แบบแปลนนี้ใครออกแบบ?

"ถ้าคิดว่านี่คือแบบแปลนโครงสร้างที่ผ่านการคำนวณมาอย่างดี รบกวนรุ่นพี่ช่วยเอาสมองส่วนหน้าไปไตร่ตรองใหม่อีกรอบนะคะ ว่าตึกหลังนี้จะถล่มลงมาทับหัวคนใช้ตอนแผ่นดินไหวระดับไหน" เสียงใสๆ แต่คมกริบราวกับใบมีดโกนอาบน้ำผึ้งดังขึ้นท่ามกลางความเงียบกริบของห้องประชุมใหญ่คณะวิศวกรรมศาสตร์ รัน—นักศึกษาสถาปัตยกรรมศาสตร์ปี 2 ยืนกอดอกพิงสะโพกกับโต๊ะเลคเชอร์ สายตาคมปลาบกวาดมองแผ่นกระดาษไขขนาดใหญ่ที่กางอยู่ตรงกลาง ก่อนจะเงยขึ้นสบตากับเจ้าของผลงานด้วยรอยยิ้มเยาะที่มุมปาก นิ้วเรียวเคาะลงบนโต๊ะเป็นจังหวะเนิบนาบราวกับจะจับผิดทุกลมหายใจ ในห้องประชุมนี้เต็มไปด้วยนักศึกษาปี 4 เอกโยธาหลายสิบชีวิต และที่สำคัญที่สุดคือ 'พี่ทัพ' รุ่นพี่รหัสตัวตึง เจ้าของฉายาควาญช้างคุมโรงงานผู้ขึ้นชื่อเรื่องความปากหมาและไม่เคยยอมก้มหัวให้ใคร ทัพเงยหน้าขึ้นจากกระดานชนวน ดวงตาคมกริบใต้กรอบแว่นสายตาหรี่ลงเล็กน้อย เขาย", ไม่ได้แสดงอาการโกรธเคืองอย่างที่ใครๆ คาดคิด ตรงกันข้าม... มุมปากหยักลึกกลับยกย่องขึ้นเป็นรอยยิ้มกวนประสาทที่ทำเอารันอยากจะคว้าไม้บรรทัดเหล็กฟาดหน้าผากหล่อๆ นั่นสักที "ปากดีเหมือนเดิมนะตัวเล็ก..." ทัพเอ่ยเสียงทุ้มต่ำ เจือความขบขันระคนมันเขี้ยวไว้อย่างไม่ปิดบัง "นี่ฉันอุตส่าห์ร่างโครงสร้างที่คำนวณรับน้ำหนักตามหลักวิศวกรรมขั้นสูงมาให้เธอตรวจทาน แต่เธอกลับบอกว่าตึกฉันจะถล่มงั้นเหรอ?" "ไม่ใช่แค่ถล่มค่ะ แต่มันคืออนุสรณ์สถานแห่งความหายนะต่างหาก" รันสวนกลับทันควันโดยไม่ต้องเสียเวลาคิด สมองทำงานเร็วจี๋ด้วยความหงุดหงิดที่ถูกเรียกว่า 'ตัวเล็ก' ทั้งที่ส่วนสูงเธอก็ไม่ได้ขี้ริ้วขี้เหร่ "พี่ดูคานตรงนี้สิคะ... ระยะพาดช่วงกว้างขนาดนี้ แถมไม่มีเสารับน้ำหนักตรงกลาง ถ้าเอาไปสร้างจริง แรงเฉือนแค่เบาๆ ก็พังครืนลงมาเป็นโดมิโน่แล้วค่ะ หรือว่าตอนเรียนวิชาคอนกรีตเสริมเหล็ก พี่หลับคาชีทจนอาจารย์ต้องปลุกตอนหมดเวลาคะ?" เสียงฮือฮาเบาๆ ดังขึ้นรอบห้องประชุม เมย์เพื่อนสนิทของรันที่นั่งอยู่แถวหลังถึงกับยกมือขึ้นปิดปากกลั้นขำจนตัวโยун ในขณะที่รุ่นพี่ฝั่งวิศวะเริ่มส่งเสียงซุบซิบเพราะไม่เคยมีใครกล้าต่อปากต่อคำกับ 'พี่ทัพ' ต่อหน้าคนหมู่มากขนาดนี้มาก่อน ทัพไม่ได้หัวร้อน เขาแค่นหัวเราhเบาๆ ในลำคอ ร่างสูงใหญ่ในชุดช็อปวิศวะสีเข้มที่เปื้อนคราบฝุ่นปูนบางเบาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ขายยาวก้าวเข้ามาประชิดโต๊ะประชุมอย่างรวดเร็วจนรันเผลอผถอยหลังไปครึ่งก้าวโดยอัตโนมัติ กลิ่นกายสะอาดเจือจางด้วยกลิ่นไอมะนาวและน้ำมันเครื่องลอยเข้ามารบกวนประสาทสัมผัส ทำให้หัวใจดวงน้อยที่ควรจะเต้นเป็นจังหวะปกติกลับกระหน่ำรัวจนน่ารำคาญ "ปากคอเรานี่มันน่าจับมาเฉือนด้วยคัตเตอร์จริงๆ" ทัพโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้จนดวงตาสีเข้มคู่นั้นสะท้อนภาพใบหน้าบึ้งตึงของรันชัดเจน เสียงทุ้มกระซิบชิดริมหูกwแผ่วเบาจนคนฟังขนลุกซู่ "เก่งนักนะเรื่องจับผิดงานคนอื่น... งั้นถ้าเธอบอกว่ามันพัง แล้วทำไมไม่ลองแก้ให้ฉันดูหน่อยล่ะ หื้ม? รุนพี่รหัสคนนี้อยากเห็นนักว่า 'สถาปนิกปากจัด' อย่างเธอ จะเก่งเหมือนปากหรือเปล่า" รันเม้มริมฝีปากแน่นจนเป็นเส้นตรง ความร้อนผ่าวแล่นริ้วขึ้นมาถึงใบหูไม่ใช่เพราะความโกรธ แต่เป็นเพราะระยะห่างที่ใกล้เกินไปจนเผลอได้ยินเสียงลมหายใจของอีกฝ่าย ปลายนิ้วที่ประสานกันไว้ที่อกจิกเข้าหากันเพื่อเรียกสติ "ได้สิคะ! ถ้าพี่ทัพยอมรับฟังความจริงและไม่เอาอีโก้บังตา ฉันจะสอนวิธีออกแบบตึกที่ไม่ฆ่าคนให้ดูเป็นขวัญตาเอง!" รันเชิดหน้าขึ้นสู้สายตา ไม่ยอมแสดงความอ่อนแอให้อีกฝ่ายได้ใจเด็ดขาด ทัพหัวเราะในลำคออย่างชอบใจ ดวงตาพราวระยับด้วยประกายความสนุกสนานที่ได้แกล้งคนตรงหน้าจนมุม เขายื่นมือหนาออกไปหมายจะคว้ากระดาษไขแผ่นนั้นมาม้วนเก็บ ทว่า... ในจังหวะที่ปลายนิ้วของทั้งคู่กำลังจะเฉียดผ่านกัน ทันใดนั้นเอง ประตูห้องประชุมก็ถูกกระชากเปิดออกอย่างแรง พร้อมกับเสียงหอบหายใจรัวของรุ่นพี่ปี 4 อีกคนพ่วงด้วยสีหน้าตื่นตระหนกสุดขีด "ไอ้ทัพ! แย่แล้วเว้ย! อาจารย์ที่ปรึกษาโปรเจกต์ใหญ่บุกมาที่ตึกภาควิชาแล้ว! แกบอกอาจารย์ว่าไงนะเรื่องแบบแปลนตึกคณะที่เราแอบแก้เอง... แกงานเข้าชุดใหญ่แล้วโวยกูบอกเลย!" สิ้นเสียงนั้น บรรยากาศในห้องประชุมที่กำลังคุกรุ่นด้วยเคมีชวนจิกหมอนก็พลันแข็งค้างลงทันที ทัพชะงักมือที่กำลังจะคว้ากระดาษ หันขวับไปมองหน้าเพื่อนสนิทสลับกับรันที่ยืนเบิกตากว้างด้วยความตกใจ ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปในโลกความรักสุดป่วนบทนี้นะคะ แล้วพบกันใหม่ตอนหน้าค่ะ!