หวนคืนจากเถ้าถ่าน

เสียงปรบมือเกรียวกราวราวกับคลื่นซัดสาดกระทบฝั่งหินผา ดังสะเทือนก้องไปทั่วทั้งฮอลล์จัดแสดงงานแฟชั่นโชว์สุดอลังการใจกลางมหานคร แสงไฟสปอตไลท์นับร้อยดวงสาดส่องลงไปยังรันเวย์สีดำสนิทที่สะท้อนเงาระยิบระยับดุจผืนน้ำยามค่ำคืน ทว่าความสนใจทั้งหมดในวินาทีนี้ หาได้อยู่ที่ชุด haute couture คอลเลกชันใหม่ล่าสุดบนร่างนางแบบอินเตอร์ไม่ หากแต่พากันหยุดชะงัก—ลมหายใจสะดุดกึก—เมื่อร่างเพรียวระหงในชุดสูทกางเกงเข้ารูปสีดำสนิทตัดกับผิวขาวราวกระเบื้องเคลือบก้าวออกมาจากหลังม่าน รินรดาไม่ได้แย้มยิ้มหวานหยดตามธรรมเนียมของดีไซเนอร์ทั่วไป เธอกลับกวาดสายตาคมกริบดุจใบมีดโกนอาบน้ำผึ้งมองตรงไปยังที่นั่งแถวหน้าสุด ซึ่งเป็นอาณาเขตของ "ธามัน" ประธานบริหารหนุ่มแห่งอาณาจักรแฟชั่นแถวหน้า ผู้ผูกขาดความสำเร็จในวงการนี้มาเนิ่นนาน ดวงตาสีดำสนิทคู่นั้นนิ่งสงบ เยือกเย็น และเต็มไปด้วยความถือดีที่ถูกหล่อหลอมขึ้นจากเถ้าถ่านแห่งความพินาศในอดีต ที่นั่งตรงนั้น... ธามันชะביดค้าง ร่างสูงสง่าในชุดสูทสั่งตัดพิเศษของแบรนด์คู่แข่งอันดับหนึ่งถึงกับเกร็งแน่นจนเส้นเลือดที่ขมับปูดโปน มือหนาที่ถือแก้วแชมเปญสั่นเทาเล็กน้อยอย่างควบคุมไม่ได้ เมื่อภาพอดีตที่เขาเคยเหยียบย่ำ ทำลายล้าง และขับไล่เธอให้ออกไปจากชีวิตอย่างไร้เยื่อใย ย้อนกลับมาทุบซ้ำที่กลางอกอย่างแรง เธอกลับมาแล้ว... ผู้หญิงที่เขาเคยคิดว่าถูกฝังกลบไว้ในความมืดมิดตลอดกาล ความเงียบงันปกคลุมพื้นที่ชั่วขณะ แม้แต่เสียงชัตเตอร์ของสื่อมวลชนยังพลอยเบาลง ราวกับทุกคนต่างรับรู้ได้ถึงกระแสไฟฟ้าแรงสูงที่สパークปะทะกันกลางอากาศระหว่างคนทั้งสอง ธามันลุกขึ้นยืนช้าๆ สายตาคมปลาบจ้องเขม็งไปยังร่างบางที่ยืนสง่านิ่งอยู่บนเวที เขากลืนก้อนความขมขื่นลงคออย่างยากลำบาก หัวใจที่เคยด้านชาและมั่นใจในอำนาจของตนเองกลับเต้นรัวระรัวด้วยความตื่นตระหนกที่ไม่อาจหาคำอธิบาย "ยินดีต้อนรับสู่การเริ่มต้นใหม่อย่างเป็นทางการค่ะ... คุณธามัน" เสียงกระซิบแผ่วเบาผ่านไมโครโฟนไร้สาย ลอยละลิ่วเข้าสู่โสตประสาทของชายหนุ่ม แม้จะเป็นประโยคสั้นๆ ไร้ซึ่งคำหยาบคาย แต่กลับบาดลึกกรีดแทงหัวใจของคนที่เคยถือไพ่เหนือกว่าจนยับเยิน รินรดาแย้มยิ้มมุมปากเพียงนิด เป็นรอยยิ้มที่ไม่ได้สื่อถึงความยินดี แต่เป็นรอยยิ้มของการพิพากษา เสียงฮือฮาเริ่มดังเซ็งแซ่ขึ้นรอบด้านเมื่อนักข่าวสายแฟชั่นเริ่มจับสังเกตความผิดปกติระหว่างดีไซเนอร์ลึกลับผู้สร้างปรากฏการณ์ใหม่ให้กับแบรนด์คู่แข่ง กับทายาทมหาเศรษฐีผู้ทรงอิทธิพล ธามันขบกรามแน่นจนได้ยินเสียงฟันกระทบกัน ก้าวเท้าฉับๆ ตรงไปยังเวทีโดยไม่สนใจสายตาของผู้คนนับร้อยที่กำลังจ้องมอง เขามีคำถามนับพันที่ต้องการคำตอบ และมีเพลิงแค้นที่แผดเผาอยู่ในอกไม่แพ้กัน รินรดายืนมองท่าทีคุกคามนั้นด้วยแววตานิ่งเฉย เธอไม่ถอยหนี ไม่สะดุ้งสะเทือน ยิ่งเขาเดินเข้ามาใกล้ เธอกยิ่งยืนหยัดมั่นคงราวนางพญาผู้กุมชะตากรรมของเกมนี้ไว้ทั้งหมด ในเมื่อเขาเป็นคนโยนเธอลงสู่ขุมนรกแห่งความอัปยศเมื่อสามปีก่อน เธอก็จะทำให้เขาได้ลิ้มรสชาติของการสูญเสียทุกสิ่งทุกอย่างที่เขารัก... ทีละน้อย จนกว่าเขาจะแทบกระอักเลือดตายคาเท้าเธอ ทว่า ในจังหวะที่ธามันก้าวขึ้นมาประชิดขอบเวที ร่างเล็กของเด็กชายวัยสามขวบคนหนึ่งในชุดสูทตัวจิ๋วที่แอบวิ่งตามหลังทีมงานออกมาจากหลังเวที ก็สะดุดชายผ้ากำมะหยี่ล้มลงตรงหน้าเขาพอดี "โอ๊ะ... เจ็บจังเลยครับ" เสียงใสแจ๋วเอ่ยขึ้นพร้อมกับเงยหน้าขึ้นสบตาอดีตสามีของเธอ ธามันชะงักกึก ก้มมองเด็กน้อยที่ดวงตากลมโตและจมูกรั้นนั้นถอดแบบมาจากตัวเขาเองราวกับส่องกระจก ลมหายใจของประธานหนุ่มขาดห้วงไปในทันที ร่างกายแข็งทื่อราวกับถูกสาปให้กลายเป็นหิน เมื่อก้อนเนื้อในอกด้านซ้ายกระชากวูบอย่างรุนแรงยิ่งกว่าตอนเห็นอดีตภรรยากลับมาเสียอีก ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปในเกมแค้นครั้งนี้กับชานมไข่มุกหวานร้อยนะคะ