ศพที่ไม่มีชื่อในห้องเย็น

กลิ่นฟอร์มาลีนเข้มข้นจนแสบจมูกไม่ได้ทำให้มือของธามสั่นเทาแม้แต่มิลลิเมตรเดียว ในห้องเย็นที่อุณหภูมิติดลบองศา แสงไฟนีออนกะพริบถี่เป็นจังหวะเหมือนลมหายใจที่รวยรินของคนใกล้ตาย เขากำลังจ้องมองใบหน้าซีดเผือดของศพไร้นามที่ถูกส่งมาเมื่อหนึ่งชั่วโมงก่อน ไม่มีรอยแผล ไม่มีรอยช้ำ ไม่มีแม้กระทั่งสัญญาณของการต่อสู้ แต่ดวงตาของมัน... ดวงตาที่เบิกโพลงนั้นกลับมองทะลุผ่านเขาไปราวกับเห็นบางสิ่งที่อยู่หลังกำแพงเหล็กกล้านั่น "บันทึกผลการชันสูตรเบื้องต้นครับหมอธาม ร่างกายภายนอกสมบูรณ์ไร้รอยขีดข่วน สาเหตุการตายยังคงเป็นปริศนา" ผู้ช่วยหนุ่มกล่าวด้วยน้ำเสียงสั่นพร่าขณะถอยห่างจากเตียงเหล็ก ธามไม่ตอบ เขาเพียงแค่ขยับแว่นสายตาให้เข้าที่ ปลายนิ้วมือภายใต้ถุงมือยางสัมผัสลงบนผิวหนังที่เย็นเฉียบราวกับหินอ่อน ก่อนจะค่อยๆ เลื่อนผ่านแผงอกไปจนถึงบริเวณใต้กระดูกซี่โครงซ้าย จู่ๆ ธามก็หยุดชะงัก สายตาที่เคยเฉยชาพลันหรี่ลง เขาหยิบไฟฉายปากกาขึ้นมาส่องทับผิวหนังบริเวณนั้น แสงสีขาวนวลเผยให้เห็นเส้นสายลึกลับบางอย่างที่ซ่อนอยู่ใต้ผิวหนังชั้นกำพร้า มันไม่ใช่รอยสัก แต่มันคืออักขระขอมโบราณที่บิดเบี้ยวราวกับมีชีวิต เส้นสายเหล่านั้นค่อยๆ ขยับเขยื้อนเมื่อต้องแสงไฟ ราวกับเส้นเลือดที่กำลังสูบฉีดหมึกสีนิล "ถอยออกไป" ธามสั่งเสียงเรียบแต่เฉียบขาด "ครับ?" "ฉันบอกให้ถอยออกไป" ทันทีที่ผู้ช่วยถอยห่าง ธามจึงเริ่มใช้มีดผ่าตัดกรีดลงไปที่ผิวหนังบริเวณอักขระนั้นอย่างแม่นยำ ไม่ใช่เพื่อหาสาเหตุการตายตามหลักการแพทย์ แต่เขากำลังต้องการดูว่า 'ข้างใต้' ของสิ่งนี้มีอะไรซ่อนอยู่กันแน่ ทว่าในวินาทีที่คมมีดสัมผัสผิวหนัง อุณหภูมิในห้องเย็นกลับดิ่งวูบลงจนไอน้ำกลายเป็นเกล็ดน้ำแข็งเกาะตามผนัง เสียงฝีเท้าเบาหวิวแต่หนักแน่นดังมาจากมุมมืดของห้อง ก่อนที่เสียงแหบพร่าของผู้หญิงคนหนึ่งจะดังขึ้น "หมอผ่าศพที่ตายด้วยไสยเวทด้วยมีดผ่าตัดเนี่ยนะ... ช่างเป็นวิธีที่สิ้นคิดได้ตรงไปตรงมาดีจริงๆ" ธามหันขวับไปมอง รินลดา ยืนพิงเสาเหล็กอยู่ตรงนั้น เธอไม่ได้สวมชุดกาวน์เหมือนเขา แต่สวมเสื้อเชิ้ตสีขาวที่เปื้อนฝุ่นดินและแววตาที่เต็มไปด้วยความเหนื่อยล้า เธอจ้องมองศพบนเตียงด้วยความสมเพชมากกว่าหวาดกลัว "คุณเข้ามาที่นี่ได้ยังไง" ธามถามพลางวางมีดผ่าตัดลงบนถาดสแตนเลส เสียงเหล็กกระทบกันดังกังวานในความเงียบ "ประตูห้องเก็บศพไม่ได้ล็อก... หรือต่อให้ล็อก ฉันก็ไม่ได้เข้ามาทางประตูอยู่แล้ว" รินลดาเดินเข้ามาใกล้เตียง แสงไฟนีออนสะท้อนในแววตาของเธอเป็นสีวาววับ "คุณกำลังเล่นกับของที่แม้แต่ยมทูตยังเมินหน้าหนี หมอธาม อักขระนั่นไม่ได้ถูกวาดด้วยหมึก แต่มันถูกเขียนด้วย 'ความแค้น' ที่ถูกสะกดไว้" ธามเดินเข้าไปเผชิญหน้ากับเธอ ระยะห่างระหว่างทั้งสองคนแทบจะเป็นศูนย์จนเขารู้สึกได้ถึงไอเย็นที่แผ่ออกจากตัวเธอ "คุณคือร่างทรงที่ ดร.อคิน ส่งมาสินะ? บอกเขาไปว่าผมไม่ต้องการความช่วยเหลือเรื่องงมงาย ผมต้องการแค่หลักฐานทางนิติวิทยาศาสตร์" รินลดาแค่นหัวเราะ เสียงของเธอเย็นเยียบจนธามรู้สึกถึงความเยือกเย็นที่แล่นผ่านกระดูกสันหลัง "ดร.อคินไม่ได้หวังดีกับคุณหรอก เขาแค่ต้องการให้คุณเป็นภาชนะรับคำสาปที่เขาสร้างขึ้น... ดูที่หน้าอกศพสิหมอ ดูดีๆ ว่าทำไมอักขระนั่นถึงเริ่ม 'ลาม' มาที่มือคุณแล้ว" ธามก้มมองมือตัวเอง หัวใจของเขาเต้นรัวอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน เส้นหมึกสีดำไม่ได้อยู่แค่บนผิวศพอีกต่อไป แต่มันกำลังไหลลามจากศพขึ้นมาตามปลายนิ้วมือที่เขาสัมผัสร่างนั้นเมื่อครู่ มันไม่ใช่รอยเปื้อน แต่มันกำลังแทรกซึมเข้าสู่ใต้ผิวหนังของเขาอย่างช้าๆ ราวกับปรสิตที่หิวโหย "นี่มันเกิดอะไรขึ้น..." ธามพึมพำขณะพยายามขัดถูรอยดำนั้นออก แต่มันกลับยิ่งเข้มข้นขึ้น รินลดาโน้มตัวเข้ามาใกล้จนเขาสัมผัสได้ถึงกลิ่นธูปจางๆ จากกายของเธอ "ยินดีต้อนรับสู่โลกที่ตรรกะของคุณใช้ไม่ได้ผลค่ะคุณหมอ เพราะตอนนี้... วิญญาณของเจ้าของศพไม่ได้ไปไหน แต่มันเพิ่งย้ายเข้าไปอยู่ใน 'ความทรงจำ' ของคุณเรียบร้อยแล้ว" ทันใดนั้น ไฟในห้องดับวูบลงสนิท ทิ้งให้เหลือเพียงความมืดมิดที่กดทับจนแทบลืมหายใจ เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนเริ่มเดินวนอยู่รอบเตียงผ่าศพซ้ำๆ วนเวียนไม่รู้จบ และในความเงียบงันนั้น เสียงกระซิบที่คุ้นเคยอย่างประหลาดก็ดังขึ้นข้างหูของธาม... เป็นเสียงของน้องสาวของเขาที่เสียชีวิตไปเมื่อห้าปีก่อน *‘พี่ธาม... ทำไมถึงไม่ช่วยหนู’* รอยดำที่มือของธามเปลี่ยนรูปเป็นตัวอักษรที่เขารู้จักดีในแฟ้มคดีเก่าของน้องสาว และเสียงประตูห้องเย็นที่ล็อกตายก็ค่อยๆ แง้มเปิดออกอย่างช้าๆ โดยที่ไม่มีใครผลัก ขวัญเนตรทายใจหวังว่าบทนำนี้จะทำให้คุณผู้อ่านตื่นเต้นจนวางไม่ลงนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