้ผมมอบกุญแจดอกนี้ให้คนคนนั้น...” ธันวาหันไปมองเมษา แววตาของเขาเปลี่ยนไป มันไม่ใช่ความไม่มั่นใจในแบบเดิม แต่มันคือความเด็ดเดี่ยวของผู้ที่มองเห็นจุดจบของเกมกระดานนี้แล้ว “เมษา คุณเคยสงสัยไหมว่าทำไมเราถึงจำเรื่องราวในอดีตได้เพียงแค่บางส่วน และทำไมบางเหตุการณ์ถึงดูเหมือนจะวนกลับมาซ้ำรอยเดิมอยู่ตลอดเวลา?” ก่อนที่เมษาจะทันได้ตอบ เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนก็ดังขึ้นจากทางเดินมืดมิดด้านหลังประตูเหล็กกล้า มันไม่ใช่เสียงฝีเท้าของคนเพียงคนเดียว แต่เป็นจังหวะการเดินที่พร้อมเพรียงกันเหมือนกองทัพที่ผ่านการฝึกฝนมาอย่างโชกโชน ธันวาและเมษาหันไปมองพร้อมกัน ไฟในห้องดับวูบลงเหลือเพียงแสงสลัวจากนาฬิกาข้อมือของธันวาที่เริ่มเรืองแสงสีฟ้าแปลกประหลาด ประตูเหล็กค่อยๆ เลื่อนเปิดออก เผยให้เห็นชายร่างสูงในชุดสูทสีดำสนิทที่ยืนอยู่ตรงนั้น ใบหน้าของเขาไม่มีความรู้สึก แต่สายตาของเขาจับจ้องมาที่กุญแจในมือของธันวาด้วยความกระหาย “ยินดีที่ได้พบอีกครั้งครับ หลานชายของศาสตราจารย์” ชายปริศนาเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่เย็นเยียบราวกับน้ำแข็ง “พวกเราเฝ้ารอวันที่กุญแจดอกนี้จะปรากฏขึ้นมานานเหลือเกิน... คราวนี้ หวังว่าคุณคงจะไม่ทำพลาดเหมือนบรรพบุรุษของคุณอีกนะ” ธันวากำกุญแจแน่นจนขอบโลหะบาดเข้าที่ฝ่ามือ หยดเลือดไหลซึมลงบนพื้นห้องสมุด ทันใดนั้น รอยเลือดของเขาก็เริ่มเคลื่อนตัวไปตามร่องกระเบื้อง ราวกับมีชีวิตและกำลังวาดแผนที่ดวงดาวที่ไม่มีใครเคยรู้จักขึ้นมาบนพื้นห้อง! ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางไขรหัสลับในตอนนี้นะครับ แล้วพบกันใหม่ตอนหน้าครับ