หน้าต่างสถานะที่น่าเศร้า

“สถิติความล้มเหลวอยู่ที่ 99.99 เปอร์เซ็นต์… นี่มันเรื่องตลกร้ายที่เขียนบทไว้ได้ห่วยแตกสิ้นดี” ผมสบถออกมาในลำคอขณะจ้องมองหน้าต่างโปร่งแสงสีฟ้าครามที่ลอยเคว้งอยู่กลางอากาศ แทนที่จะเป็นเพดานห้องนอนในคอนโดมิเนียมที่ผมคุ้นเคย สิ่งที่ปรากฏแก่สายตามันกลับเป็นกำแพงหินขรุขระที่ชื้นแฉะด้วยหยาดน้ำค้าง กลิ่นอับชื้นของราและซากปรักหักพังโชยเข้าจมูกจนอยากจะอาเจียน ผมไม่ใช่คนสติฟั่นเฟือน ผมคือ 'เรย์' โปรแกรมเมอร์สาย Debug ที่เพิ่งจะเสียชีวิตจากอาการหัวใจล้มเหลวคาโต๊ะทำงานหลังจากอดนอนมาสามวันเต็ม แต่สิ่งที่ผมเห็นตรงหน้ามันเกินกว่าทฤษฎีการเกิดใหม่ในนิยายแฟนตาซีทั่วไป [ชื่อ: เรย์] [คลาส: เนโครแมนเซอร์ (ระดับเริ่มต้น - ความผิดพลาดของระบบ)] [ค่าสถานะ: Strength 5, Agility 6, Intelligence 12, Mana 50/50] [ทักษะประจำตัว: ‘สร้างสรรค์เชิงสถาปัตยกรรม (Level 1)’, ‘ทำความสะอาดโต๊ะทำงาน (Passive)’, ‘รวบรวมชิ้นส่วน (Active)’] ผมขยี้ตาตัวเองแรงๆ หวังว่าตัวเลขพวกนี้จะเปลี่ยนไป แต่มันกลับตอกย้ำความจริงที่เจ็บปวด คลาสเนโครแมนเซอร์ที่ควรจะเป็นจอมเวทผู้ควบคุมกองทัพอันเดด สับเปลี่ยนสถานะเป็นขยะเปียกในสายตาของเกมเมอร์สายดาร์ก ไม่มีสกิล ‘อัญเชิญโครงกระดูก’ ไม่มี ‘คำสาปทมิฬ’ มีเพียงสกิลที่ฟังดูเหมือนงานของนักการภารโรงในออฟฟิศเสียมากกว่า “อ่า… ท่านจอมเวทผู้หลงทาง ดูเหมือนเราทั้งคู่จะโชคร้ายในเวลาที่ใกล้เคียงกันนะครับ” เสียงนุ่มทุ้มทว่าเย็นเยียบดังขึ้นจากมุมมืดของห้อง ผมสะดุ้งสุดตัวพลางถอยหลังไปพิงกำแพงหิน ก่อนจะพบว่าที่ตรงนั้นมีเด็กสาวร่างโปร่งแสงในชุดสีดำขาดวิ่นกำลังนั่งอยู่ เธอไม่ได้มีท่าทีคุกคาม ดวงตาสีอเมทิสต์ของเธอจ้องมองมาที่ผมด้วยความสงสัยระคนเอ็นดู “เธอเป็นใคร?” ผมถาม พยายามคุมน้ำเสียงให้เรียบนิ่งที่สุดตามวิสัยของคนที่ผ่านการเผชิญหน้ากับบั๊กของระบบมานับไม่ถ้วน “เอลาร่าครับ” เธอขยับตัวลุกขึ้นยืน ร่างกายที่ดูเหมือนกลุ่มก้อนวิญญาณสั่นไหวเล็กน้อย “ฉันเป็นผลผลิตจากความผิดพลาดที่คุณพูดถึง… คุณพยายามจะอัญเชิญกองทัพ แต่ดันคว้าได้แค่เศษเสี้ยวความทรงจำที่แตกสลายของภูตที่ตายไปแล้วอย่างฉันแทน” เอลาร่าเดินเข้ามาใกล้จนผมสัมผัสได้ถึงไอเย็นที่แผ่ออกมาจากตัวเธอ เธอคือ ‘เนโครแมนเซอร์’ ที่ไม่มีวิชาเวท แต่มี 'ภูต' เป็นเพื่อนร่วมชะตากรรมที่ไร้พิษสง นี่มันเริ่มต้นตำนานฮีโร่สายดาร์กตรงไหนกัน? นี่มันตลกคาเฟ่ชัดๆ ผมถอนหายใจยาว พยายามวิเคราะห์สถานการณ์ด้วยหลักตรรกะ “โอเค เอลาร่า ถ้าเราติดอยู่ในที่แห่งนี้ และผมก็ไม่มีสกิลต่อสู้เลยแม้แต่อย่างเดียว