เมื่อโค้ดกับคนคุยกันไม่รู้เรื่อง

"ถ้าบรรทัดนี้คือตรรกะที่นายใช้เขียนโปรแกรม ฉันก็ไม่แปลกใจเลยว่าทำไมระบบถึงล่มติดต่อกันสามครั้งซ้อนเมื่อวานนี้" น้ำเสียงเรียบนิ่งแต่แฝงไปด้วยความเฉียบคมดังขึ้น ท่ามกลางบรรยากาศตึงเครียดภายในห้องปฏิบัติการวิจัยหุ่นยนต์อัจฉริยะ รินลดาตวัดปลายนิ้วลงบนแป้นพิมพ์สัมผัสด้วยความเร็วสูง แสงสีฟ้าจากหน้าจอโฮโลแกรมสะท้อนลงบนแว่นตาไร้กรอบของเธอ ดวงตากลมโตคู่สวยฉายแววความหงุดหงิดอย่างไม่ปิดบัง เมื่อสิ่งที่ปรากฏตรงหน้าคือกลุ่มโค้ดส파เกตตีที่ถูกเขียนขึ้นอย่างไร้ระเบียบแบบแผนโดยฝีมือของคนตรงข้าม คีย์สะดุ้งเล็กน้อยก่อนจะเสยผมสีเข้มของตัวเองลวกๆ ร่างสูงโปร่งในชุดเสื้อช็อปวิศวกรรมยับยู่ยี่ก้าวเข้ามาประชิดโต๊ะทำงานของเธอ เขากอดอกแน่น สายตาคมกริบมองจ้องหน้าจอที่มีบรรทัดข้อผิดพลาดสีแดงเถือกละลานตา ทว่าริมฝีปากกลับยกยิ้มมุมปากอย่างกวนประสาทตามนิสัย "เธอจะมองว่ามันเป็นสปาเกตตีก็ได้นะรินลดา แต่อย่าลืมว่าในโลกความเป็นจริง หุ่นยนต์ของฉันไม่ได้รันด้วยทฤษฎีเป๊ะๆ บนกระดาษเหมือนอย่างที่เธอกำลังทำอยู่หรอก" คีย์เอ่ยตอบเสียงทุ้มต่ำ ดวงตาคู่คมไหววับชั่วขณะเมื่อต้องสบตากับหญิงสาว "ถ้ามัวแต่รอให้เงื่อนไขทุกอย่างสมบูรณ์แบบตามตำรา ป่านนี้ระบบขับเคลื่อนที่เราต้องส่งมอบให้อาจารย์อคินสัปดาห์หน้าคงได้กลายเป็นเศษเหล็กขึ้นสนิมพอดี" รินลดาแค่นเสียงในลำคอเบาๆ เธอเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ ปลายนิ้วเรียวยังคงเคาะโต๊ะเป็นจังหวะสม่ำเสมอเพื่อควบคุมอารมณ์ความหงุดหงิดที่กำลังตีตื้นขึ้นมา ความจริงแล้วเธอกับคีย์ไม่เคยลงรอยกันเลยตั้งแต่สมัยปีหนึ่ง เขามักจะใช้ความรู้สึกและสัญชาตญาณในการแก้ปัญหาเฉพาะหน้า ซึ่งขัดกับหลักการทางตรรกะและเหตุผลที่เธอถือ ยิ่งไปกว่านั้น การที่ทั้งคู่ต้องถูกบังคับให้มารับผิดชอบโปรเจกต์พัฒนาระบบ AI ควบคุมหุ่นยนต์กู้ภัยร่วมกัน ยิ่งทำให้ความต่างขั้วนี้กลายเป็นสงครามเย็นขนาดย่อมๆ ที่พร้อมจะระเบิดได้ทุกเมื่อ "ตรรกะไม่ใช่เรื่องของความรู้สึกนะคีย์ นายกำลังเอาชีวิตของคนควบคุมไปเสี่ยงกับโค้ดที่ไม่มีการจัดการหน่วยความจำที่ดีพอ ถ้าเกิดระบบล่มกลางคันในสถานการณ์จริง นายจะรับผิดชอบยังไง" รินลดาจ้องหน้าเขาเขม็ง น้ำเสียงจริงจังจนบรรยากาศรอบตัวลดอุณหภูมิลงอย่างเห็นได้ชัด ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ คีย์ลดแขนที่กอดอกลง แววตาขี้เล่นเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นความจริงจังที่หาได้ยาก เขาก้าวเข้าไปใกล้โต๊ะทำงานของเธออีกนิด จนรินลดาต้องเผลอกลั้นหายใจโดยไม่รู้ตัว กลิ่นอายความเป็นตัวตนของชายหนุ่ม—กลิ่นกระดาษชำระกลิ่นวานิลลาจางๆ ผสมกับกลิ่นน้ำมันเครื่อง—ลอยเข้าจมูก "ฉันไม่ได้เอาชีวิตใครไปเสี่ยงหรอก..." คีย์กระซิบเสียงแผ่ว ทว่าก้องกังวานในความเงียบ "เพราะฉันรู้อยู่แล้วว่า... เธอยืนอยู่ตรงนี้ไง รินลดา" รินลดาชะงัก หัวใจดวงน้อยกระตุกวูบอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย เธอนิ่งงันไปชั่ววินาที สมองที่เคยประมวลผลด้วยความรวดเร็วราวกับระบบคอมพิวเตอร์ระดับสูงกลับรวนเรจนประมวลผลคำพูดของเขาไม่ทัน