เราคงต้องหาวิธีใช้สกิลพวกนี้ให้เป็นประโยชน์ที่สุด… สกิล 'สร้างสรรค์เชิงสถาปัตยกรรม' งั้นเหรอ? ลองคิดดูสิ ถ้าเราเปลี่ยนที่นี่ให้กลายเป็น 'พื้นที่ทำมาหากิน' แทนที่จะเป็นสุสาน จะเป็นยังไง” เธอมองหน้าผมด้วยความฉงน “คุณกำลังจะซ่อมแซมซากปรักหักพังในดันเจี้ยนที่เต็มไปด้วยมอนสเตอร์ด้วยเวทมนตร์เนโครแมนเซอร์เนี่ยนะ?” “ไม่ใช่ซ่อมแซมครับ” ผมยิ้มมุมปาก เริ่มมองเห็นความเป็นไปได้ท่ามกลางตัวเลขสถานะที่น่าเศร้า “ผมจะสร้าง 'โต๊ะทำงาน' ในแบบที่โลกนี้ไม่เคยเห็นมาก่อน” ขณะที่ผมกำลังจะอธิบายแผนการที่ดูจะเสียสติให้เธอฟัง ทันใดนั้นพื้นที่ใต้เท้าก็เริ่มสั่นสะเทือน เสียงคำรามต่ำๆ ที่สั่นสะเทือนไปถึงกระดูกสันหลังดังมาจากเบื้องลึกของทางเดินมืดมิด ท้องฟ้าเหนือซากปรักหักพังที่เคยมืดมิดพลันเปลี่ยนเป็นสีเลือด หน้าต่างระบบแจ้งเตือนสีแดงฉานดีดเด้งขึ้นมาอย่างรวดเร็วจนอ่านแทบไม่ทัน [ประกาศจากระบบ: ตรวจพบการกระทำที่ผิดปกติในชั้นที่ 0!] [เงื่อนไขภารกิจลับ: ปลุก ‘ผู้พิทักษ์แห่งโต๊ะทำงาน’ ที่ถูกทอดทิ้ง] [คำเตือน: ความยากของระดับภารกิจถูกประเมินใหม่ที่ระดับ SSS] แสงสีแดงสว่างวาบไปทั่วห้อง ผมเห็นเงาขนาดมหึมาของบางสิ่งที่ดูเหมือนเหล็กกล้าและกระดูกผสมกันค่อยๆ คลานออกมาจากเงามืด มันไม่ใช่แค่บอสทั่วไป แต่เป็นกลไกโบราณที่กำลังจะบดขยี้พวกเราให้แหลกคามือ เอลาร่าเบิกตากว้าง เธอคว้าแขนเสื้อผมไว้แน่น “เรย์! นั่นมัน... มันไม่ใช่สิ่งที่เนโครแมนเซอร์ฝึกหัดควรจะเจอนะครับ!” ผมมองดูค่าสถานะ Mana ที่เหลือเพียง 50 หน่วย และสกิล 'ทำความสะอาดโต๊ะทำงาน' ที่ดูไร้ค่าในสถานการณ์คับขันนี้ แต่ในเสี้ยววินาทีนั้น ผมกลับเห็นรอยร้าวบนร่างของบอสตัวนั้น มันเป็นรอยร้าวที่บ่งบอกถึงการทำงานของกลไกที่ผิดพลาด... เช่นเดียวกับคลาสของผม ผมหยิบเศษเหล็กที่ตกอยู่บนพื้นขึ้นมา กระชับมันในมือพลางแสยะยิ้มให้กับความตายที่กำลังคืบคลานเข้ามา “เอลาร่า... ถ้าเราไม่มีพลังโจมตี งั้นเราก็แค่ต้อง 'ซ่อม' มันให้หยุดทำงานก็พอครับ” ทว่าก่อนที่ผมจะได้ก้าวออกไป เสียงหัวเราะแหลมสูงที่ฟังดูคุ้นเคยอย่างน่าประหลาดก็ดังขึ้นจากความมืดเบื้องหลังบอสตัวนั้น พร้อมกับชายในชุดคลุมสีเงินที่เดินออกมาอย่างสง่างามราวกับกำลังมาตรวจสอบงานที่ล้มเหลวของเขา “ยินดีที่ได้พบกันนะ เรย์... ดูเหมือนผลงานสร้างสรรค์ของฉันในครั้งนี้ จะมีชีวิตรอดได้นานเกินไปหน่อยนะ” ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับผมในจุดเริ่มต้นของตำนานที่ไม่อาจคาดเดานี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