เธอรีบเบือนสายตากลับไปมองหน้าจอโฮโลแกรมเพื่อกลบเกลื่อนความร้อนผ่าวที่แล่นริ้วขึ้นมาบนพวงแก้ม "อย่ามาเล่นสำนวนน่ารำคาญนะคีย์ ถ้ารักจะทำงานร่วมกับฉัน ก็ช่วยกลับไปแก้ฟังก์ชันการจัดสรรทรัพยากรหน่วยความจำมาใหม่ให้มันถูกต้องตามหลักสถาปัตยกรรมระบบซะ ไม่อย่างนั้นฉันจะไม่เซ็นอนุมัติให้อเด็ดขาด" เธอยื่นคำขาด น้ำเสียงพยายามบังคับให้กลับมามั่นคงดังเดิม คีย์หัวเราะในลำคอเบาๆ อย่างอารมณ์ดี เขายอมถอยหลังกลับไปยืนที่โต๊ะฝั่งตรงข้าม แม้ปากจะบอกว่ายากเย็น แต่ปลายนิ้วแกร่งก็เริ่มจด ก่อนที่สถานการณ์จะได้ดำเนินไปมากกว่านั้น เสียงแจ้งเตือนข้อความกระชั้นชิดก็ดังขึ้นจากหน้าจอหลักของห้องปฏิบัติการ โฮโลแกรมสีแดงฉานดีดตัวขึ้นกลางห้อง พร้อมกับข้อความจากระบบกลางที่ทำให้ทั้งคู่ต้องนิ่วหน้าพร้อมกัน [System Warning: ตรวจพบการเข้าถึงไฟล์วิจัยต้นแบบ (Core Algorithm) จากภายนอกโดยไม่ได้รับอนุญาต] [ตำแหน่งผู้บุกรุก: สถานີเครือข่ายย่อย อาคารวิศวกรรมศาสตร์ 3] [ผู้ดำเนินการ: ดร. อคิน] รินลดาผุดลุกขึ้นจากเก้าอี้ทันที แววตาคู่สวยฉายแววตื่นตระหนกและโกรธเกรี้ยวในเวลาเดียวกัน ดร. อคิน รุ่นพี่ผู้ทะเยอทะยานที่เคยพยายามขโมยผลงานวิจัยของเธอเมื่อปีก่อนกำลังลงมืออีกครั้ง และเป้าหมายครั้งนี้คืออัลกอริทึมหัวใจหลักที่เธอและคีย์เพิ่งร่วมกันออกแบบขึ้นมา "ไอ้รุ่นพี่สารเลวนั่น..." คีย์สบถออกมาเสียงดัง ดวงตาคมกริบฉายแวววาวด้วยความโกรธเกรดเดือด เขาหันมามองรินลดาที่กำลังยืนกำมือแน่นจนข้อต่องอขาว "ดูท่าทาง 'โค้ดกับคน' ของเราคงต้องพักไว้ก่อนแล้วล่ะรินลดา เพราะตอนนี้เรามี 'แมลง' ตัวใหญ่ที่ต้องกำจัดทิ้งจากระบบซะแล้ว" รินลดาเงยหน้าขึ้นสบตากับชายหนุ่ม ความหวาดกลัวต่อการเปลี่ยนแปลงหรือการสูญเสียสิ่งที่รักผุดขึ้นมาในใจตามสัญชาตญาณ แต่วินาทีนี้ เมื่อมองเห็นแววตาที่แน่วแน่และพร้อมจะลุยไปกับเธอของคีย์ ความลังเลทั้งหมดก็พลันมลายหายไป เธอสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะหยิบแท็บเล็ตควบคุมระบบขึ้นมาถือไว้มั่น "ถ้าอย่างนั้นก็แสดงให้นายเห็นหน่อยเถอะคีย์... ว่าการดีบักคนทรยศ เขาทำกันด้วยตรรกะที่เด็ดขาดขนาดไหน" รินลดาก้าวฉับๆ ออกจากโต๊ะทำงาน มุ่งตรงไปยังประตูทางออกโดยมีคีย์เดินตามติดกระชั้นชิด ทว่าในจังหวะที่ปลายนิ้วเรียวแตะลงบนสแกนเนอร์เพื่อเปิดประตูออกไปยังโถงทางเดิน เสียงแจ้งเตือนระดับวิกฤตอีกเสียงหนึ่งก็ดังขึ้นแทรกขัดจังหวะ พร้อมกับหน้าจอโฮโลแกรมที่ดับวูบลงเหลือเพียงความมืดสนิท [System Error: ไม่สามารถเชื่อมต่อเครือข่ายภายนอกได้] [พบรหัสคำสั่งลับระดับ SSS ถูกเปิดใช้งานจากภายในห้องนี้: 'โปรแกรมล้างสมอง'] ประตูห้องปฏิบัติการปิดล็อกอัตโนมัติด้วยเสียงดังสนั่น เสียงล็อกเหล็กกล้าสatกระแทกกันแน่นหนาจนไร้ทางหนี และในวินาทีที่แสงไฟฉุกเฉินสีแดงสาดส่องลงมา เงาร่างของใครบางคนก็ก้าวออกมาจากมุมมืดหลังชั้นวางอุปกรณ์ พร้อมกับรอยยิ้มเย็นเยียบที่ทำให้เลือดในกายเย็นเฉียบ ขอบพระคุณนักอ่านที่น่ารักทุกท่านที่ร่วมเดินทางและไขรหัสหัวใจไปพร้อมกันในตอนนี้นะคะ --- ลูกกวาดสีรุ้ง ---